Związek z 40 latkiem

Alter, z Twojego postu jakoś nie potrafię wyłapać nic pozytywnego, co by mi dało podstawę do tego, aby twierdzić że z tego związku coś może wyjść. Facet zachowuje się jak się zachowuje, nie daje poczucia stabilizacji i bezpieczeństwa. Wyzywa, wszczyna kłótnie, obraża się o byle pierdołę. Co więcej, z góry informuje Cię że chce "wolności", nawet w związku z Tobą. Dla mnie to coś w stylu "możemy razem być bo jest mi całkiem fajnie jak jesteś obok, ale Ty się nie wcinaj w moje sprawy, bo i tak zrobię co będę chciał".
Nie wiem czy to najlepszy kandydat do stałego związku. Jakoś nie wierzę w nagłe "przemiany" 40 letnich osób, które długo były same i mają już swoje "naleciałości".

Pozytywnych aspektów tego związku też sporo było, dlatego tyle trwa. Lubimy spędzać ze sobą czas, kiedy się nie czepia, potrafi być miły- zrobić obiad, żartować. Łączą nas wspólne tematy hobby i wyjazdy. Odnośnie jego choroby, to od ponad 5 lat już nie pije alkoholu. Szukałam powodów jego zachowania w bardzo trudnym dzieciństwie i burzliwej młodości, ale myślę, że odstawienie alkoholu także może powodować drażliwość ( myślałam jednak, że to z upływem czasu mija).

Ciężko się z nim rozmawia na takie tematy. Wszystko to jest określane mianem "narzekania i czepiania się". Tymczasem ja bardzo lubię rozmawiać i wręcz drążyć jakiś temat żeby nie mieć żadnych wątpliwości i więcej do niego już nie wracać. Bardzo częstym jego zarzutem jest to, że w poprzednich związkach przyzwyczaiłam się do tego, że traktowano mnie jak księżniczkę i on mi pokaże na czym polega związek partnerki (uważam jednak, że to nie jest prawda bo dużo z siebie daję w tym związku i wiele zmieniłam). Czuję czasami, że kiedy źle mnie traktuje - to mści się za to, że pierwsza kobieta w życiu- matka - biła go i mieszała z błotem

Ten związek nie ma przyszłości. Sama dobrze o tym wiesz, a jednak zagłuszasz w sobie ten głos rozsądku. Partnera należy oceniać pod względem tego, czy rokuje. Z tego co piszesz, nie ma na to zbyt dużych szans. Zastanów się, czy nie ma w tobie syndromu ofiary, który trzyma cię przy nim. Każda inna kobieta znająca swoją wartość nie trwałaby w takim związku. Przecież możesz sobie znaleźć innego faceta. Możesz, prawda?

Wczoraj próbowałam poruszyć ten temat po raz kolejny ale znów się obraził i twierdzi, że stale tylko się czepiam.
Odpowiadając na to co mnie przy nim trzyma?Za co się kocha drugiego człowieka? Albo raczej co w nim się kocha.
Nie chodzi wg mnie o to czy mogę mieć innego czy nie. Każdy może. Chodzi o to, że najpierw szukam przyczyny dlaczego w tym związku on zachowuje się w taki sposób i jak mogę to zmienić. Tyle, że czasami po prostu już mam go dość   Nie powiedziałabym też, że jest osobą, która ma niską samoocenę. Bo raczej nie przejmuje się tym co o nim mówią ludzie i jak wygląda.

Popieram.

Ale po co jej babranie się w g.........ch.Przecież jest młoda i niesperowana,kobiety,ktore dosięgło wpołuzależenienie wiedzą,ze  to bez sensu-nałog zostanie nałogiem,psychol-psycholem,a dziewczyny wpakowują się w zycie z takim,bo co?Bo ma portki?Błagam.No chyba,ze chce zasilic konta psychoterapeuty lub psychiatry.Błagam zycie mamy jedno.Psychofagi zmieniają się jedynie na...gorsze.Poza tym pełna terapia alkoholika trwa ok 6 lat,a po niej wychodzi inny człowiek i własnie wtedy jest wiele rozwodów,bo gosciu jakis inny,i znow rozczarowanie.Nastepna sprawa rozkminiajac goscia-kawaler 40 letni-czyli tzw.blue bird.Powodzenia.

Alter-mam nadzieję,ze juz spakowałas  tę beznadzieję?3maj się od niego z daleka.Poszukaj odpowiedzi dlaczego takich palantow zapraszasz do swojego zycia,a nie jak pomoc dewiantowi!On i tak sie nie zmieni,oprocz na gorsze.

Alter,
Nie zastanawiałabym się ani chwili, tylko uciekała, gdzie pieprz rośnie.
Co Cię właściwie z tym facetem łączy, poza uczuciem z Twojej strony (bo z jego nie widzę)?

Partner to ktoś, kto daje oparcie, jest bezpieczną przystanią spokojem.Zycie mamy tylko jedno i na prawdę nie warto się męczyć.

