Bierna agresja u partnera - co robić?

Rozmowa - porozmawiaj z nim szczerze, dojdźcie do wniosku co w waszym związku jest nie tak, co trzeba naprawić, czego trzeba unikać.. bo inaczej uważam że ten związek nie ma sensu ...
Jeśli się nie dogadacie, to lepiej to zakończcie bo dobrego to nie wróży na przyszłość..

A ja myślę, że powinnaś postąpić tak jak on. Czyli po kłótni się spakować i wyjechać.

To spakowanie się i wyjechanie nie jest najlepszym pomysłem. Chciałabym postępować dojrzale, a takie zachowanie będzie takie samo jak jego - on mnie ukarał, to ja teraz mu pokażę i i też go ukarzę. Poza tym to zaogniłoby nasze stosunki a tego nie chcę. Ale coś jest źle. Ja chyba to dziś odkryłam. Tu może nie chodzić wcale o jego złą wolę, celową manipulację mną. Tu chyba chodzi o pieniądze.. On chyba ukrywa przede mną fakt, że ich mu brakuje, że nie starcza. Na co dzień pokazuje jednak, że jesteśmy w stanie żyć na poziomie, nie musimy się bardzo mocno ograniczać. Bo niektóre rzeczy, o które proszę np. ustalona inwestycja w moją firmę, jest związana przecież z pieniędzmi. To samo z urządzaniem domu, planami na przyszłość. Kiedy ja w żalu i poczuciu frustracji zarzucam mu brak pewnych działań (np. czuję się jakbyśmy wciąż żyli osobno, że nie ma planów na przyszłość, że czegoś wciąż nie możemy popchnąć do przodu itp.) to on się tak na mnie wścieka, mówi, że jestem okropna, że nie doceniam tego co robi, ale dla mnie (bo skąd mogłam wiedzieć, że to może chodzić właśnie o pieniądze) to z zewnątrz tak właśnie wygląda - jakby brak chęci, zła wola. Ale jeśli nie umie się przede mną przyznać, że nie stać nas na takie życie, że nie może pewnych obietnic dotrzymać z powodu braku pieniędzy, to dlaczego tak długo to ukrywa? Przecież ja marzę o tym, aby w końcu stać się parą, która się wspiera, pomaga sobie, dzieli się troskami. Tyle razy mu mówiłam, zapewniałam, że jak on straci pracę, to ja pójdę do drugiej i damy sobie radę, żeby się nie martwił o kredyt, który ma. Mówię mu o tym, że prawdopodobnie rodzice zapiszą mi swój dom na starość, więc możemy sobie tam urządzić dom letniskowy, tam jest tak wspaniale! Pokazuję mu tym, że chcę być z nim blisko, dzielić się wszystkim co mam, że sobie poradzimy. A on? Dlaczego nie ma ze mną takich planów? Nie zapewnia mnie o przyszłości? Bo jest po rozwodzie, bo dostał po kieszeni po tym rozwodzie, bo myśli, że nie stać nas na rodzinę, a wtedy na wysoki standard życia? Myślę teraz, że on może mnie nienawidzić po tych pomówieniach, ale jak to przecież z boku wygląda? Co ja mam innego myśleć, jak ciągle czuję niepewność, nie wiem na czym stoję i czuję, że on nie jest ze mną do końca szczery, ukrywa wiele rzeczy. Nie wiem czy ten żal i rozczarowanie obustronne da się u każdego z nas zmyć. Nie rozumiem też, dlaczego tak można sobie komplikować życie. Dlaczego on nigdy tak naprawdę mi nie zaufał, choć nigdy nie dałam mu powodu, aby jego zaufanie do mnie zostało nadszarpnięte (przynajmniej w mojej opinii jestem uczciwa wobec niego).

