Zostawił z mojej winy...

Współczuję Ci, ale jemu też. Wiem co to znaczy kłócić się z osobą, która niby Cie kocha, ale jak tylko wyprowadzi się ja z równowagi, to bluzga, nie okazuje szacunku, wytyka tysiąc razy te same rzeczy, porównuje, licytuje, wrzeszczy, rzuca się i miota. Nie jest to przyjemne, więc nie dziwie się facetowi. Do tego zazdrość - to też jest ciężko wytrzymać. Wiem, bo sama byłam cholernie zazdrosna, na szczęście się opanowałam.

Wszyscy mówią, że jak kocha to wróci. Ale ja nie wiem, czy można tak powiedzieć. Bo można kochać bardzo mocno, ale w pewnym momencie nie wytrzymać. Jeżeli chcesz pracować nad tym związkiem, to daj mu czas. Zapisz się do psychologa, powiedz mu o tym. Wtedy będzie widział, że faktycznie chcesz coś ze sobą zrobić, że to nie są tylko puste słowa - teraz naobiecujesz a przy najbliższej okazji znów będzie stara śpiewka. Więc może pomyśl o tym psychologu, to nie jest głupi pomysł, wiem z własnego doświadczenia. Sama będziesz się lepiej ze sobą czuła, nawet jeżeli ze związku nic nie wyjdzie.

Powodzenia

Potraktuję ten wpis jako pamiętnik...
Wczoraj pisaliśmy smsy do późna. Oczywiście wyszło to z mojej inicjatywy. Nie narzucam się tak jak po wcześniejszych kłótniach, gdy pisałam i dzwoniłam milion razy. Udało mi się upamiętać i nie narzucać się, co prawda dzwoniłam tylko ja, ale telefon raz na 2-3 dni to nie jest tragedia, tak myślę. Wczoraj złapałam dołka, zaczęłam wspominać dobre chwile, które miały miejsce jeszcze 2 tygodnie temu i wyłam, bo nienawidzę siebie za to, że pozwolilam to stracić. Napisałam do niego... pisałam takie smsy przepełnione tęsknotą, takie bliskie i czułe slowa, które zawsze sobie pisaliśmy... Wylałam całą tęsknotę, ból, pisałam jak brakuje mi jego dotyku i wspominalam dobre chwile... Odpisał. Że go boli, że cierpi też, ale nie umie być ze mną dłużej, bo ja się nie zmienię. To tak w skrócie. Napisał smsa pełnego szacunku, ale i tak złamał mi serce. Dodal, że zawsze mogę na niego liczyć. Miłe ale czy nie na odwal? Przeprowadziłam się do jego miasta, by być z nim, nie zakładałam, że zawsze będzie super, ale zaryzykowalam, wiedząc i wierząc mu, że to jest właśnie ta miłość o którą trzeba się starać. Pomagal mi dużo. Jak to ma wyglądać, że mogę na niego liczyć, zabraknie mi pieniędzy i mam zadzwonić, by pożyczył? Mam prosić by pomógl mi zawieźć bagaż na dworzec? Niedorzeczne... Miłe ale nie na miejscu...
Mało spałam, rano też pisałam do niego smsy pełne smutku i miłości. Byłam w pracy, ciężki dzień, gdy dostałam podczas pracy smsa od niego, że muszę się pogodzić z rozstaniem to pękłam. Co za przerażające uczucie, milion ludzi, klientów, a Ty dusisz w sobie gorycz i masz łzy w oczach i czujesz pustkę... Gdyby powiedział, że nie kocha, że znudziłam się mu, cokolwiek. Ale on kocha, ale zostawia! Nie rozumiem i nie wiem co zrobić...

Ubrałam się do pracy ładnie, mieliśmy się po pracy spotkać. Już 2 razy przełożył spotkanie. Zestresowana ale zadowolona wychodzę z pracy, a tam sms, że jednak ze spotkania nici. Że musi się uczyć na obronę, którą ma za 2 dni. Rozumiem. Ale wiedział o niej, a mimo to, umawiał się. Tak się nie robi! Zadzwoniłam i spokojnie powiedziałam, że niefajnie zrobił, że pisal, że mogę na niego liczyć, a on mi daje nadzieje i odbiera znów. Powiedziałam "misiu", tak jak zawsze mówiłam, od kilku lat. A on, bym tak nie mówiła, bo nie jesteśmy parą... Rozłączylismy się i stałam pośród ludzi, na dworcu i czułam, że zawalił mi się świat. Napisałam, że mi przykro, bo zmienił się i ma do mnie niemiły stosunek i mnie to boli, a on, że mówi normalnie, że ma ważniejsze rzeczy na głowie. Odpisałam, że wiem, ale, że on też wie co i w jaki sposób do mnie mówi...

