Czy i jak zerwac kontakt z toksyczna rodzina?

Terapia caly czas trwa, czesc rzeczy udalo mi sie przepracowac ale wiadomo jak to jest z DDD,sporo jst do zrobienia.Nie nauczylam sie jeszcze tego jak nie dac sobie wejsc na glowe. Jak wyznaczac granice.Zawsze kiedy wydaje mi sie ze zrobilam krok do przodu oni znowu wymyslaja taka sytuacje z ktora nie jestem w stanie sobie poradzic i wracam na spotkanie z terapeuta z tym samym pytaniem co na poczatku " co ja mam zrobic?"
Oczywiscie nadal bede mieszkac sama,ze swoim partnerem i za kilka miesiecy z naszym dzieckiem.To sie nie zmieni. Moja ciaza spowodowala ze czuje sie dodatkowo odpowiedzialna juz nie tylko za siebie ale i za corke.Nie chce zeby musiala przechodzic przez to co ja ,a z drugiej strony nie mam odwagi zerwac kontaktu z rodzicami bo mam wpojony szacunek,uleglosc i obowiazek mimo wszystko.Niewazne jacy sa - to moi rodzice i musze sie z tym pogodzic.
Np ostatnia sytuacja - zaprosilam moja mame w odwiedziny po narodzinach dziecka,bo czulam ze jest to moj obowiazek,ze tak powinnam postapic.Z racji odleglosci jaka nas dzieli bedzie to 2-3 tygodniowy pobyt.Niby wstepnie wszystko ok,ale po kolejnej rozmowie telefonicznej juz czuje ze cos jest nie tak,co sie okazalo,moj ojciec juz szaleje.Ma sny prorocze i natretne mysli ze moja matka zdradzi go z moim facetem.Co jest kompletna bzdura i nie ma ku temu zadnych podstaw.Matka nigdy nie smiala by spojrzec na nikogo innego,a mojego faceta nie widziala na oczy,mimo ze jestesmy razem prawie 3 lata.
Wstydze sie takich sytuacji,wiaze sie to tez z moja odpowiedzialnoscia za ta sytuacje np musze zakladac skype byc osiagalna z wizja itp zeby ojciec mogl matke obserwowac kiedy sobie to umysli,bo kontakt telefoniczny to dla niego za malo.Matka uwaza ze w sumie to moze faktycznie to troche dziwne ale taki juz jest i ja musze sie dostosowac do tych warunkow.
To jedna z sytuacji ktorych jest naprawde wiele.

Piszesz ze spodziewasz sie dziecka a potem ze zaprosilas mama po narodzinach..rozumiem ze spodziewasz sue drugiego?

"Powinnas sie cieszyc ze Cie karmili" i " nikt nie bedzie im mowil co maja robic".... Pierwszy tekst swiadczy o przepraszam..ale zaawansowanej chorobie psychicznej Twoich rodzicow,,drugi,rozumiem ze stosuja tylko do siebie? Nikt im nie ma prawa mowic a oni maja prawo Tobie bo rozumiem ze tez sie wtracaja? Manipuluja i wykanczaja psychicznie? Wiele zalezy od Ciebie czy dalej beda Twoimi wampirami energetycznymi..jestes dorosla kobieta i jesli sama nie zmienisz tej sytuacji to nic sie nie zmieni. Czy tez nie jest tak troche ze obciazasz ich za swoje niepowodzenia? Mysle ze tu problem jest zlozony. Wina lezy po srodku. Toksyczni rodzice plus Ty ktora nie chce wziac odpowiedzialnosci w swoje rece i przyjac do glowy ze Twoje zycie i dziecka zalezy jak sama pokierujesz. Jesli dalej bedziesz sobie pozwalac to dalej tak bedzie. Proponuje zajc sie poprawa swojej samooceny,lub budowaniem jej, jak i asertywnoscia,starych pogon w pizdu i zajmij sie mezem i dzieckiem. To co wpajali ci rodzice bylo zle. Dziecko nie musi byc ulegle. Dziecko trzeba chowac z szacunkiem,nie tlamsic go,nie negowac bo wtedy wyrasta nieporadna zastraszona osoba.masz przyklad na sobie. Wiec wiesz czego nie robic. Zycze wiele asertywnosci,tupania nogami,stawiania na swoim i wiele tych cech ktore pomoga Ci jak dorosla,niezalezna ,pewna siebie kobieta. Pozdrawiam. Pamietaj ze Twoj los lezy w twoich rekach. Zrob choc raz cos nie myslac o reakcji starych.zrob cos im na przekor. Raz sie przelamiesz,przezyjesz ,zobaczysz jakie to przyjemne i mysle ze dalej pojdzie. Pozdrawiam:)

Nie zrywaj kontaktu, to nie pomoże.
Ogranicz kontakt, a przede wszystkim zaakceptuj fakt, że rodzice są jacy są i się NIE zmienią.
To pierwszy i najważniejszy krok.

