Miłość czy wolność?

Ile masz lat? Jak spędzacie czas? Co Was łączy poza fizycznością, jakieś wspólne pasje?

Dziewczyno nie popełniaj takiego błędu jak ja!
Byłam z kimś tak samo na odległość, na początku przepiękna miłość, on kochany, ja szczęśliwa i wiedziałam, że to ten. Miłość na dobre i złe. Nigdy ja tak nie kochałam i on również. Później coś mi się w głowie poprzestawiało, chciałam poczuć wolność, poflirtować z innymi facetami, jeszcze poszaleć po mimo młodego wieku (21 l) no i zaczęło się, że mój mężczyzna nudził mnie, potem zaczął denerwować i czułam, że wygasła miłość, wygasło pożądanie, a on nadal taki zakochany we mnie. Za każdym razem jak chciałam wyjść on robił mi awanturę i był piekielnie zazdrosny, a ja nie mogłam tego wytrzymać i czasami siedziałam w mieszkaniu "na dupie". Po mimo czasu podjęłam decyzję, że go zostawiam, że go nie kocham i chce wolności bo on mnie tak ogranicza. Zraniłam go tym bardzo, doznał szoku bo nie wyobrażał sobie, że jego Malutka może od niego tak z dnia na dzień odejść, przy tym powiedziałam parę rzeczy co złamało jego serce.. Przez 2 miesiące pisał do mnie, dzwonił, spotkaliśmy się jeszcze dwa razy, a ja szalałam, bawiłam się, czułam, że jest mi super zajebiście. Jemu kazałam ułożyć sobie życie bo ja nie wrócę i chce, żeby i on był szczęśliwy. Zrobił to, ogarnął się i zaczął spotykać z innymi dziewczynami, a potem trzasną mnie piorun z jasnego nieba i zaczęłam za nim tęsknić, znów go kochać. On podniósł się z tego, zaczął spotykać z inną, a ja prosiłam o powrót, żebrałam.. Później dałam sobie z tym spokój bo skoro ma już inną to powinnam pozwolić mu być szczęśliwym, ale on i tak pisał do mnie, interesował się moim życiem, pytał czy kogoś mam. Udawaliśmy kumpli i to że nie jesteśmy zazdrośni o swoje nowe znajomości, a tak na prawdę obydwoje cierpieliśmy z tego powodu. (Skąd wiem, że i on też? Fb, wspólni znajomi) Nasza duma nie pozwoliła wyznać co naprawdę nadal nas łączy, co czujemy do siebie, udawaliśmy obojętność. Na pewno za dużo mieliśmy do siebie żalu, zbyt dużo wycierpieliśmy przez siebie i żadne nie chciało wyznać swoich uczuć, żeby się nie sparzyć. W końcu po prawie roku niepewności i bólu obydwoje mieliśmy tego uczucia dość i weszliśmy w nowe związki udając, że życzymy sobie jak najlepiej, że jesteśmy tymi faktami szczęśliwi, a tak na prawdę była to dla mnie pełna destrukcja uczuć..
A teraz sytuacja wygląda tak, po półtorej roku ja jestem sam, a on ma kogoś. Brak między nami kontaktu. Czy jest z nią szczęśliwy? Hmm nie wiem, ale wiem, że ona jest największą szczęściarą na świecie bo jest przy jego boku..
Morał z tego taki, że z tego szaleństwa, chęci poczucia wolności, pozostała mi tylko niespełniona miłość, którą nadal noszę w sercu.. i teraz brakuje mi miłości, a wolnością gardzę!

Hmm.

Na wioskowy rozum to z jednej strony masz w dechę sytuacje. Fajny facet, kocha, lubi, szanuje, eh... <3
Z drugiej nosi cię, i jak to zamkniesz to może być z tego istny pożar w oborze.

Pytanie. Czy to na pewno cię frustruje sam fakt, że jesteś w związku, że chciałabyś pohasać?
A może to reszta życia zaczyna ci bruździć?

Jak nie masz z kim innym pogadać, wyjść, pośmiać się, to łatwo sfrustrować się na najbliższych, choćby właśnie dlatego, że tylko oni są przy tobie, i wydają się biedną krasulę osaczać, ot taka myśl.

pozdrawiam

Można powiedzieć, że właśnie mnie rozgryzłaś. Jeszcze rok temu tak na prawdę mieszkałam w Anglii od 16 lat, ale dla częstszego widywania się z moim ukochanym postanowiłam wrócić do ojczyzny. Na początku było dobrze, później zaczęło się psuć. Nie mam tu znajomych, wszyscy zostali w Anglii, najlepsza przyjaciółka mieszka 300 km ode mnie - mam z nią kontakt tylko przez internet. Nie umiem załapać tu dobrego kontaktu z ludźmi, wydaje mi się, że jestem "inna", że nie lubią przebywać w moim towarzystwie. Jest mi ciężko, a na dodatek mieszkam sama, z rodzicami kontakt tylko telefoniczny i internetowy. Studiuję zaocznie. Więc tak na prawdę nie mam się do kogo odezwać na dzieńdobry i dobranoc, co dzień zostaję sama ze swoimi myślami. Z wielkiej optymistki w rok przeobraziłam się w jedną wielką czarną myśl i pesymistkę. Z tego stresu zaczęłam się objadać co wywołało u mnie tycie, dostałam trądziku, mój tata trafił do zakładu karnego przez małą drobnostkę. Wszystko zawaliło się na mnie w jednym momencie.. czy to może mieć wpływ na miłość?

Dla mnie to zrzucanie odpowiedzialności za szczęście na drugą osobę, choć pewnie nieświadome. Nie jesteś szczęśliwa, nie osiągasz z nim tego czego chcesz, nie układa się w życiu i to znaczy, że związek nie ma sensu? Nie. To znaczy, że masz problemy i powinnaś je rozwiązać, niekoniecznie jego kosztem.

Witaj Agusia Wiem, co to znaczy związek na odległość. Myślę, że to uczucie duszenia się może wynikać właśnie z odległości między wami. Jeżeli macie szansę zamieszkać razem, to radziłabym zrobić to jak najszybciej. Nie ma sensu dłużej z tym czekać. Wtedy przekonasz się czy dusi Cię jego osoba, czy forma związku, w jakim obecnie się znajdujecie. Jeżeli okaże się, że nic się nie zmieniło, to będziesz miała gotową odpowiedź co dalej robić.
Pozdrawiam