Jak długo trwa terapia? i jak ona wygląda?

Oj chyba żartujesz sobie że z alkoholikami? Nie to ja nie dam rady .
Ja tez kiedys myslałam ze to bez sensu. Byłam 4 lata temu u pani psycholog tez nie poczułam się lepiej o postanowiłam nie chodzić juz więcej.
Dzis jednak widze ze nie radze sobie z moimi nerwami .. nie panuje nad emocjami. Jest cięzko bo zle sie czuję .. nie dam rady sama z tym walczyć :(:(

No już myślałam że mieszają te grupy. Wiesz .. jak byłam teraz u psycholog tez mi nie najlepiej czułam się po tej rozmowie ale może dlatego że to tylko pierwszy raz a potem bedzie tylko lepiej ... nie wiem.
W necie tez szukam wsparcia jak widzisz .. ale nie kazdy ma czas dla mnie heheh i tym tez się denerwuję ..

Napisz mi jakie masz lęki?

Witajcie
Ja co prawda na terapię leczenia nerwic nie chodziłam,ale chodziłam na terapię grupową DDA.
Moim zdaniem ogólnie jakakolwiek terapia by to nie była to grupowa jest zdecydowanie najlepsza.
Wcześniej jeszcze przed nią chodziłam pół roku na DDA ale indywidualną,stąd mam pewne swoje własne porównania.
Indywidualna jest gorsza bo rozmawiasz tylko z terapeutą i jeśli terapeuta nie przeżył tego co ty, to kieruje się TEORIĄ. Na grupowej są ludzie położeni w tym samym miejscu co ty, mają podobne problemy, też czują się zagubieni, też się wstydzą, też się boją, też nie wiedzą co powiedzieć. Tak jest z początku. Potem się okazuje, że grupa to nie tylko gadanie o sobie , słuchanie co mają do powiedzenia inni osobie, tylko jedna wielka nauka na różnych płaszczyznach i przede wszystkim PRACA NAD SOBĄ. Nauka poznawania siebie. Grupa to nie tylko ludzie ale źródło wiedzy i doświadczeń. To też motywacja, bo razem przechodzicie przez trudne chwile (oj takich chwil trudnych,a nawet bardzo trudnych, trochę będzie) i jesteście dla siebie oparciem. Kiedy samemu walczy się z problemem, można się łatwo poddać. Na grupie masz okazję dawać komuś cenne rzeczy (każdy takie ma) i brać to wszystko od innych. Grupa to także trening życia, zupełnie jak w normalnym świecie. Ja na przykład nie oczekiwałam głaskania po głowie ( ale to w późniejszej fazie terapii). Co do otwartości na grupie (bo bez opowiadania trudnych przeżyć się nie obejdzie), to jest podejście indywidualne. Jedni się otwierają wcześniej inni później. Bierze się z grupy dla siebie ile się chce,żadnego przymusu tam nie ma, ale czasem słuchając,że ktoś powiedział o bardzo trudnej sprawie z jego życia i potem mówi, że czuje się już trochę lepiej (ulga), bo tyle lat to dusił w sobie i nie miał komu tego powiedzieć, to druga osoba pod wpływem tego sama chce się otworzyć. Nawet jedną koleżankę z grupy nazywaliśmy "chusteczkowa", bo zawsze miała zapas chusteczek ze sobą i się korzystało
Ehhh, piękny to czas był, choć miejscami trudny, pochodziłabym jeszcze na taką terapię
Aten, pisałaś że boisz się co dalej po tej terapii i czy coś się zmieni?
Powiem tak, tylko wyłącznie od ciebie będzie zależeć co się zmieni. Terapia daje siłę do walki, pozwala naładować akumulatory do działania, ale też leczy, leczy rany i pozwala iść do przodu, daje wręcz kopa do życia:D . Jest też drogowskazem, bo pokazuje co robiłeś źle, a co robiłeś dobrze, więc w przyszłości wychwycisz różnice (co zrobić żeby dobrze postąpić).
Po terapii praca nad sobą nie ustaje i to wcale nie oznacza klęski, wręcz przeciwnie, bo człowiek uczy się całe życie z drobny szczegółem, ze nie każdy chce się uczyć i zmieniać ( mam na myśli osoby które nie były choćby na terapii, nie uczą się na błędach i choć czują się źle i obwiniają wszystko dookoła - oczywiście nie każdy bez terapii jeśli mu potrzebna taki jest).
Pozdrawiam

Dziękuje wam za wypowiedzi:). No ja mam nadzieję że terapia mi pomoże, liczę na to. Tylko będe na zwolnieniu lekarskim 10 tyg.ciekawe czy mnie potem nie zwolnią ale nie ukrywam że chetnie odpocznę od pracy.

No ale terapia trwa codziennie od 8 do 13 wiec jak pracować? Poza tym tak jak pisałam że wcale nie mam ochoty pracować bo ostatnio jej unikam robie wszystko zeby nie chodzic do pracy .. teraz np jestem na urlopie ale urlop się w koncu skonczy. Nie daje rady tam usiedziec a przed pracą cięzko mi wyjść boli mnie brzuch z nerwów i nawet wymiotuję. Chora jestem wtedy a na koniec głowa mi pęka.

Aten - hej, ja też mam depresję lękową. Też uważam, że nie powinnaś rezygnować z pracy, mnie bardzo pomaga fakt, że pracuję. Do tego dobrze dobrane leki i psychoterapia. Mam psychologa na NFZ i chodzę po pracy 16:45.
Trzymaj się, jest nas bardzo wiele. Będziemy zdrowe!

Jakie jesteście województwa?

Mieszkałam 8 lat w B-stoku na Antoniuku ;-)))). Teraz mazowieckie ;-)
Nie martw się, a co dostałaś już do brania?