Najgorsze jest to ze mnie sie wydaje ze wlasnie chce wziac odpowiedzialnosc za swoje zycie.Datego teraz jestem w terapii,dlatego te mysli o rodzicach nie daja mi spokoju,dlatego wyprowadzilam sie juz dawno temu nie majac nic,byle tylko odzyskac swoje zycie.Problem polega na tym ze mimo swoich checi ja nie widze sposobyu,narzedzi ktorymi moge do tej emocjonalnej niezaleznosci doprowadzic.
Wszystkie moje tlumaczenia na nic sie nie zdaja,kontaktu zerwac nie potrafie tak do konca bo mam wzgledem nich jakies teudne do okreslenia odczucia.Nie wiem czy to poczucie obowiazku,czy chec bycia dobra corka,chec bycia zaakceptowana w koncu.Nie wiem co mnie powstrzymuje.Z drugiej strony nie potrafie tez zaakceptowac ze sa tacy jacy sa,ze krzywdza swoje dziecko,ze sa bezrefleksyjni,ze oczkuja ode mnie pewnych zachowan i nie sa w stanie pojsc na kompromis - bo tacy sa.Nie potrafie tego ogarnac.
Zaprosilam matke po pierwsze bo wydaje mi sie ze powinnam,bo przeciez nie chce byc wyrodna corka,bo nie chce jej narazac po raz kolejny na oskarzenia ojca ze nie potrafila mnie wychowac albo ze ja wykorzystalam i olalam bo ja mam wlasne zycie to nawet jej nie zaprosze.Wydawalo mi sie to dobrym rozwiazaniem ale im blizej narodzin dziecka,no i po tym jak dowiedzialam sie jakie problemy i oszczerstwa to za soba niesie uwazam ze to byl blad.
Wiem tez ze matka swietnia mna manipuluje i gdybym jej nie zaprosila to bylabym najgorsza na swiecie,a tak to oni zrobia mi wielka przysluge ze ona przyjedzie a ojciec ja pusci.
Nie o wszystkich sytuacjach mowie mezowi bo tego sie tez przez cale zycie uczylam ze nie wolno mowic o tym co sie dzieje w domu ( tym rodzinnym) ze to powinno byc tylko miedzy nami,domownikami.Niestety jestem jedynaczka i wszystko to musze dzwigac sama.Poza tym obawiam sie ze gdybym powtorzyla wszystko co mowia rodzice ( np jak ojciec obraza mojego partnera bo akurat ma gorszy dzien,a wolno mu kazdego zwyzywac) to pogorszylo by nasze relacje.Ja jestem juz nauczona ze tatus ma prawo powiedziec wszystko bez konsekwencji ale moj facet juz niekoniecznie musi to tolerowac.Tak wiec staram sie mu tego oszczedzic i jakos sama to ogarnac.
Przepraszam ze tak mieszam ale emocje jednak nadal biora gore w tym temacie.
Dziekuje czytajacym za wsparcie,uwagi i rady.

Chce.Tylko tak jak napisalam nie widze w jaki sposob moge to zrobic oprocz tego co juz zrobilam.Jedyna droga jak widze to calkowite odciecie sie a to wiem ze spowoduje we mnie poczucie winy i wyrzuty sumienia.Poza tym nie wiem czy to jedyne sluszne rozwiazanie,czy moze jest cos co mozna zrobic a tego nie widze,ale bo moze to co zrobilam bylo zrobione zle ze nie dalo oczekiwanego rezultatu.

Żadna terapia Ci nie pomoże , jak Sama się od nich nie odetniesz . Trzymaj się rodziny partnera , bo za jakiś czas bedziesz kłebkiem nerwów . A ich już nie zmienisz .