Mój potrafi na mnie krzyknąć, znacznie podnieść głos, szczególnie wtedy kiedy doprowadzę go do szału i przyprę do muru (tak, kobiety potrafią być okrutne, ja potrafię taka być). On potrafi okazać swój gniew, wypowiedzieć go wprost. Staje się wtedy nie do poznania (z kochającej i czułej osoby). Kiedyś nawet rozwalił o ścianę szklankę w pokoju hotelowym - cisnął ją w straszliwej złości, albo kiedy mu zarzuciłam, że mnie dręczy pewnymi rzeczami, a byliśmy wtedy w garderobie - rzucił we mnie rzeczami, które akurat miał pod ręką. A więc widzisz - coś mi tutaj nie pasowało. Z reguły jeśli ludzie nie umieją wyrażać swojego gniewu, to stosują bierną agresję. Ale tu jest to i to. Ciężki typ człowieka. Aha - jeśli chodzi o relacje z matką, rodzicami, to odciął się od nich kompletnie w wieku dojrzałym. Zerwał kontakty. Nie umie im wybaczyć krzywd. Nie miał łatwo, byli niedobrzy dla niego, ale on też swoim zachowaniem (takim na złość ściągam czapkę na mrozie żeby odmrozić uszy - patrzcie na to!) doprowadzał pewnie matkę do szału. Właśnie tak jak mnie. A najgorsze jest to, że ja nabrałam takich cech jak on. Jakiejś takiej zawziętości, kłótliwości. Zawsze mnie to brzydziło, a teraz jestem taka sama. Widzisz, jeszcze wracając do kwestii tego dzieciństwa. Mnie to boli, że nie znam jego rodziców (bo do nich nie jeździmy), a ojca tylko poznałam w przelocie na pogrzebie jego stryjka. To jest też symptomatyczne: zadaje im cios utrudniając ze sobą kontakt, nie odpisuje na maile mamie, nie dzwoni, nie odbiera zaproszeń na święta. Przecież to jest czysta bierna agresja. Nawet jeśli go skrzywdzili, to powinien choć trochę z nimi rozmawiać. Nie mścić się tak na nich, wybaczyć, bo oni zapewne przez ten brak kontaktu strasznie cierpią, i chyba też nie wiedzą co tak naprawdę się stało.

jest jeszcze jeden ty człowieka, który krzywdzi ludzi z premedytacją, bez wyrzutów sumienia i empatii.
nazywa się to Psychopata.
ja psychologiem nie jestem. może idź do jakiemuś, powiedz jak jest i ci coś doradzi.

Sosenek - ja mam kiepskie doświadczenie z terapeutami. Są za ciency. Z resztą co zrobisz sama, tu obydwie osoby muszą chodzić do kogoś (jakiś taki mediator/coach) i tam rozwalać na czynniki pierwsze (z komentarzem z zewnątrz) co nami tak naprawdę powoduje, dlaczego się krzywdzimy, jak się przed tym uchronić. Mój to raczej borderline .

.

@renatafbm - pozwolę sobie udostępnić link @sosenkowi, który wczoraj mi przesłałaś, po którym zanosiłam się śmiechem cały wieczór . Stenia kładzie na łopatki.

No własnie,tez jej chcialam czoraj przesłac.I miło,ze mialas świetną rozrywkę.Także jak widzisz nie Ty pierwsza nie ostatnio-grunt to wyciagac wnioski i nie pakowac się w skomplikowane związki.Zycie mam jedno i szkoda czasu na rozkmnianie buców.3trzymaj się .

pitagoras
to nie żaden głupkowaty termin, dokształć się...

Jest coś takiego. Nie musisz kogoś bić, żeby robić komuś krzywdę. To się również nazywa przemoc psychiczna.

U mnie fatalnie. Chciałam dziś porozmawiać. Wrócił w czwartek, odczekałam, żeby odsapnął, nabrał sił, zrelaksował się. Powiedziałam, że nie chcę myśleć o nim, że nie wywiązuje się z pewnych zobowiązań z racji złej woli, więc pytam wprost czy chodzi o te pieniądze, czy się mi wstydzi przyznać. A on, że nie, że to chodzi o pracę, bo to nie było jego priorytetem, miał inne rzeczy na głowie (tu wymienił). Więc pytam się, na którym miejscu jestem ja. Mówię: nie jestem na pierwszym miejscu. I się zaczęło, złość na mnie, że jak śmię go znów męczyć tym tematem, że zrujnowałam mu sobotę, że jestem ohydna, okropnym człowiekiem. Potem płaczę, mówię mu, że ja tak już nie mogę, że nie umiem się z nim dogadać, że on mnie nie słucha, że zamyka się tylko w swoich interpretacjach (powiedział, że dla niego to i jak mówiłam sugerowało, że ja myślę, że on sobie nie radzi - że co? No kurcze..), że dlaczego nie umie rozmawiać, dlaczego nigdy nie mam prawa porozmawiać, omówić temat, dlaczego wciąż jest nie ten czas, moment, że mój głos jest nie taki. Załamałam się. On zaczął się pakować, powiedział, że nie może na mnie patrzeć, że nie może patrzeć na mój charakter, że brzydzi się nim, a w pewnym momencie powiedział, że jestem nikim. Prosiłam aby nie jechał (nawet nie wiem dokąd), ale to nic nie dało.

