Samoocena równa zeru - charakter. - Netkobiety.pl

Przede wszystkim pamiętaj, że jesteś wyjątkowa! Mądra! inteligentna! Piękna! i jeśli faceci nie zwracają na Ciebie uwagi to ich problem, a nie Twój. Musisz uwierzyć w siebie! Powtarzaj sobie nawet tysiąc razy dziennie, że jesteś wyjątkowa! uśmiechaj się do swoich myśli! głowa do góry pierś do przodu i idziesz! Ty jesteś WAŻNA! Póki nie uwierzysz w siebie odpuść sobie facetów. a jak już uwierzysz i polubisz sobie to uwierz mi nie będziesz się mogła od nich opędzić Trzymam kcuki gdybyś chciała pogadać to pisz Pomogę na ile tylko będę mogła Sama kiedys miałam podobny problem więc wiem co mówię

Faceci lubią otwarte i empatyczne dziewczyny. Jeżeli jesteś zamknięta w sobie i nieśmiała, facet nie może stwierdzić, czy jest tak, dlatego że nie lubisz świata (łącznie z nim), czy dlatego że jesteś po prostu nieśmiała. Do tego z tymi wygadanymi dziewczynami łatwiej jest nawiązać kontakt, czy jakąkolwiek relacje.
Z tego co widzę, twoja sytuacja to trochę jak samospełniająca się przepowiednia. Nie akceptujesz swojego charakteru, żyjesz w kompleksach, a to nie jest atutem, który może przyciągać potencjalnego kandydata. Na szczęście nad samooceną i pewnością siebie można popracować. Weź się za siebie, jeszcze masz czas.

Normalnie, jakbym czytała własną wypowiedź. Bardzo jestem podobna do Ciebie, choć jestem troszeczkę starsza

Może kiedyś porozmawiamy na priv?

Nie chciałbym Cię "tykać", bo ewidentnie sobie nie radzisz z emocjami. Czuć w Tobie potencjał na dramę.

Tzn. zainteresowanie faceta byłoby dla Ciebie czymś tak wielkim, że stałoby się dla ciebie sensem życia.

Wnosząc po tym co piszesz, nie ma w Tobie marginesu spontaniczności i luzu, który pozwalałby na poznanie Cię bez obawy o konieczność późniejszego "wyplątywania się" z relacji z Tobą.

Dla niektórych kobiet casualowy seks jest dalej w obrębie tego marginesu spontaniczności, który nie implikuje niczego zobowiązującego, a Ty byś pewnie wpadła po uszy po jednym wspólnym wypadzie do kina...

To odstrasza.

Też taka byłam jak Ty..wiecznie w cieniu własnej przyjaciółki. Należę do szczupłych osób i przez to miałam problem z koleżankami w klasie, że jestem chuda itp. Ale nadszedł dzień, że powiedziałam DOŚĆ! Może to głupie ale na początku stawałam przed lustrem i mówiłam sobie, że jestem wyjątkowa. Potem zapisałam się na kurs tańca ( daje dużo pewności siebie ), potem zmiana fryzury, kupienie jakiegoś ciucha. I człowiek zmienia nastawienie do całego otaczającego nas środowiska. Mam teraz wspaniałego faceta i mówiąc nie skromnie duże powodzenie u facetów, Uwierz w siebie..Dasz radę :*

@Gomez

Każda cecha może być pociągająca, nawet nieśmiałość. Jednak to właśnie przebojowość i pewność siebie daje nam siłę która przez mężczyzn jest równie bardzo pociągająca;-)

Nie, przebojowość i pewność siebie pociąga kobiety, nie mężczyzn. To kobiety podziwiają jednostki pewne siebie (obu płci). Dla zwykłego faceta nie ma to wielkiego znaczenia, a dla nieśmiałego, spokojnego faceta jest to wręcz minus (bo będzie się obawiał, że zbyt pewna siebie kobieta go zdominuje, weźmie pod pantofel i w końcu odejdzie, bo nie będą w stanie stworzyć partnerskiego związku).

Ja nigdy nie byłem w związku z "królową dyskotek", za to pewną "cichą myszkę" (choć przy mnie zrobiła się dość odważna i silna) kocham i to bardzo.