Słuchaj, nie czytaj ulotek i żadnych for o (Asertin) sertralinie to pierwsze, słuchaj tylko lekarza. Ten lek w 95% przypadków jest przepisywany jako pierwszy, u mnie też był. Nie ważne jak na niego zareagujesz, bo lek można zmienić. Trzymam kciuki i dziel się swoimi doświadczeniami. Pamiętaj, że lek zaczyna działać po ok 3 tygodniach, więc cierpliwość będzie wskazana.

Najprawdopodobniej za 14 dni będziesz już czuła się jak kiedyś, a może nawet lepiej.
Dziecko, oj to rzeczywiście trochę utrudnienie. Sama bym chciała planować, a sama wiesz że nerwica to utrudnia.
Może teraz ciąża? A później leczenie, ale możesz się trochę umęczyć. Leczenie to min rok, a może się wydłużyć.

Uwierz mi, przez 4h jest co robić. Dwa razy byłam na terapii grupowej. Trwały one trochę krócej, ale zawsze brakowało czasu na obgadanie wszystkiego. Nie masz przymusu, żeby po tych 10 tygodniach przedłużać grupę, wszystko zależy od Ciebie. Nie musisz również na takową iść.

Jak już ktoś wcześniej pisał - może przejdź się do innego psychologa. Nie wiem jak dokładnie się leczy nerwice lękową, ale może faktycznie zajęcia indywidualne są lepsze.

Mam masę wątpliwości. Czesto sie zastanawiam dlaczego mnie to spotkało i musze się tak męczyc?! Chociaz zdaje sobie sprawe że nie jestem jedyna. Myślę czy dam rade brac dalej te leki. Wiesz mam nerwice ale były dni którymi bardzo się cieszyłam teraz jestem dno odkąd zaczęłam chodzić do psychologa. Nie wiem czemu tak żle te wizyty na mnie działają ze kiedy wracam czuję się okropnie. W autobusie aż mi się plałac chce. A to dobry ośrodek na nfz, czytałam o nim w necie i polecają go a takze moi znajomi.
Teraz wiem że nie jestem sobą. Nic mi się nie chce. Czemu jest tak ciężko?
Czemu mam wrazenie jakbym była wariatką?
Mam wrazenie ze ci którzy są obok mnie, moi bliscy nie rozumieją mnie do konca co ja czuję i jak się czuję!
Praca .. hmm to tam mnóstwo nerwów miała az nie wytrzymałam i poszłam tez na zwolnienie lekarskie ale teraz sobie tak myślę że w tym w domu to ja zwariuje na maksa.
I sama nie wiem gdzie mi dobrze, czy w domu, czy w pracy .. sama nie wiem jak bedzie lepiej.
Pozdrawiam

W miejscu, gdzie chodziłam na grupy, odbywały się również zajęcia indywidualne z terapeutami. I czasami miałam podobne doświadczenia do Twoich. Kiedy z moim prowadzącym rozmawialiśmy o rzeczach, które siedziały głęboko w mojej podświadomości, miałam ochotę się schować i nie wychodzić. Koniec końców miałam grupę i indywidualne trzy miesiące. Miałam co prawda inne problemy, więc dla mnie to był wystarczający czas. Poukładałam sobie mnóstwo rzeczy. Zawsze też możesz powiedzieć psychologowi, że nie jesteś gotowa na rozmowy na dany temat. I jak dla mnie to też całkiem normalne, do niego też trzeba nabrać zaufania.

A leki dasz radę brać, kwestia przyzwyczajenia się. Z czasem będzie tylko lepiej, zobaczysz.

Gdzieś jestem, ale chcę przeżyć bliskość emocjonalną. Rozpoczynam psychoterapię tutaj, gdzie jestem teraz, poza Krakowem. Ten rozdział w moim życiu nazywa się "Dorosłość".

Niektórzy z was piszą bzdury. Autorka została skierowana na terapię grupową, najprawdopodobniej na oddziale leczenia nerwic i jest to akurat w przypadku nerwic bardzo polecana forma terapii. Właśnie grupowa może odnieść lepszy efekt niż indywidualna (cały czas mowa o nerwicach). Poza tym nie powinno się wartościować, która terapia jest lepsza, bo to sprawa bardzo indywidualna.
Jeszcze jedno- terapię prowadzi psychoterapeuta, nie psycholog. To istotne, bo piszecie, że chodzicie do psychologa i zero efektów.
Odnośnie grupowej terapii- zajęcia to nie tylko psychoterapia, to też psychodrama, rysunek, filmy, to zależy od prowadzących. Dowiesz się o tym przy podpisywaniu tzw.kontraktu na samym początku.
Ta terapia ma zupełnie inne reguły niż indywidualna. Inna jest dynamika, to wszystko też zależy od grupy, ale na pewno o ile w indywidualnej często masz wrażenie,że nic się nie dzieje, to tutaj będzie na odwrót- poczujesz, że "dzieje się ". No i na grupowej zobaczysz rzeczy, których na indywidualnej już nie (punkt widzenia innych ludzi, albo to jak jesteś odbierana dowiesz się bardzo szybko). A poza tym trudno opowiadać o grupowej komuś, kto jeszcze jej nie doświadczył, bo każdy odbiera ją inaczej i może mieć zupełnie inne spostrzeżenia. 
A lekarz wystawia zwolnienie lekarskie przez cały okres pobytu, potem można jeszcze skorzystać z zasiłku rehabilitacyjnego.

Lekarza obowiązuje TAJEMNICA LEKARSKA. Postrzeganie osób leczących się psychiatrycznie jako "wariatów" świadczy o bardzo niskiej świadomości społeczeństwa :(