Szkoda mi siebie, szkoda, że tak od razu nie mogę dziś spakować wszystkich rzeczy i zatrzasnąć za sobą drzwi. Że chwilę musi to potrwać. Dlaczego on mnie tak nienawidzi? Dlaczego reaguje na mnie takim wstrętem, taką agresją. Dlaczego kiedyś byłam dla niego muzą, kobietą, o której marzył, a teraz jestem nikim. Źle mi się na chwilę życie potoczyło. On zawsze na zewnątrz wygląda tak pięknie - można się zakochać w tym co mówi, co ze sobą reprezentuje. A domu. Straszne. Muszę znaleźć w sobie siły aby to przerwać i nie zmarnować sobie życia.

A wiesz, ten temat był zawsze tematem tabu. Nigdy nie widziałam papierów rozwodowych. Wiem tylko tyle, że to ona złożyła pozew. On ją zdradzał, odszedł z domu do kogoś innego. Kiedyś wspomniał mi, że oni potrafili w domu tygodniami się do siebie nie odzywać. Dzieci nie mają, bo on nie chciał (to się wiąże z jego chorobliwą słonością do kontroli, dziecko=oddanie siebie, zgoda na nieprzewidywalność, on nie jest w stanie sobie tego wyobrazić). A propos dzieci. Będąc ze mną wiele razy powtarzał, że pragnie mieć dzieci, że jest mu przykro, że ma tyle lat i jeszcze ich nie ma. Dobra, dobra - słowa jedno, ale z nim nigdy nie czujesz, że możesz bezpiecznie zajść w ciąże, że on tego chce i pragnie. Paradoks.

Nie wiem. Wczoraj sprawdziłam w internecie kategorię psychofag. Nie wszystkie cechy i zachowania pasują, ale ogromna większość tak i najlepsze jest to, że to u nas występuję cały czas. Dla mnie to co on robi NIGDY nie było normalne. Zawsze musiałam staczać z nim walkę o normalność. On jest nieprzewidywalny, nie wiem kiedy mu odbije, on obwinia za wszystko mnie. Klasyk - manipulacja taka, aby powstała sytuacja, że ty widzisz, że coś jest czarno na białym, ale zastanawiasz się czy aby na pewno. Zawsze jesteś skołowana, niepewna, nie wiesz na czym stoisz.

Wczoraj wieczorem wrócił. Spaliśmy osobno. Dziś rano zszedł, powiedział ''cześć" i poinformował, że teraz jedzie na basen, później kupić sobie rzeczy sportowe i będzie w porze obiadowej. Taki poranek w jego wykonaniu sugeruje chyba, że myśli, że uda nam się pogodzić.

Nie tym razem. Muszę konsekwentnie, małymi kroczkami, wydostawać się z tej toksycznej relacji. Muszę najpierw wyjść z domu i zamieszkać gdzie indziej. Wiecie jakie to wszystko jest trudne. Dla normalnie postrzegającej kobiety, taki facet byłby wyrzucony z jej życia szybko, raz a porządnie. Ja jest uzależniona (czasami pytam się siebie jak to się stało, byłam kobietą niezależną, zawsze decydowałam o swoim życiu, wyrzucałam kiepskie znajomości, nie szłam tam, gdzie węszyłam tandetę i nieciekawie rokowało, a teraz??) i jest mi dwa razy trudniej się z tego wydostać. Ale chyba można. To nie musi być coś aż tak trudnego, prawda?

@sosenku - ja raczej przestaję już drążyć temat. Głowa mnie boli od zadawania sobie pytań dlaczego, co jest przyczyną jego zachowań, czy on jest borderem, psychofagiem, świrem czy po prostu tak topornym facetem, nie nadającym się do życia. No też pytań samej do siebie: czy jestem wariatką, tak źle go traktuję, jestem niewdzięczna, nie doceniam go, nie szanuję. Daj spokój...Przecież wiesz jak jest.

Kiedyś wśród znajomych z pracy rozmawialiśmy o poczynaniach pewnego prezesa spółki. Jechaliśmy w aucie, a ja cały czas zadawałam pytania: "Ale dlaczego on tak postąpił"?? Kolega miał odpowiedz krotką" "Bo taki człowiek".

W opisanych zachowaniach nie ma grama agresji.
Zamiast wymyślać sobie coraz to nowe pseudomądre definicje ''typu osobowości'' faceta, łatwiej przyjąć do wiadomości że jesteście niedobrani i dlatego działacie sobie na nerwy.