Rany, nawet nie wiesz jak pomogles mi tym postem. Ja nie wiem czy u mnie to problem niskiej samooceny, ale fakt, ze jezeli mi sie ktos strasznie podoba, ale tak strasznie bardzo mocno, to staram sie w takiej relacji bardzo, czasami chyba bardziej niz facet i boje sie zranienia, co prawdopodobnie prowadzi do sytuacji jak ty je opisales... Tylko jak radzic sobie z poczuciem straty? Kiedy wydaje nam sie, ze stracilismy cos bardzo bardzo cennego... Dodam, ze kiedy konczy sie relacja z kims tego nie wartym to nie rozpaczam. Owszem jest mi smutno, takie poczucie odrzucenia, skaza na atrakcyjnosci. Teraz natomiast nie dalam chlopakowi czasu na poznanie mnie i zepsulam zanim jeszcze sie zaczelo, a moglo. Dlaczego on zakonczyl znajomosc z dnia na dzien, wyrzucil mnie z fb (wiem, ze to glupie), tego juz nie rozumiem... Czy to przez to odstraszenie...?

Czy nie wiecie dziewczyny, że faceci lubią zdobywać, to oni są strzelcami i uwielbiają takie gierki. Polecam lekturę, która może komuś pomóc zrozumieć różnicę między kobietami, a facetami czyli stara i zmaltretowana książka Kobiety są z Wenus, mężczyźni z Marsa. Jeśli nie chcesz odstraszać, jak to sama opisujesz, zaciśnij zęby, choć wiem, że to trudne, i udawaj, że ci na danym obiekcie nie zależy, że wisi ci dosłownie jego obecność nieładnie mówiąc, odczekaj z odpisywaniem na jego smsy, a nie leć od razu by mu wygarnąć najczulsze słówka, jeśli proponuje randkę, napisz, że musisz się zastanowić czy nie masz innych planów...to działa naprawdę !!!Wtedy on przyjmie typowo meska postawę, czyli jak ten orzech rozgryźć, zaintrygujesz go. Daj mu czas na zdobycie twojej uwagi...owszem nie zawsze nam się uda, gdyż dany chłopak zwyczajnie może mieć inne problemy na głowie, niż poszukiwanie pratnerki bądź już jest zajęty ale to już indywidualna sprawa...

Hmmm...jak bylam w wieku autorki, mialam podobne problemy.

Z ta roznica, ze mialam " przyjaciol", zaprzyjaznialam sie z facetami, na ktorych mi zalezalo, niektore przyjaznie trwaly po kilka lat, i bylam powierniczka i doradzicielka w ich zdobywaniu " fajnych" dziewczyn.
( nic przyjemnego- byc wykluczona z grona wartych o starania przez obiekt westchnien)
Poza szkola/znajomymi nie umialam nikogo poznac, nigdy mi sie nie zdarzylo, zeby mnie jakis facet zaczepil/podrywal. Grono znajomych mialam, bo bylam komunikatywna, z kazdym sie dogadywalam, tylko nikt nie widzial we mnie kobiety.....
Do tej pory nie wiem , w sumie, czemu tak bylo...
Zawsze lubilam siebie, nigdy nie bylam natretna/desperatka, zawsze bylam pogodna-moze infantylny wyglad?

Na pocieche, zmienilo mi sie po 30, tak jakos jak skonczylam 35 faceci zaczeli sie za mna ogladac, zaczepiac..
Nie- ja nic nie zmienilam- obserwowane reakcje byly dla mnie zaskoczeniem...

Ja tago nie rozumiem- ale to fakt. Konia z rzedem temu, kto mi to wyjasni...

PS, miedzy 30 a 40 zajmowalam sie dzieckiem i praca, w ogole nie mialam glowy do " rozgladania sie" za facetami...

Ano racja. Poświęcenie dla nierokujących/nieszczęśliwych znajomości nie zna granic. Jakbyście miały własne zdanie, wiedziały czego naprawde chcecie i umiały to uzyskać,to nie musiałybyście wcale być takimi niezależnymi. Takie znajomosci szybko byłyby kończone, a nie "umiały znosic wiele". Tak, dla dobra ludzkosci

Ile znasz niezależnych i rownoczesnie szczęśliwych kobiet? Chocby procentowo?

Hm ogólnie znam duzo wiecej kobiet niz mezczyzn, więc trudniej mi to ocenić. Ci bez związku i niezależni widać dobrze na tym wychodzą. Czuc duzo wiekszy luz i optymizm. Kobiet znam takich akurat 0. Niezalezna i dlugo samotna jest zawsze zagubiona, a juz w związku te ktore znam zawsze sie uzależniają. No i oczywiscie po dluzszym czy krotszym czasie i tak sa nieszczesliwe.