Przepelniona bólem, ze łzami w oczach jechałam tramwajem, ale zamiast pojechać dalej wysiadłam na jego przystanku. Zapukałam do drzwi. Nie chciałam rozmawiać. Wiem, że go rozproszyłam i żałuję tego. Ale musiałam. Siedzieliśmy prawie w ciszy, bo w mieszkaniu nie był sam. Ja prawie w ogóle się nie odzywalam (co u mnie jest niespotykane) i toczyłam walkę z myślami i uczuciami. Coś powiedzial o przyjaźni, a ja pytam jak to sobie wyobraża, czy to wyjdzie. A on, że można spróbować... Nie patrzał mi w oczy, cierpiał. Zaznaczał, że nie jesteśmy razem i nie będziemy. Byłam chwilę, może 20 minut. Nie chciałam więcej. Pierwszy raz widział mnie w takiej rozsypce. Ludzie na ulicy chyba widzą nawet, że ze mną jest coś nie tak. Powiedziałam, że jest mi winien szczerą rozmowę, bez kręcenia, szczerą rozmowę o tym co się wydarzyło i o tym co czuje. Obiecał mi, że po obronie.
Wychodziłam, odprowadzil mnie do drzwi, w przedpokoju był półmrok. Powiedziałam "Nawet nie umiesz spojrzeć mi w oczy"... Spojrzał, bo półmrok dodal mu odwagi. Patrzyliśmy na siebie. Powiedziałam, by dał mi znać jak poszło na obronie, bo od roku kiedy to się ciągneło zależało mi na tym by być z nim w tym momencie. Obiecał, że da mi znać po obronie mgr jak mu poszło. Chcialam podejść, ale bałam się, że mnie odepcha, jak miał zwyczaj w kłótniach... Ale on... nie był tardy jak skała, był mięciutki, pocałowałam go w polik, w szyję i delikatnie przytuliłam. Wychodziłam i... wróciłam i powtorzyłam to, trochę dłużej go tuląc, on także mnie objął.
To było cudowne, mala rzecz a tyle dobrego uczucia... Tylko, że dała mi nadzieję, a on może zrobił to z sentymentu lub dla świętego spokoju...

Wsiadałam do windy i nie moglam powstrzymać łez. Jak nastolatka, jakby ktoś mnie zobaczył pomyślałby że zwariowałam, że płaczę na ulicy, ale ja naprawdę nie mogłam powstrzymać łez...

Dziewczyny, co do psychologa... Wiem, że jakbym mu zakomunikowała, że poszłam do psychologa to by znaczyło że naprawdę chcę by było między nami dobrze. Tylko po prostu mnie na niego nie stać...

Chyba ostatnio nie mam w sobie empatii, ale jakoś nie żal mi autorki. W zasadzie, nie ma czego współczuć żadnej osobie która znajduje się w podobnej sytuacji przez własną głupotę. Szkoda, że nie cenicie partnera i nie myślicie w podobny sposób dopóki go nie tracicie bezpowrotnie.

Może mi ktoś napisać jaki jest powod takiego zachowania??

Z tego co wiem często kobiety w związkach się tak zachowują czyli podejrzliwość, brak zaufania, awantury. Czy to jest w obawie o stratę?
Kurde być z kimś 2 lata i mu nie ufać, ludzie a jak wyobrażacie sobie dalsze życie?

Najsmutniejsza, przykre jest to jak siebie traktujesz.Uzależniłaś się od kogoś, kto nie chce być z tobą. Postaraj się nie myśleć o tej osobie,zajmuj sobie czas jakimis fajnymi rzeczami,spotykaj się z ludzmi, może zacznij uprawiać jakiś sport? Poszukaj ludzi wokół siebie, a napewno znajdziesz kogoś z kim mogłabyś porozmawiac, spotykać się.Planuj swój wolny czas.Jak masz ochotę to też płacz, ale na litość pomyśl zdarzają się gorsze rzeczy w życiu niż rozłąka,zerwanie,rozwod. To nie koniec świata.Pomyśl ile nieszczęścia spotyka wiele osób, dzieci- nieuleczalne choroby,bieda ....Jesteś mlodą,mądrą dziewczyną,którą spotkało w życiu to co 90 procent innych.Niestety tak czasem bywa w życiu.Daj sobie czas na smutek i zal. To minie jak żałoba. I zanim  ktoś ciebie zauroczy, to najpierw pokochaj siebie zebyś była niezależna i miała w sobie siłę umieć żyć sama ze sobą. Jak po tym czasie poczujesz że jest ci ze sobą dobrze, to dopiero wtedy będziesz gotowa na następny związek. "Tego kwiatu to pół światu".:-)

