Toksyczna rodzina - Netkobiety.pl

Robić swoje.
Wiem że jesteś zdana na łaskę tych ludzi z powodu opieki nad dziećmi.
Rozumiem ze pracujesz na zmiany, i oni opiekują sie nimi po tym jak wracają ze szkoły?
Twój brat jest wariatem skoro napuszcza dziecko na jego własna mamę.
Oni swoich dzieci nie maja?
Czynnikiem powodującym twoje problemy jest twój brat.
To normalne że chłopiec szuka autorytetu u innego mężczyzny, a nie swojej mamy,

A z szkodnikiem bratem musisz sobie od serca porozmawiać, to jest niedopuszczalne aby podważał twoje zdanie i napuszczał dziecko.
Niestety, wbrew temu co mówią nawet tutaj niektóre kobiety, ojciec jest niezbędny do prawidłowego rozwoju dziecko, w przypadku chłopców jest ważniejszy niż matka.

Obawiam sie ze nie obejdzie sie tutaj u ciebie bez dużej ilość nerwów stresu i terapii szokowej dla dziecka.
Bo skoro tam ma wszystko, i na wszystko jest mu pozwalane, to niestety, nie będzie chciał z tego zrezygnować.
Rozpuszczenie dziecka, i pozwalanie mu na wszystko ogromnie je krzywdzi i niszczy.
Twojemu synowi jest potrzebna dyscyplina, a póki on będzie pod wpływem twojego brata, to nie ma o tym mowy.

Skoro planujesz przeprowadzę, to już teraz zaciągnął bym pomocy specjalisty, psychologa dziecięcego, aby ta terapia szokowa była jak najmniej szokowa.
ale do tego czasu musisz sobie wyhodować jaja i porozmawiać z bratem i bratowa, jasno im mówiąc jak maja wyglądać ich relacje z twoimi dziećmi.

A co z twoim partnerem? Co on na to, że twój syn ma taki do niego stosunek? Bo przecież nie przepada za nim, nie lubi spędzać z nim czasu? Jak wyobrażasz sobie przeniesienie się do jego domu wraz z dziećmi, jeśli relacje między nim a dziećmi są... Powiedzmy chłodne? To, że twój partner deklaruje że twoi synowie są jak jego dzieci chyba trochę mija się z prawdą, bo dzieci zwykle odwzajemniają szczere uczucie i potrafią być bardzo wdzięczne za to, że ktoś je lubi i chce dla nich jak najlepiej, a tu jest chyba dokładnie odwrotnie. Nie uważasz, że to jest bardzo dziwne?

Ale z tym, że twoje dzieci nie przepadają za twoim partnerem, to chyba się zgodzisz?

Trudna sprawa i chyba bez fachowej pomocy dla was wszystkich się nie obejdzie. Póki co twój starszy syn potrzebuje więcej uwagi zarówno od ciebie jak i twojego partnera. Zdecydowanie ma pewien deficyt i twoj brat dokładnie "wstrzelił" się tam, gdzie te braki. Rozmawiałaś z bratem? Wiesz dlaczego on to robi? Bo to że buntuje twoje dzieci to jedno, ale wiesz dlaczego to robi? Przecież macie dobre relacje, więc co się stało że teraz chce sobie z ciebie zrobić wroga? Dziwne to wszystko jakieś.

Natalia, nie atakuję tylko próbuję się dowiedzieć co jest przyczyną tego co się z twoją rodziną dzieje, bo nikt nie jest czarodziejem i nie znajdzie cudownego środka który zadziała w jednej chwili.
Chcesz żeby ci pomóc, ale jakie rozwiązanie widzisz? Że ktoś wytłumaczy ręcznie twojemu bratu, żeby nie buntował twoich dzieci, a twoim dzieciom nakaże żeby polubiły twojego partnera?
Rozmawiałaś tak od serca ze swoim synem? Pytałaś, dlaczego nie chce zaakceptować twojego partnera? Przecież od czegoś musisz zacząć rozwiązywać ten węzeł. Może najpierw sama pójdź do psychologa i poproś o radę?

Jestem umówiona do psychologa na 9 lutego. Napisałam tu  gdyż chciałam to po prostu z siebie wyrzucić...

Dobrze zrobiłaś że napisałaś, nie będziesz z tym problemem sama, a to już coś.
P.S
Przeczytałam twoje poprzednie wątki, wynika z nich że swojego partnera znasz zaledwie od kilku miesięcy? Może to zbyt malo czasu dla twoich dzieci, żeby się z nim dobrze zgrać, dlatego czują do niego dystans. Sytuacja wymaga spokoju i opanowania, nie pozwól aby kierowaly tobą emocje. Sama teraz musisz mieć spokoj.