Jesteś młodą kobietą i znajdziesz 100 razy lepszego, takiego, któy będzie CIę szanował, nie będzie wyzywał, czepiał się wiecznie przeszłości,oskarżał bezpodstawnie o zdradę. Takiego, który da CI normalne, spokojne i szczęśliwe życie.
Będziesz mogła założyc z nim normalną rodzinę, mieć dzieci i cieszyć się każdą chwilą, a nie zadręczać się i chodzic na paluszkach, zeby tylko go nie zdenerwować.

Zapytaj siebie jakiego życia chcesz dla siebie, jakiego ojca dla swoich dzieci ... ?

Podejmij słuszną, własną decyzję.

w takim przypadku dobrze że z nim nie jesteś. Zachował się tragicznie.

Nawet jeśli CZASAMI jest cudowny..... nie warto tracić czasu z kimś takim.....

Jego zdaniem fakt, że nie mieszkamy razem - to dla niego ta odrobina wolności, której potrzebuje. Kiedyś powiedział , że lubi być sam i gdy się kłócimy nie wyobraża sobie żebym miała przebywać w jego mieszkaniu. Wielokrotnie kiedy mieliśmy mniej lub bardziej poważne sprzeczki - kazał mi z niego wychodzić, lub jak na odchodnym ostatnio - wyp ****.

Ja odeszłam. Po ostatnim wyrzuceniu mnie z mieszkania już się nie odezwałam. Ciężko mi to zrozumieć, bo wmawiałam sobie, że on mnie kocha i z czasem nauczy się panować nad własnymi nerwami. Mówił, że kiedy złość mu przechodzi to przykro mu , że tak się odzywa. Całą winę zwalał na mnie mówiąc - że to ja tak na niego działa, że się czepiam, że stale coś mi się nie podoba, że jak nie akceptuję rzeczy i tego jak jest to mam s*****. Do niedawna bym w to nie uwierzyła, że tak niewiele go ten związek obchodzi, że nawet nie będzie w stanie się odezwać. Teraz to dla mnie staje się po woli oczywiste. Wiem, że bardzo się teraz udziela towarzysko, często wychodzi, publikuje treści, które wskazują na to, że jest mu całkiem dobrze. Ja sytuację znoszę gorzej, pomimo, że bardzo dużo osób mnie ostrzegało. Nie było dla mnie problemem, to, że kiedyś miał problemy z alkoholem - zanim się poznaliśmy on już parę lat nie pił. Jedyne czego nie rozumiem - to jak można pozwolić odejść komuś i nawet nie mieć wyrzutów sumienia, że potraktowało się go w taki straszny sposób. Zwłaszcza, że sam miał bardzo dziwny rok , który praktycznie spędził na l4. Opiekowałam się nim , byłam kiedy miał gorsze dni. Naprawdę go kochałam i tym gorzej całą ta sytuację mi znieść bo nie potrafię czuć do niego złości albo nienawiści.

On nie jest antyspołeczny- jeśli o to ci chodzi. Jest bardzo lubiany i towarzyski i niesamowicie zabawny. Dużo lepszy kontakt ma z obcymi ludźmi niż np z rodzina ( jest bardzo uprzejmy). W domu jednak potrafi zachować się tragicznie. Nigdy nie widziałam, żeby kogoś potraktował tak jak mnie. Jest pomocny dla innych i ich szanuje. Czy to we mnie jest coś - co powoduje, że nie postępuje ze mną tak samo?

Brał ślub w wieku 18 lat, po 4 już się rozwodził. Żona od niego odeszła z dzieckiem do innego mężczyzny( był bogaty).
Nie wiem jak wyglądało ich małżeństwo - wspominał często, że zona działała mu na nerwy i była wredna (o mnie też tak mówił).
Wychował się w patologicznej rodzinie, chciał z niej uciec- kiedy miał już żonę i dziecko babcia zza granicy kupiła mu mieszkanie. Zona kiedy odeszła nie miała do niego prawa, on w nim został. Generalnie nazywał ją materialistką - chociaż to była jedyna osoba która zawoziła go do ośrodka kiedy pił. Wiem, że po wyjściu z niego (jakieś 5 lat temu) - wylądowali w łóżku. Jego wersja była taka, że chciał ją upokorzyć tym za to, że odeszła. Minął tydzień odkąd wyszłam z jego domu. Od tego czasu nawet się nie odezwał. Od znajomej wiem, że usunął wczoraj nasze wspólne zdjęcia z jednego z portali. Ja nie mam do nich dostępu bo odkąd kazał mi zniknąć ze swojego życia, wywaliłam i zablokowałam go na każdym koncie jakie gdzieś posiadam. Masz rację, że brak mu pewnych uczuć, bywa zimny, nawet podczas sexu rzadko kiedy bywał czuły, raczej bardzo brutalny. Kiedy doprowadzał mnie do płaczu zawsze pozniej ze satysfakcją mówił " bądź miła bo później i tak to ty płaczesz a nie ja". Jak to możliwe, że jest tak bardzo lubiany? Jak to jest możliwe, że 15 miesięcy byłam tak strasznie głupia