Jeden taki marzyciel. Z reszta nie moj pułap, ja nie znam bezposrednio rozwodników - jesli sie rozstają to zostają alkoholikami.
Ludzie słabi, tyle mozna powiedziec. Perspektyw tu z reszta nie ma za bardzo ,trzeba sie wyrwac dalej i przekalibrowac system wartosci niezalezny od ludzi. Tez sie zawsze dziwilem parom, ktore nie chcialy miec dzieci. Co beda mialy za X lat, na starosc itp dzis wiem, ze to mogą miec i lepiej i gorzej, bo dzieci czy sam zwiazek nie jest niczego wyznacznikiem. Szczegolnie, ze sa i zle zwiazki i zle dzieciaki i nieogarnięci rodzice, a sa tez inne cele w zyciu niz tylko odchowanie potomstwa i umartwianie się "co u kogoś".

Przeciez Ty złośliwą, cynicznie sarkastyczną frustratką jesteś:P Szczescia w tym brak! Przyzwyczaiłaś się i tyle. Ja tez do tego dąże, ale nie az tak;D Moze i osiagnelas spokoj na tym polu, ale nie pamietasz jak jeszcze niedawno w temacie "gdzie sa wolni faceci" pokazywalas pelne przygnębienie oraz niemoznosc rozwiazania sytuacji? Czyż to nie zagubienie?

....pytałam znajomych na stanowiskach, czego się boją.....tłumaczą, że to nie jest proste.....są dyrektorami, właścicielami firm, a żeby sobie powiedzieć, patrząc lustro: "Stary, wszystko już osiągnąłeś, a nie możesz znaleźć kobiety, takiego prostego problemu załatwić".....nie chcą przyklejać sobie tej łatki.....zresztą, czy facet, czy kobieta, im dłużej są sami, tym trudniej wyobrazić sobie, że trzeba komuś oddać połowę szafy, półki w łazience i itd..... im jesteśmy starsi i więcej wymagamy.....zajęci karierą przegapili moment, obracają się codziennie w tym samym środowisku, drudzy mają już złote karty kredytowe i zadają sobie pytanie - po co to wszystko?......są rozczarowani próbowaniem i ci, którzy dopiero zaczynają odczuwać potrzebę bycia w związku.....ich samoocena wysoka, jednak życiowo często słabo...tacy niezależni i tak mocno szczęścia brak...często jest tylko fasada zadowolenia..większość z panów została kiedyś poważnie zraniona, albo jeszcze nie mają pojęcia o życiu, bądź fakt posiadania pieniędzy obciążył ich jedynie pustym i próżnym towarzystwem...
...cenią sobie swoją niezależność , ale gdyby spotkali tę właściwą osobę , to zrezygnowali by z niej ,narazili by swój spokój, wolny czas i pasje które tak cenią i pozornie ich uszczęśliwiają..... doskwiera im samotność, innym razem zabija ich własna zachłanność, zdarzają się także jednostki o introwertycznej naturze, które swoim zachowaniem zniechęcają do siebie otoczenie.....myślę, że kobiety znacznie lepiej radzą sobie z samotnym życiem niż mężczyźni....

Bądź sobą. To lepsze niż być klonem kogoś, lub udawać coś czego się nie lubi. Sam wiem po sobie. Jestem wręcz totalnie trudny. Mam cięty język jak mało kto. Szczery. Wredny. Sarkastyczny. Ale i jestem Altruista mam częste napady głupoty i gadam bez sensu mówię wprost co myślę i nie przysparza mi to przyjaciół lecz wrogów ale jestem przed wszystkim sobą !

Strasznie się załamałem po tym

Alcybiades ma rację, to mężczyźni zwykle nie radzą sobię z życiem jeśli nie stoi przy nich kobieta, obojętnie czy to matka czy żona, to wy po stracie tej kobiecej części nie potraficie się odnaleźć i to jest prawda. Sama znam wiele przypadków gdzie kobiety po stracie męża radzą sobie bardzo dobrze, owszem raz lepiej, raz gorzej, ale są bardzo samodzielne. Natomiast mężczyźni po stracie żony po prostu dziadzieją brzydko mówiąc, dobija ich samotność, nie potrafią ułożyć sobie życia i relacji z innymi, nie mówiąc o zwykłych domowych obowiązkach. Podświadomie szukają kogoś kto się nimi zajmie, bo sami nie potrafią. Znam autentyczny przypadek mężdzyzny, który szuka kobiety, bo sam nie potrafi koło siebie zrobić, oczywiście nie udało mu się to, bo po prostu inne ma wyobrażenia na temat swojej przyszłości, traktując kobiety wyłącznie z perspektywy, bo 'nie chcę zostać sam' do niczego nie prowadzi, brakuje uczuć, wzajemności w związku, szacunku i równego poświęcenia obu stron. Kobieta nie szuka dorosłego dziecka, którym trzeba się zająć, tylko partnera...