Dziekuje za wszystkie odpowiedzi.
To jest tak,ze miotam sie,ale nie dlatego ze obawiam sie ze sobie fizycznie nie poradze czy finansowo czy z opieka nad dzieckiem.Te obawy sa w sferze emocji choc chyba nie do konca potrafie je adekwatnie nazwac.Od zawsze mialam wpajane ze moja matka to prawie swieta bo ona taka dobra z takim okropnym factem,ze musze ja wspierac bo z takim tyrane to sama nie da sobie rady.Ze to moj obowiazek jako corki wobec matki,bo matke mam jedna.Dopiero podczas terapii odkrylam to ze nie pomoge mamie,ze nie moge zmienic nic bo ona ojca kocha i chce z nim byc mimo wszystko,ze zawsze stawia jego zadowolenie i jego zdanie wyzej niz moje uczucia czy potrzeby.To rowniez bolalo.Dowiedzialam sie tez ze jestem tarcza mojej matki przeciwko zlosci ojca,to ja jestem wystawiana na pierwszy ogien to ja ponosze konsekwencje,po to zeby ona mogla grac role tej dobrej,wspanialej zony ktora dzielnie niesie swoj krzyz.Nie raz probowalam ograniczyc nasze kontakty.Np kiedy sie wyprowadzilam,wtedy odbieralam mnostwo telefonow np o babci ( matki mojej matki) z prosbami i grozbami ze mam wracac i jak ja moglam matke zostawic sama,na pastwe losu,ze przeciez wiem ze ona mnie na swoj sposob kocha bo przeciez mnie urodzila a ja sie jej tak odplacam.Ze nie moge jej zostawic z ojcem,ze jestem wyrodna itp.Nie wrocilam do domu ale nie potrafilam tez odciac sie raz na zawsze.Ojciec nigdy nie zabiegal o kontakt ze mna,ewentualnie kiedy cos chcial wymuszal na matke zeby ten kontakt jakos zalatwila.
Tak jest i dzisiaj kiedy probuje ograniczyc kontakt nawet telefoniczny,kiedy probuje matce tlumaczyc co czuje,albo dlaczego tak jest ona odwraca to wszystko przeciwko mnie np ale ten twoj maz to cie nakreca przeciwko rodzinie,albo o co sie zloscisz co z mezem sie poklocilas? i nie dopuszcza do siebie informacji ze to ona swoja postawa mnie zlosci ze robi zle,zrzuca to na meza i tak w kolko.Niestety nie pozwala mi na naturalne wygasniecie naszych relacji,domaga sie telefonow i znowu odwraca to przeciwko mnie.Dlatego tak trudno mi sie wyrwac z tego zakletego kregu.
Juz teraz zaplanowala sobie ze powinnam,musze przyjechac z 3 miesiecznym dzieckiem bo moj ojciec ma prawo je zobaczyc.I nie przyjmuje tlumaczenia ze to nie wygodne dla mnie,czy dla dziecka, nie bo najwazniejsze jest spelnienie zadania ojca pana i wladcy.

Ona_28, rozumiem cię aż  za dobrze.
Też miałam ten sam problem. doradzę ci to co u mnie zaskutkowało bardzo pozytywnie:

-Ty bądź osobą decyzyjną w kwestii rozwoju waszej relacji, stawiaj granice, nie czuj się odpowiedzialna ani winna, mów "nie" jeśli nie masz na coś ochoty. Naucz się tego jeszcze przed urodzeniem dziecka, zaufaj mi - ta umiejętność będzie  ci bardzo potrzebna.Pierwszym treningiem niech będzie powiedzenie mamie - "Nie przyjeżdżaj do mnie po porodzie, bo chcę sama zająć się dzieckiem". Obserwuj co sie stanie, ale nie bierz za to odpowiedzialności. Małżeństwo twojej mamy to jej wybór i jej problem

- Polecam ci metodę po angielsku zwaną "thought record" (niestety nie wiem jak brzmi polska wersja i nie wiem czy jest tłumaczona dosłownie, zapytaj osobę prowadzącą twoją terapię) Jest to bardzo prosta tabelka, w której opisujesz jakieś konkretne wydarzenie, następnie myśli i emocje jemu towarzyszące, oceniasz błędy myślowe, które popełniłaś i zastanawiasz się co możesz zrobić dalej.W moim przypadku dało to świetne efekty. Psycholog wytłumaczy ci to bardziej szczegółowo. Polecam ci również książką "Umysł ponad nastrojem" C.A. Padesky

Cóż się dziwisz, dotychczas działało i było dla nich wygodne.
-> metoda zdartej płyty

Chore relacje rzadko zmieniają się tylko dlatego, że ktoś tego chce. Żeby coś realnie zmienić, musisz wykazać konsekwencję.
Na przykład mówisz "od teraz w rozmowach ze mną nie będą stosowane inwektywy" i kiedy się pojawią (a muszą! bo trzeba sprawdzić, na ile jesteś zdeterminowana), przerywasz rozmowę i zwiększasz dystans. I tak w koło macieju. Aż zajarzą, że się nie cofniesz i nie ugniesz.

