Jak wygląda życie z dzieckiem?

Nie wiem, ale niestety chyba wiatropylna nie jestem...
nie sądzę abym kiedyś miała dzieci, nie umiem się nimi zajmować. Jak dawniej byłam u koleżanek i jakieś dziecko tam było, z rodziny czy coś. To jak mi je "podtykali" to ja jak słup i nie wiedziałam co mam z nim zrobić.

Ciekawy temat, ja tez bym chciała się więcej dowiedziec na ten temat, wiec mam nadzieje, że mamy sie wypowiedzą i troszke rozleglej niż kobietki wyżej

Mamą jeszcze nie jestem, ale w niedługim czasie może się tak zdarzyć i  bardzo mnie interesują takie tematy. W większości co słysze to raczej w negatywnym sensie pół żartem półserio to to, że wszystko diametralnie się zmienia. Ale własne dziecko to chyba radość sama w sobie prawda?
Kiedy moja siostra urodziła pokochałam to dziecko całym sercem, uwielbiam kiedy się śmieje i jest wesołe a kiedy płacze ja tez doznaje pewnego smutku. Kiedy myśle o mojej chrześniaczce to aż buzia mi się śmieje i chciałabym dla niej wszystkiego co najlepsze. To bardzo miłe i pozytywne uczucie, ponieważ obce dzieci zawsze były mi względnie obojętne a jednak ta mała istotka najbliższej mi rodziny wyzwala u mnie bardzo pozytywne emocje. I czesto sobie myśle, ze skoro tak bardzo pokochałam dziecko mojej siostry to nawet sobie nie wyobrażam jak bardzo pokocham swoje... coraz częściej myśle, że chciałabym tego doznać.

Nie ma czegoś takiego, jak "umiejętność zajmowania się dziećmi". Każde dziecko jest inne i wymaga czegoś innego. Zresztą czemu miałabym lubić i chcieć zajmować się obcymi dziećmi, co to, słodkie szczeniaczki jakieś? Swoją córkę kocham nad życie i czytam jej w myślach, zanim jeszcze wyrazi daną potrzebę. Cudzych dzieci nie lubię i głupieję w kontakcie z nimi jak ten słup, tak jak Ty, Autorko

A życie z dzieckiem zależy od tak wielu czynników, że jedynej słusznej odpowiedzi nie będzie.

Hmm,moje- kobiece postrzeganie życia z dzieckiem jest zgoła inne.Nigdy- ani kiedy dziecka nie miałam ani teraz kiedy mam już dziewięcioletnie- przenigdy podczas obcowania z innym dzieckiem nie budził się we mnie i nie budzi instynkt macierzyński.Nie przepadam za małymi,niekomunikatywnymi dziećmi.Mam wrażenie,że małe psiaki budzą we mnie głębsze uczucia niż małe dzieci.Tuż po urodzeniu nie czułam emocji i radości - raczej strach,że nie wiem czy moje dziecko dobrze się czuje,czy na pewno nie robię mu krzywdy.Czas poświecałam na pobyt z dzieckiem w szpitalu bo dobę po wypisie ze szpitala wróciła do niego z ciężkim zapaleniem płuc.Kolkę moja córka miała już jako miesięczniak.I tak do siedmiu miesięcy- wycie wieczorne trwające nieraz po trzy godziny bez przerwy.Odchodziłam od zmysłów nie wiedząc za każdym razem czy to na pewno kolka czy może coś poważniejszego.Obiadów nie gotowałam ale bawiłam się niemowlakiem w "czytanie",grałam jej i śpiewałam.Kiedy musiałam coś zrobić w opiece zastępował mnie pies:).Mam spoko męża dzięki któremu mogłam wyjść ze znajomymi kiedy tylko chciałam i nigdy za mną nie wydzwaniał a ja wiedziałam,że dziecko jest pod dobrą opieką.

Moim zdaniem nie ma co opowiadac, to trzeba przezyc,mozna czytac opowiesci innych matek a potem sie okazuje, ze nasze dziecko jednak calkiem inne jest a my dodatkowo też i wcale nie jest tak zle jak mowiono, albo wrecz przeciwnie-jest ciezko a slyszało sie, ze bedzie cudnie:-) ja Ci powiem tak- zmiana duza-na pewno, są i cienie i blaski, i zmeczenie i strach i wiecej nakladow finansowych ale i mnostwo radosci, spelnienie.Kladac na szali plusy i minusy zawsze  w ostatecznym rozrachunku wyjdziesz na plus jesli kochasz swoje dziecko, tylko czasem masz ciezsze chwile.Zycie sie nie konczy wraz z narodzinami potomka,plynie dalej tylko inaczej, juz nie ma tylko Ciebie i Twoch potrzeb ale jest tez nowy czlowiek i jego potrzeby.Poza tym nie ma co robic z siebie tez tylko i jedynie matki, trzeba pozostac sobą,dbac o siebie,wychodzic samemu, tylko matka majaca swoje zycie i szczesliwa da szczescie dziecku, nie zarobiona, wykonczona i wiecznie uslugująca.

To dokładnie tak jak ja Nie przepadam i nigdy nie przepadałam  za cudzymi dziećmi owszem, jeśli słyszę, że jakiemuś dziecku dzieje się krzywda lub jest chore to mnie to bardzo porusza i odbieram to jako ogromna niesprawiedliwość, ale nie nawiązuję i nigdy nie nawiązywałam żadnych radosnych relacji z dziećmi znajomych czy krewnych. Dlatego tez miałam spore obawy będąc w pierwszej ciąży - bałam się, czy będę w stanie zająć się córką, czy będę umiała w właściwy sposób z nią postępować i czy zbudujemy więź. W moim przypadku wszystko przyszło samo, od początku wiedziałam co robić, zakochałam sie w małej od pierwszego wejrzenia i tak mi zostało
Uwielbiam obydwie swoje córy i nie widzę poza nimi świata Więc na pytanie - "jak wygląda życie z dzieckiem?" ja odpowiadam - moje wygląda wspaniale!