Powiem tylko tyle, wszyscy jestemy ludźmi, nie ma 100% jednakowych kobiet jak i 100% jednakowych mężczyzn. Nie można generalizować, że my z natury to tylko w roli matki czujemy się spełnione, bo to nieprawda, że niby podświadomie dążymy do bycia żoną i bycia od kogoś zależną. To wy mężczyźni od wieków stworzyliście taki model nie dając nam wyboru. Ja jako niezależna kobieta i nie chodzi tu o kwestię finansową czy zawodową czuję się spełniona i szczęśliwa. Niezależność to dla mnie jak już pisałam prawo do decydowania co chcę w życiu robić i kim chcę być, asertywność i poczucie, że to ja i nikt inny decyduję o mojej przyszłości, oczywiście z mniejszym czy większym naciskiem społeczeństwa i systemu, na które wpływu nie mamy.

Dla mnie, niech każdy robi to, co według niego daje mu spełnienie i szczęście.
Nie ma jednej recepty na życie dla wszystkich.
Nie będę nawoływać nikogo do zmiany poglądów, bo niekoniecznie to co dla mnie jest idealne, będzie dobre dla kogoś innego.

Nikogo nie mam zamiaru nawoływać do niczego, każdy ma swój rozum i jest wolny. Z twoich postów wynika, iż kobieta nie powinna być niezależna, bo jest przez to nieszczęśliwa, nie rozumiem takiego toku myślenia i wkładania wszystkich do jednego worka !

Zgodzę się z Tobą, owszem natura ma duży wpływ na to jacy jesteśmy i ogólne różnice między kobietą, a mężczyzną są jednak widoczne, ale jednak największy nacisk na nasze życie i przyszłe zachowania ma otaczający nas świat, ludzie, wychowanie, kultura i tradycje. Jeśli od dziecka chłopcu będzie się wmawiać, że jest słaby fiycznie i pokorny, zależny od innych to w przyszłości trudno będzie mu przystosować się do świata i być prawdziwym mężczyzną ze wzystkimi jego cechami. To samo możemy powiedzieć o dziewczynce, której się zaszcepia same dobre wzorce, jesteś silna, zaradna i poradzisz sobie w każdej sytuacji, ale nie w sensie, że jest pępkiem świata tylko wartościową osobą, ona prędzej odnajdzie się w nowym świecie niż owy chłopiec. Wiele zależy od wychowania i pokazywania nam określonych wzorców, nie wolno tkwić w stereotypach, ponieważ jesteś chłopcem to ma być tak, a nie inaczej. Każdy z nas ma prawo być samodzielny i niezależny i robić to co daje mu spełnienie i szczęście i nie ma tu znaczenia nasza płeć.

... myślenie stereotypowe jest łatwiejsze..... to przyzwolenie na ograniczone myślenie....jakaś wnikliwa obserwacja otoczenia
i zachowania innych w celu podjęcia działania jest bardzo absorbująca i na dłuższą metę męcząca.....stereotypy  pozwalają tego uniknąć, można pójść na skróty...z tego co zauważyłam wiara w stereotypy czy zapatrywanie się na inne kobiety nie odzwierciedla faktycznych pragnień, bo przykładowo one mają faceta lub męża i ja też powinnam mieć...wychodzisz za mąż bo koleżanki też, bo masz lata....czy na pewno to ten ktoś na całe życie?.....jeszcze nadopiekuńczość, wyręczanie w obowiązkach  i jednostronność wychowywania przez same matki(bo przecież taka rola matki)...niestety przez to dzieci w przyszłości dorośli są słabsi psychicznie......na pewno nie lepiej mają dorośli wychowani z zdominowanym przez typowo męski  i agresywny świat...jaki jest ten męski świat?..pełen stereotypów...siła tradycji i stereotypów jest olbrzymia.... ulegają jej zarówno mężczyźni, jak i kobiety...

The pass - Nie wiem w końcu do czego ty właściwie dążysz, to tak jakbyś zapytał czy dorastając i wybierając jakąś ścieżkę życia, zdaję sobie sprawę, że może nie da mi to szczęścia. Życie to ryzyko bez wzlędu na to jak ty na nie patrzysz, bez względu na jakiekolwiek wpajane bądź wydumane stereotypy. Tyle, że dotyczy to nas wszystkich, niezależnie od wieku, wyksztalcenia, płci.

....Ewelina stwórz nowy temat np. "mąż tyran" i opisz sytuację....tutaj jesteś mało widoczna...