Część relacji przy takim postawieniu sprawy szlag trafi. I dobrze, ci ludzie nie chcieli uszanować Ciebie. Część się zmieni zgodnie z Twoimi oczekiwaniami i konsekwencją w postępowaniu. Ale też nawiążą się nowe (chodzisz do szkoły rodzenia?).

To, co masz w środku, ujawnia się w ludziach wokół Ciebie. Oni są jak lustro. Przyciągasz takich, którzy współgrają z Twoimi oczekiwaniami (manipulatorzy), ale to też szansa dla Ciebie, żeby uzdrowić swoje zranienie i nawiązać nowe, zdrowsze znajomości.

Ale jeszcze coś.

To co czujesz, jest informacją dla Ciebie. Tu nie ma podziału na dobre/złe. Masz prawo czuć wszystko tak, jak to czujesz. To ważne. Im bardziej jesteś świadoma, co czujesz w danej sytuacji, tym lepiej znasz siebie i skuteczniej umiesz o siebie zadbać.
Jeśli pomijasz emocje, które się w Tobie pojawiają, uciekasz się do myślenia o sytuacji. Co to ma znaczyć/co zrobić/pasuje mi czy nie pasuje. A to prowadzi do oceny.
Byłaś oceniana negatywnie przez większość życia, ale nie byłaś wysłuchana. W końcu uwierzyłaś w te negatywizmy o sobie, a innym to pasowało, bo mogli łatwo Tobą kierować.
Teraz te braki uzupełniasz sama: wsłuchujesz się w to, co czujesz; pytasz siebie, czego chcesz; oceniasz siebie pozytywnie i rozpieszczasz się, dbając o swoje potrzeby. Budujesz pewność siebie i poczucie własnej wartości. Życzę Ci powodzenia!

Wlasnie tych zdrowych relacji z powodow mi nieznanych nie udaje mi sie nawiazac.Pewnie jest w tym moja wina jednak nie jestem swiadoma tego jakie zachowania powoduja ze przyciagam ludzi ktorzy sa podobni zachowaniami do moich rodzicow.Nie szanuja mnie ani mojego zdania,nie licza sie z moimi uczuciami.Gdy podczas terapii zweryfikowalam krag swoich znajomych okazalo sie ze tak naprawde nie ma tam zadnej zdrowej czy wartosciowej relacji.Podczas studiow interesowalam sie tematem relacji interpersonalnych,moim zdaniem postepowalam zgodnie z radami,bylam otwarta,chetnie sluchalam a o problemach staralam sie rozmawiac tak zeby znalezc sensowne rozwiazanie.Jednak czas pokazal ze to co mnie wydawalo sie kultura osobista dla innych bylo slaboscia,gdzies dostrzegli to ze moga mnie wykorzystywac i nie liczyc sie ze mna i tak to sie krecilo.Pozostalam w roli kozla ofiarnego ktory jest potrzebny od czasu do czasu a pozniej mozna go odstawic i nikt sie nie przejmuje tym co on czuje.
Co do rady zeby ich zwyzywac, to jest tak ze kulturalna rozmowa jest odrzucana a wyzwiska skonczyly by sie tym ze wybuchla by wielka awantura ktora skonczylaby sie rekoczynem z ich strony.Proby tymczasowego odcinania sie konczyly sie zawsze powrotem do tego samego schematu.Nawet po przerwach w kontakcie.

jaka czytałam tego posta czułam jak bym czytała o sobie... Jesli miała byś ochotę po prostu pogadać pisz do mnie śmiało doskonale Cie rozumiem mam to samo a nawet gorzej bo jeszcze żyję w tym toksycznym świecie ;(,....

pozdrawiam i życzę wytrwałości

Współczuję. Taki bilans musi być bardzo przykry..

Ale w takim razie, co ci po nich? Jaki jest sens utrzymywać te znajomości? Boisz się zostać ''sama''? Może w tym jest szkopuł.