Jesteś w ciąży to nie powinnaś się denerwować, jednak napiszę co o tym myślę.
Wydaje mi się, że już jest pozamiatane i straciłaś starszego syna.
Zupełnie nie jest z Tobą związany emocjonalnie skoro nie chce iść z Tobą.
To już duży chłopiec, rozumie więcej niż Ci się wydaje.
I nawet sam, bez pomocy wujka mógł dojść do wniosku, że niedługo pojawi się nowe dziecko, którym będziesz musiała się zająć.
Nie będziesz miała czasu dla starszych dzieci.
Dziecko będzie przeszkadzać spać w nocy, być może będziesz oczekiwała pomocy od niego w zajęciu się tym maluchem albo młodszym bratem.
Albo w czynnościach domowych.
Wyprowadzka z Tobą jest dla chłopaka nieciekawą wizją.
Przegrywa z obecną sytuacją, relacjami z super wujkiem, który niczego nie wymaga, pozwala nie chodzić do szkoły jak sie nie chce iść, pozwala się nie uczyć tylko można całe godziny spędzać na zabawie, przy komputerze.
Przegrałaś.

Znając swoje dziecko to masz nadzieję, że wiadomość o dzidziusiu sprawi, że będzie w związku z tym chciał być z Tobą?
On lubi małe dzieci?
Jakie ma relacje z młodszym bratem?

To akurat nie wróży zbyt dobrze, bo ta wiadomość najpewniej jeszcze bardziej wpłynie na jego zachowanie, oczywiście na minus.

A twoja rodzina, czyli brat i bratowa wiedzą, że spodziewasz się dziecka i masz zamiar się wyprowadzić?
Rozmawiałaś z bratem o tym, że masz problemy z synem? W ogole rozmawiasz z nim, czy tylko przekazujecie sobie dziecko? Bo chyba tak to wygląda, prawda? Mówisz tylko o tym, co ci się nie podoba, a pomijasz tematy naprawdę istotne.

Normalnie.
Wynajmuje się mieszkanie i przeprowadza.

Tez tak myslę. Szkoda tylko, ze Autorka nie widzi tu grama swojej winy.

Ale teraz przecież pracuje, ma mieszkanie i placi rachunki.

Jasne. Czyli wedlig Ciebie starszaki zostawić wujkowi, zeby nie robily problemow w nowej rodzinie?:)

Autorka powinna się zająć starszym synem. Nie zwalać go na głowe wujkowi, tylko samodzielnie zatroszczyć sie o jego wychowanie. Skoro wujek miesza, to trzeba ten kontakt zminimalizować. A najlepiej to wyjdzie w momencie, kiedy zamieszkaja osobno.
Przeprowadzka do nowrgo faceta wygeneruje tylko problemy.

Gdybym była teraz na miejscu autorki to zostałabym w obecnym domu i starała się naprawić to co zepsułam, zaniedbałam.
Jest na to jeszcze ok. pół roku czasu, jest szansa że się uda.
Po pierwsze pogadać z bratem i przekazać mu swoje obawy o los starszego syna.
Może on sobie nie zdaje sprawy, że zaniedbywanie szkoły, zaległości w nauce to jest i będzie skutkowało na przyszłość tego dziecka.
Zatroszczyć się i być konsekwentną aby dziecko zaległości nadrobiło. Może będę potrzebne korepetycje, pomoc z zewnątrz, jakieś zajęcia wyrównawcze, w zależności od tego z czym dziecko ma problem.
Odbudowanie więzi z matką, być może potrzebny psycholog matce i dziecku. Może obydwojgu synom nawet.
Bo jak nowe dziecko się urodzi, matka będzie nim zaabsorbowana, do tego wyprowadzka, nowe miejsce, nowy facet w życiu matki, nowa szkoła, koledzy, nauczyciele to temu 9 latkowi może świat się zawalić.
To będzie za dużo na jedno małe jeszcze dziecko, może być bunt, agresja wobec matki bo pozbawiła go czegoś a nic nie dała w zamian.

Tak to właśnie się kończy, gdy zamiast matka zająć się dziećmi, które nie mają ojca w sensie fizycznym podrzuca ich bratu i bratowej i szuka zastepnikow na portalach randkowych.
Najpierw masz kobieto dzieci - o nie się zatroszcz, a nie szukasz tak naprawdę nie wiadomo czego.
Bo szczęścia to na pewno nie.
Gdyby dziecko miało w Tobie oparcie, poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji to by nie stawało okoniem. A tu pojawił się kolejny "tato-wujek".

Jakie jest prawdopodobieństwo na opcję 1, a jakie na opcję 2?

Za mało danych autorka podała aby cokolwiek wyrokować.
Jednak mając na uwadze to, ze ciąża powstała po 4 miesiącach znajomości gdzie para nie mieszka razem to może wygrać opcja 2.
Niewiele wiemy o ojcu noworodka, czy on ma już jakieś dzieci, czy pragnął tego dziecka, czy mieszka sam czy przy rodzinie.
I szereg innych niewiadomych.