Pisałam wcześniej - staram się ciągle coś robić, staram się nie być sama. W pracy wzięłam nadgodziny, w niej nie myślę o nim tyle, zajmuję się czymś, lubię pracę i kolegów i koleżanki z pracy. Po pracy spotykam się z kimś prawie ciągle. Chodzę na rower, zapiszę się na siłownię. Robię ciągle coś, ale nic i nikt nie zastąpi mi pustki po nim...

Uzależniłam się od niego? Oczywiście, byliśmy kilka lat w związku, było szczęścia, miłość, plany na przyszłość, a nagle tego nie ma, nagle nie ma jego, jego ciepłego głosu i dotyku. Jest dobry, będzie dla mnie dobry - wiem to. Ale nie mogę zrozumieć jak nagle zmienił uczucie do mnie...

Nie jestem lekarzem, więc nie chce stawiać diagnozy, ale to mi pasuje trochę do "kochania za bardzo", trochę do "borderline". Na pewno panicznie boisz się odrzucenia - stąd ta zazdrość, i na pewno uzależniasz się od partnera,a uzależnienie to nie jest zdrowa miłość. Ja wiem, że to mało pomoże, ale nie jesteś jedyną osobą, którą chłopak zostawił. Wydaje mi się, że o wiele gorzej mają kobiety,które mają około 50-tki i facet zostawia np dla młodszej. To jest o wiele trudniejsze, a Ty masz jeszcze całe życie przed sobą. Każdy przeżywa wiadomo rozstanie i każdy na swój sposób,ale u Ciebie to już jest na zasadzie histerii, obsesji. Jeszcze te tabletki..serio niepokojące...Psychoterapia to nie jest nic wstydliwego, dużo osób korzysta z takiej pomocy, więc polecam Ci jak najszybciej zanim zrobisz coś głupiego. Zobacz on wie, że go kochasz, on wie że chce się zmienić, więc ruch należy do niego ...Zostaw go w spokoju, jak on się nie odezwie to ktoś inny na pewno się pojawi prędzej czy później. Głowa do góry

Możesz napisać co powiedzial Ci psycholog i skąd wynika takie zachowanie??

Zaciekawiła mnie Twoja historia i bardzo do siebie to wszystko biorę. Myślę, że jestem podobna do Ciebie i gdyby mnie też partner zostawił z mojej winy to raczej tak samo robiłabym jak Ty czyli nie oszukujmy się- wieczne narzucanie. Powiedział, że dasz radę, że Ci pomoże...ale jedynie w jaki sposób może Ci pomóc to brak kontaktu z Tobą. Nie wiem...może on Cię bierze pod włos, skoro on przez Ciebie tyle razy cierpiał teraz Ty raz a porządnie pocierp przez niego?
Masz w sobie ogromne poczucie winy i to Cię bardzo dołuje. Czy tak na prawdę Twoja "agresja" na niego była bez powodu? Przecież gdyby go nie było to byś się nie złościła. Może Twój były już chłopak potrzebuje partnerki, która nie ma swojego zdania?

Jestem w podobnej sytuacji co Ty ... Obecnie jestem na etapie poszukiwania psychologa. Chciałabym wiedzieć w jaki sposób psycholog wyjaśnił Twoje zachowanie

Będzie dobrze

anegdota - Nie mogę zrozumieć tego, że był dobry, a teraz mnie rani. Co to za miłość jeżeli chce mi dawać ciosy? Nie wiem co ma na myśli mówiąc, że pomoże. Jestem od niego trochę uzależniona pod tym względem, że mam w tym mieście jeszcze niewielu tak dobrych znajomych, na których mogę liczyć, że np pomogą w przeprowadzce do innego mieszkania itd., wydaje mi się, że gdybym potrzebowała jego auta to bez wahania by mi pomógł i wiem to. Nieodzywaniem się mi nie pomoże, bo to będzie boleć chyba jeszcze bardziej. Wolę powolne odchodzenie, które i tak wciąż daje mi nadzieję...