Śpimy osobno i nie mogę na niego patrzeć. Zaproponował wczoraj rowery, przynosił pizzę, powiedział, że jest gotowy do rozmowy. Nie odzywam się do niego i nie mogę mu spojrzeć w oczy. Jak można najpierw wykrzyczeć komuś takie rzeczy, a potem liczyć, że ta osoba będzie chciała z nim rozmawiać. Ja nic od niego już nie chcę, jest dla mnie obcy. Boże, kończymy jak średnia krajowa, bez szacunku, w gniewie, w osobnych pokojach. Nie wiem, moje uczucie chyba blaknie, w zasadzie nie chcę go kochać, bo i za co? Może to i dobrze. Łatwiej będzie po prostu odejść.

Kobietom się nie dogodzi... Po kłótni chłop zniknął na parę dni i się nie odzywał - źle. Nie zniknął, a wygarnął przykre słowa - też źle. To jakiś cud boski, że ja ze swoją babą jestem już 20 lat biorąc pod uwagę, że w zależności od humoru, to po kłótni nie odzywamy się do siebie pół miesiąca albo wręcz przeciwnie wrzeszczymy na siebie okropnymi słowy, a czasem wręcz pierzemy się po pyskach, rzucamy talerzami. Kurna problem, chłop po kłótni kilka dni się nie odzywa..., a czemu ma się odzywać?

@sosenku - tylko mi się z nim nie chce rozmawiać. Nie mam o czym. Co mi dają przeprosiny, albo jeszcze raz wałkowanie tematu pt. "dlaczego właśnie tak zareagowaliśmy, a nie inaczej". Tak było, to się wydarzyło, nic się nie zmieni. Mi się już nie chce z nim rozmawiać. To nie jest człowiek, który załatwia sprawy w domu rozmową, siada do stołu i mówi: choć, usiądź, widzę, że coś cię męczy, obgadajmy to. On się boi rozmów, woli nie mówić, a najlepiej jakby ja nic nie mówiła, o nic nie prosiła, tylko podała, wymasowała, była radosna i bezproblemowa. Wydaje mi się, że jest to człowiek, który do odpowiedzialności poczuwa się tylko w pracy. W domu to ma być spokój i nikt ma mu nie marudzić.

@snake - jak kto lubi. Jak jesteście szczęśliwi z tym laniem po mordach i pół miesiąca nieodzywaniem się - ok. U mnie nie o to chodzi, że mi nie można dogodzić, tylko ja żyję z takim wielkim dzieckiem, któremu chyba ktoś w dzieciństwie porządnie nie zlał dupska. On tyle rzeczy robi na złość, złoszczę go ja i moje uwagi/prośny/potrzeby komunikowane w prost.

@czasymira - z tą psychiczną ciążą...hm, jak się sypia ze sobą to jest tyle oksytocyny, że mimo iż jesteś sobie wolnym człowiekiem, silnie przywiązujesz się do tego mężczyzny. Wszystko udowodnione nawet naukowo. U mnie - w ciąży z nim nawet nie zamierzam być. W ostatnich dniach odkryłam, że ja nawet nie czuję się na tyle pewnie (a już 3 rok ze sobą jesteśmy) żeby ostawić tabletki, poczuciem bezpieczeństwa uprawiać seks i myśleć: jak Pan Bóg da to będzie. Ja kompletnie nie czuję od niego wsparcia, opieki. Czuję się samotna.

A co jeśli odczekanie nie pomaga?
pierwszy, drugi, n-ty? raz?
Ja jestem z mężczyzną 10 lat i tak naprawdę dopiero jakieś pół roku temu odkryłam, jakim jest manipulatorem.....
Jak bd potrafi kochać w jednej i jak bd nienawidzić w drugiej chwili.........
Dopóki nie ma dzieci, uciekałabym jak najdalej.........tak tylko można się kajać w nieskończoność i w rezultacie przepraszać za to, że w ogóle ma się prawo oddychać.........

Ja już za nic nie przepraszam. Nie podoba się to won emocjonalnie (z jego własnego domu niestety go nie wyrzucę). Strategia rozmowy nie zdaje egzaminu, więc koniec rozmów. Ja sobie tam z rzeczami poradzę (fakt, dzieci nie ma, małżeństwem nie jesteśmy, to i prościej).

Aha - coś jeszcze. A propos broni. Po ostatnich wydarzeniach doszłam do wniosku, że każdy powinien ja nosić przy sobie. Przyjdzie taki fagas i będzie chciał mnie skrzywdzić, to ja mu te wyimaginowane nożyczki, które mam wbiję w plecy. Głupia byłam, że od samego początku nie byłam uzbrojona. Facet wyczuł, to i sobie pozwalał.