Poczytaj sobie poprzednie wpisy dziewczyny. Tu portal randkowy, tu związek na odległość i dramy, tu kolejna krótka znajomość i już ciąża. Mając dwójkę dzieci, pracę i ogarnianie wszystkiego niemalze w pojedynkę trzeba skupić się na rzeczach najważniejszych - dobru rodziny juz istniejącej....

Jeśli nie odpowiada Ci to jak brat z bratową sprawują opiekę nad Twoimi synami, to trzeba zapewnić im inną opiekę na czas gdy jesteś w pracy. Sytuacja mocno patowa, ale nie możesz zmusić brata ani bratowej żeby realizowali Twoją wizję wychowania dzieci, jeśli normalna rozmowa nie daje skutku, to musisz wprowadzić zmiany.

Natomiast niestety brak ojca i jedyny dostępny męski wzorzec w postaci wujka, który nie poczuwa się do wychowywania twoich dzieci (i bardzo zasadnie, bo od wychowania są rodzice) to przepis na duże problemy.

Piszę to z perspektywy osoby, która wychowywała się pierwszych kilka lat życia bez obecności biologicznego ojca, to bardzo ryje psychikę.

Myślę, że powinnaś się skonsultować ze specjalistą (psychologiem dziecięcym) w jaki sposób bezpiecznie ograniczyć relacje z bratem i bratową Twoich dzieci.

To prawda że płacz już po fakcie...
Ale powyższe pokazuje że za madra nie jest. Dwójka dzieci na wychowaniu, a ona się "goni", jak nie z jednym to z drugim albo kolejnym ...

To jest dokładnie to co się dzieje w jej rodzinie.
Dziecko opuszcza lekcje, nie ma oparcia w matce, ona po kilku miesiącach znajomości częściowo na odległość zachodzi w kolejną ciążę a ma na wychowaniu małe dzieci. Teraz planuje się z tymi dziećmi przeprowadzić do mężczyzny, którego oni nie znają. Zmienić szkołę, znajomych, środowisko. A nic nie wspomina jaki udział w wychowaniu jej dzieci ma nowy mężczyzna... Nic tu mądrego nie ma.
Życie to najpierw powinna ułożyć tym dzieciom. A potem wchodzić w nowe związki.

Dokładnie... Jak się to czyta, to aż nasuwa się pytanie czy te idealne mamusie co się tu wypowiadają są takie idealne czy tylko prościej udawać na tym całym portalu... I odpowiadając na te wszystkie uważam chamskie pytania czy dziecko jest z przypadku, to NIE, odpowiadam, że nie jest i oboje jesteśmy szczęśliwi, że będzie za 9 miesięcy z nami mimo problemów, które nas gdzieś w przyszłości czekają... Jesteście okropne, oceniając mnie mimo, że kompletnie nie znacie sytuacji i problemu... Poza tym drogie Panie, wychowałam 2 synów to i trzecie dziecko też wychowam, pracuje od rana do wieczora, żeby im niczego nie zabrakło, a to że spędzają czas z moją rodziną, która się nimi opiekuje na czas mojej nieobecności to chyba normalne, skoro ktoś pracować musi, żeby nas utrzymać. Jednak pragnę nadmienić również, że na tatę mojego przyszłego dziecka też w pełnym stopniu mogę liczyć i bardzo cieszy się z ciąży i wiem, że mnie nie zawiedzie DROGIE PANIE. Jeszcze raz powtórzę, JESTEŚCIE OKROPNE I STARSZNIE ZADUMANE W SOBIE. Post usuwam, gdyż nie uzyskałam tu rady, a jedynie tylko oceny, to pisać jest najłatwiej!
Pozdrawiam mimo wszystko!

Wychowanie wg Autorki: "ale od dłuższego czasu mam problem z tym, że dzieci a właściwie starszy syn nie uznaje innego zdania oprócz zdania wujka. Jest jego autorytetem nade wszystko i moje zdanie nie liczy się praktycznie w ogóle. Ma zaległości w szkole, często nie idzie do szkoły, gdyż cytuję wujek powiedział, że dziś nie musi jak nie chce iść. Mimo, że ja nakazałam inaczej".
Ale to komentujące są dziwne

Zawsze mnie zastanawia jak ktoś przychodzi na forum, dostaje dość sensowne rady/zadawane są konkretne pytania a jedyne co dana osoba odczuwa to oburzenie. Masz serio dość wartościowe odpowiedzi od kobiet które chyba na wychowaniu swoich dzieci nie poległy, także może warto się nad tym co usłyszałaś zastanowić a nie oburzać się, że ktoś coś. To forum bywa różne, nie każdego da się lubić, nie każdy temat coś wnosi ale zdecydowanie Ty dużo dostałaś.
Wg mnie po prostu uczciwie odpowiedź sama sobie na kilka pytań zadanych powyżej. I bardzo jestem ciekawa Twojej wizyty u psychologa w tej sprawie.