Wiesz, ja np ze ''znajomych'' osób utrzymuję teraz kontakt właściwie tylko z moim chłopakiem, bo z nim mieszkam. Oprócz tego bardzo rzadko rozmawiam z kimś przez internet - mój ex, znajomy z gry, dwie dobre koleżanki ze studiów, oraz z mamą przez telefon. (Ja akurat mam to szczęście, że jestem dużą introwertyczką).
I powiem ci, że gdybym w związku poczuła się wykorzystywana, to musiałabym odejść i zostałabym ''sama''. I nie byłoby mi żal, bo nie interesuje mnie po prostu nic ''poniżej'' fajnego związku. Jeśli nie ma wzajemności, to według moich zasad przestaje on mieć sens. I jestem z człowiekiem, który jest dobry, troszczy się o mnie i na którego mogę liczyć, ale wiem, że bym odeszła, gdyby to się z jakiegoś powodu zmieniło. Zauważ, że dzięki takiemu postępowaniu tworzysz miejsce w życiu na coś nowego, znacznie lepszego (W Twoim przykładzie o gorsze, zresztą, chyba trudno ). Masz czas na odkrywanie siebie i nawiązywanie znajomości na nowych zasadach. Masz czas na swoje hobby, na przyjemne spędzanie czasu, na dochodzenie z samą sobą do równowagi. Możesz medytować, możesz czytać rozwojowe książki, obcować z naturą, zaadoptować zwierzaka albo zgłosić się na wolontariat. Moim zdaniem wcale nie potrzebujesz swoich ''znajomych'', tylko boisz się, bo to coś nowego.

Od dziś traktujesz mnie i moje wybory z należytym szacunkiem to metoda, którą sama musiałam w relacji z matką zastosować. Niestety moja matka uważa mnie za swoją własność ( bo mnie urodziła! ) i podkategorie człowieka w sensie : ryby i dzieci głosu nie mają Nie zauważyła bidula, że lata dziecięce i jakakolwiek zależność od niej dawno już za nami... Dużo by opowiadać o manipulacjach i "torturach" psychicznych jakim mnie poddawała od zawsze. W okolicach trzydziestki wreszcie się odważyłam "tupnąć nogą", po czym mamusia zerwała ze mną  kontakt na 7 lat. Znaczy się oficjalnie nie zerwała tylko czekała, że na klęczkach ją przeproszę (chociaż to ona powinna mnie) ale niestety tym razem, żadnych przeprosin się nie doczekała. Jak ciężko i trudno emocjonalnie mi było, wiem tylko ja. Niemniej jednak moja nieugięta postawa spowodowała, że matka wreszcie poczuła przede mną respekt. Żałuje bardzo, że nie potrafimy nawiązać zdrowych i fajnych relacji ponieważ uważam, że ich brak w pewnym sensie mnie zubaża ale... dla ich istnienia nie pozwolę się już więcej  poniewierać. 

Wśród rodziny,  dalszych i bliższych znajomych uchodzę za podłą i niewdzięczną córkę, pomimo faktu, że wszyscy doskonale znają moja matkę i jej usposobienie. Niejedna z tych osób poczuła na swojej skórze jaka ona potrafi być  "milutka" w obejściu. Niestety większość z tych osób  wychodzi z  założenia, że jako córka powinnam być bardziej wyrozumiała... Cóż też jestem tylko człowiekiem i znudziło mi się "poświęcanie" dla dobra "dobrych" relacji.  Na dzień dzisiejszy mam już  w nosie, kto i co sobie o mnie myśli. Jestem wolna emocjonalnie od swojej matki oraz opinii innych osób. Nie wszystko wszyscy wiedzą i nie widzę potrzeby ich wtajemniczania. Mnie izolacja od matki zdecydowanie służy. Jeżeli kiedyś moja matka wreszcie dorośnie do normalnych międzyludzkich relacji, opartych na wzajemnym szacunku i zrozumieniu, a nie manipulacji, to jestem otwarta

wydaje mi się ze jeżeli takie odosobnienie nam słuzy od toksycznej osoby znaczy ze mielismy race co do decyzji o odsunięciu się, wiem to na własnym przykladzie

