Zmarnowana szansa

Witam,
Na początku chciałbym napisać jak to wszystko się zaczęło. Na studiach poznałem bardzo fajną dziewczynę, na początku dość rzadko ze sobą rozmawialiśmy, jednak parę miesięcy temu wszystko się zmieniło. Kiedy wracaliśmy razem autobusem z zajęć za każdym razem kładła głowę na moim ramieniu, na uczelni pomiędzy zajęciami przytulała się do mnie, mówiła bardzo miłe słówka, po prostu tak jakby coś ruszyło. Jednak ja nie potrafiłem tego dostrzec, ponieważ sparzyłem się na jednej z dziewczyn no i chciałem trzymać do tego dystans. Jednak im bardziej mi nie zależało to tym bardziej widać było zaangażowanie z jej strony. Starałem się to odwzajemnić jednak ciągle odbierałem to jako wygłupy, bo często się z tym spotykałem. Jednak niektóre wiadomości od niej i to co do mnie mówiła, sprawiły że zaczynałem o tym myśleć na poważnie, ale wciąż z dystansem. Dopiero gdy poszliśmy razem ze znajomymi na imprezę i po wszystkim nocowaliśmy u koleżanki, wszystko się zmieniło. Gdy spaliśmy obok siebie, ona zaczęła się do mnie przytulać, a gdy ja to robiłem to złapała mnie za rękę i trzymała blisko siebie i to właśnie wtedy zrozumiałem że coś może z tego być. Po wszystkim wróciliśmy do siebie, pisałem do niej czy już jest w domu, czy dobrze się czuje ona śmiało mi odpisywała. Jednak gdy po tygodniu spotkaliśmy się w szkole było już inaczej, nie pozwalała się przytulać, rozmawialiśmy ale to nie było to samo i tak z każdym zjazdem. W końcu stwierdziłem że muszę jej powiedzieć że mi zależy i to zrobiłem. Ona dość pozytywnie to odebrała, jednak powiedziała mi że na razie nie szuka związku, ponieważ nie ma na to czasu bo dużo pracuje ale też nie powiedziała mi wprost że nie mam żadnych szans. Znowu zaczęliśmy się spotykać, jednak dość rzadko i mnie to trochę denerwowało i nie potrafiłem być cierpliwy. I tak z każdym nieudanym spotkaniem co raz bardziej ją do siebie zrażałem, aż w końcu powiedziała mi że ona od samego początku traktowała mnie jako kumpla i że źle odbierałem jej zachowanie. Jednak każdy z moich znajomych mówił mi że widać że to ona o mnie ubiega. Poprosiłem ją żeby się ze mną spotkała bo chcę z nią pogadać, ona niestety ciągle mówi że tego nie da się naprawić, że tylko kumplowanie. Parę razy udało mi się z nią umówić, ale za każdym razem gdy miało dojść do spotkania, pisała do mnie że musi zostać dłużej w pracy i tak to odkładamy, do tego weekendu, ponieważ mamy szkołę i chcąc czy nie chcąc się spotkamy. I teraz moje pytanie brzmi, czy powinienem się jej zapytać czy wracamy razem żeby pogadać, czy po prostu poczekać aż ona to zaproponuje?, a jeśli uda nam się już spotkać, to co powiedzieć? powiedzieć że zachowałem się jak dupek i że mi na niej zależy? czy po prostu poprosić ją żeby mi wyjaśniła jak miałem zrozumieć jej zachowanie?
Baaaaaardzo proszę o radę, bo niestety mało czasu zostało.