.....i..... - Czy to jest wypowiedź ironiczna?

redflower - Jeżeli chcesz to możemy porozmawiać, ja tutaj mam nieprawdziwego mejla, ale jakbyś podała swojego to mogłabym z mojego odpisać. Teraz wyjeżdżam na drugi koniec Polski - do domu, ale wracam za tydzień i pewnie będę miała dużo czasu na rozmowy...

ja_zołzaa - Zerwanie byłoby zbyt drastyczne, bo on od wielu lat był w moim życiu i po prostu nie chcę by go nie było... Nie wiem jak będzie wyglądało te rozstanie. On mnie szanuje, on mnie lubi że tak powiem, nawet teraz potrafimy razem zażartować. Tylko, że ja wciąż będę na coś liczyć... Póki co to dopiero lekko ponad 2 tygodnie. Chcę wierzyć, że jesteśmy sobie pisani. Niektórzy schodzą się po kilku latach na nowo... Wiem, nie jest to nagle, on mi już kiedyś mówił, bym doceniała to, co mam, bo mogę to stracić... No i się doigrałam, nie brałam jego słów na poważnie aż tak, bo myślałam, że przecież kocha i przecież przetrzymamy wszystko...

Oczywiście dziś też się z nim kontaktowałam, dziwne, bo pierwszy raz od rozstania nie odebrał, ale odpisał "Co jest?" i za chwile "Co się stało?", odpowiedziałam, że nic, że w sumie nie wiem po co, ale chciałam zadzwonić i powiedzieć, że po północy jadę na pociąg, nie wiem na co liczyłam, że mnie odprowadzi? Może na to, by tak jak kiedyś martwił się czy nic mi się nie dzieje, bo będę sama podróżowała nocą... Eh... Odpisywał dziwnie (wolę go na żywo niż w tych dziwnych zachowawczych smsach). Powiedziałam, że w pracy dostałam prezenty i że jeden mogę mu dać, napisałam o tym prezencie w żartach, bo to żaden wielki prezent, on odpisał, że akurat to ma, ale w przyszłości na pewno skorzysta.

Napisz jak tam sytuacja się toczy.

Przechodziłam to samo. Mój partner w końcu nie wytrzymał i zerwał ze mną. Przyznałam się przed nim do wszystkich błędów, WSZYSTKICH. Po kolei wymieniałam swoje beznadziejne zachowania, podając prawdziwy powód, z którego one wynikały. Poprosiłam go o szanse, jedną, jedyną. Jeśli nic by z tego nie wyszło, to rozstajemy się bez słowa. O dziwo dostałam drugą szansę. Od tego czasu minęło prawie 5 miesięcy, podczas których urządziłam mu może jedną scenę? Chciałam się zmienić dla niego i widzę ogromne postępy. Wiem, że jeszcze długa droga przede mną, ale wierzę w powodzenie misji

Mam nadzieję, że ta historia u Ciebie również zakończy się pozytywnie. Pracuj nad sobą, informuj go o postępach, ale nie narzucaj się z telefonami i smsami 24/h. Z tego co napisałaś wynika, że on wciąż do Ciebie coś czuje, ale boi się powtórki z rozrywki. Pracuj nad sobą! A przede wszystkim daj sobie i jemu czas Trzymam kciuki!

Powróciłam. Coś się zmieniło? Nic...
Byłam w domu 8 dni, ciągle coś robiłam. Powiedziałam mamie o tym, co się wydarzyło. Wspiera mnie, widzi też, że myślę o tym racjonalnie. Nie odzywałam się raczej do niego, zadzwoniłam, gdy dowiedziałam się o bardzo fajnym fakcie, który się zdarzył w moim życiu, mówiłam, że chciałam, by wiedział o tym pierwszy. Gratulował mi, pogadaliśmy jak kumple co u mnie, co u niego... I cisza przez 3 dni, wydarzyło się potem u mnie coś tragicznego i zadzwoniłam do niego roztrzęsiona, uspokoił mnie i powiedział co mam zrobić w tej sytuacji, a jak to zrobiłam to pisał, że bardzo dobrze (wreszcie to zrobiłam, chociaż nigdy nie mogłam!).