Witam,
Tak przed Świętami Bożego Narodzenia szukam pomocy, albo może bardziej zrozumienia. I czytając wątki o toksycznej rodzinie odnajduję w nich po część siebie. Bo podobnie jak niektóre z was mam 31 lat, fajnego męża choć wycofanego ostatnio, synka kilkuletniego i drugie dziecko w drodze. Ale nie ta moja rodzina jest toksyczna, choć mam wrażenie że jeśli ja czegoś nie zrobię,żeby siebie uleczyć to mogą i oni ucierpieć. Otóż w chwili obecnej jesteśmy skazani na mieszkanie w moimi rodzicami i w nich tkwi mój problem. Zawsze oceniali mnie z góry, tzn. nie sprawiałam żadnych kłopotów wychowawczych, ale oni od zawsze wiedzą wszystko lepiej, bo są starsi, mądrzejsi..pfff... Szlag mnie trafia w czym ta mądrość się przejawia. Otóż słowa mojej matki,to "przeklinam dzień, w którym pozwoliłam Ci zamieszkać w swoim domu"
" Wynoś się, nikt Cie tutaj nie trzyma!" Jak zapytałam ,czy dumna jest z tych słów kierowanych do mnie, kobiety w 5 mies. ciąży? odpowiedziała: że gdybym się szanowała, to bym tak nie miała teraz! (nie wiem sama jak mam to rozumieć, drugie dziecko to brak szacunku do siebie? a może do niej, bo mój synek nie rozumie sytuacji. Prędzej mieszkaliśmy z teściami i nie wie co to jest kłótnia, wymachiwanie nożem i podnoszenie ręki na jego mamę. I z tego niezrozumienia, bo ma 4 latka chodzi do babci mieszkającej na piętrze, bo cóż tam dostanie co chce, może pokrzyczeć, a nikt nie krzyknie na niego, nie stawia warunków. Oczywiście odwrotnie proporcjonalne zasady do tych, które sami stosowali. A gdy ma chimerki, to jest odesłany do rodziców, ale tak żeby się nie obraził na dziadków, a rodzicom dał popalić. Dom mamy w budowie i męczę się tak już 6 miesiąc, a mam wrażenie,że to 6 lat. Pewnie będę wyrodną córką, ale zamierzam po wyprowadzce zerwać wszelkie kontakty. Drugiego wnuczka, bądź wnuczki nie poznają. Za dużo się wydarzyło, za dużo przykrych słów, za dużo, a w sumie tylko krytyka. Moja mama przesadnie wg. wielu osób dba i porządek i to jest dla niej priorytet, więc każe odłożenie rzeczy nie na swoje miejsce skutkuje fochem. Bo ona jest u siebie, a ja tylko "świntole" to takie określenie coś między brudzeniem, a zachowaniem jak u świnki, psuje (mimo że pralka ma 10 lat, ale na pewno ja zepsułam)Nie mogę suszyć prania w pokoju, w którym mieszkamy,żeby nawilżyć suche powietrze,bo będzie grzyb na ścianach. Mam w ciąży biec z praniem najlepiej z piwnicy na balkon.Dużo by tak mnożyć przykładów na moją świętą matkę. Gdy powiedziałam ze jestem w ciąży to nie usłyszałam ani gratuluje, ani że ona też chciała taką mniejszą różnicę wieku , a nie 11 lat tak jak jej to wyszło. I dlatego ja z siostrą mamy podobne doświadczenia, ale przy tej różnicy wieku, trochę z innych bajek.Siostra jest bardziej uległa, ma syndrom ofiary, a ja zawsze odkąd sama myślę buntowałam sie przed toksycznością matki. Krzyknąć nie wypada, przeklną też nie wypada, w ogóle nic nie wypada , bo co ludzie sobie pomyślą..... Moja mama wie jak się sprzedać. Wiem ze jej zachowanie jest wynikiem jej własnych doświadczeń, ale mało z nich wniosków wyciągnęła.
Nie mam zamiaru powielać jej błędów, manipulacji, toksycznych słów i zachowań . A na koniec chciałabym podsumować takim zdaniem, będą córką ale i rodzicem. To dorośli ludzie decydują o tym,że chcą mieć dzieci,więc łaski o podcieranie pupy w dzieciństwie, karmienie i zaspokajanie potrzeb dziecka ŁASKI NIE ROBIĄ. Żadne dziecko nie prosi się samo na świat i wymawianie czegoś takiego jest pokroju popapranych relacji. Wierze,że dziecko oddaje to co dostaje. A  najważniejsze jest poczucie i poszanowanie własnej wartości oraz bezwarunkowa miłość. I to rodzic musi nim sprostać, a nie dziecko.