Wracałam to dzwoniłam do niego, miałam ciężką walizkę, ciężką noc w pociągu, na drugi dzień pracę, nie mógł po mnie wyjść, bo pracował, ale zaproponował, że wyśle numer taniej taksówki.
Jestem już w jego mieście 4 dni i nic. Raz zadzwoniłam i gadaliśmy jak kumple, potem we mnie coś pękło i zadzwoniłam jeszcze raz, ale mówiąc już o uczuciach i o tym, co do niego czuję... On wie, że mi go brakuje, jak to powiedział: "Wiem, że Ci mnie brakuje, bo byłem dla Ciebie za dobry". Mówił, bym się uspokoiła, bo nic z tego nie będzie. Pierwszy raz od rozstania uniósł się i przeklnął, po czym przeprosił za to... 3 dni milczenia, oczywiście ja zadzwoniłam, umawialiśmy się na spotkanie, na spokojną rozmowę, ale on dużo pracuje... Obiecał, że znajdzie czas, ale nie wie kiedy. Wie, że chcę mu dużo powiedzieć, że dusi mnie to, że jeszcze tego nie powiedziałam. Marzę o tym, by ta rozmowa była szczera i spokojna. Nie chcę przeciągać liny i unosić się honorem.

Niby niepotrzebnie dzwonię, ale nie jest to dla mnie łatwe tak się nie odzywać... Ciągle byliśmy w kontakcie, pół dnia bez wiadomości to było bardzo dużo...

Jakoś się trzymam. Robię coś ciągle, ale czuję w sobie pustkę. Raczej się nie uśmiecham, ale i tak więcej niż miesiąc temu (świeżo po rozstaniu). Wypycham czas nowymi znajomymi, byle tylko przeżywać coś nowego, czasem im się wygadać, poznać ich doświadczenia, wracać późno i późno kłaść się spać, by nie mieć czasu na rozmyślania. Czasem jak wracam z pracy to w tramwaju mam zaciśnięte gardło, patrzę w jego okno, dwa przystanki dalej wysiadam, wchodzę do mieszkania i automatycznie płaczę jak głupia. Brakuje mi go przeraźliwie.

Coś się jednak we mnie zmieniło. Nadal nie myślę o nim źle, nie potrafię go oczerniać, a mimo tego, gdy opowiadałam przyjaciołom o tej sytuacji oni sami stwierdzili, że wina leży nie tylko po mojej stronie, ale w dużej mierze po jego.
Dotarło do mnie wiele, wiem, co robiłam źle i wiem też, że to nie było do końca bez powodu. Chciałabym mu to na spokojnie powiedzieć. Będąc w związku 2 lata nie wyjechaliśmy ani razu nawet na 2 dni sami, potrzeba nam było tego, ale on nie mógł, bo zawsze miał mnóstwo pracy i zajęć, a kiedy potrzebuje wziąć tydzień wolnego na pielgrzymkę to ma czas. Byłam zawiedziona i wiedziałam, że ta szara codzienność zmieniłaby się, gdybyśmy przełamali ją chociaż jednym wspólnym weekendem. Widziałam, że się coś psuje, on się oddalał, dużo pracował, miał jakieś problemy, o których nie wiedziałam. Było niefajnie, coś wisiało w powietrzu, a moje wszelkie naciski na próbę zmiany to były wyrzuty, których on miał dość i nie widział mojego wołania. I ma mi za złe, że nie widziałam, że on nie wytrzyma mojego zachowania, ale tego, czym te zachowanie (wiadomo, że przesadne) było spowodowane nie widział.
Ogólnie dużo zrozumiałam.

I teraz nie boli mnie ta przeszłość, to, że robiliśmy coś nie tak. Jestem szczęśliwa z tym, że wiele zrozumiałam! Ale boli mnie coś innego, czuję niemoc, bo chciałabym, by on to wszystko zrozumiał tak samo jak ja, a dodatkowo chciałabym by dał mi szansę. Nawet nie mi, ale nam, bo związek powinniśmy tworzyć razem i wiem, że powiedzenie "chcę by on mi dał szansę" jest całkowicie nie na miejscu, bo on też musiałby się starać. Bo teraz już wiem, że zawiniliśmy oboje i chciałabym mu to powiedzieć.

Jestem załamana. Tęsknię za nim i za wspólnie spędzanymi chwilami. Kocham go i też nie cierpię za to, że jest taki uparty i zawzięty.
Nie wiem jakie to będzie życie bez niego, bo naprawdę czuję, że jest to z mojej strony prawdziwa miłość...

Wiele się już wyjaśniło...