Wartościowy facet z dzieckiem - dylemat - Netkobiety.pl

A możesz napisać dlaczego on jest po rozwodzie?

W mojej ocenie pakujesz się w kłopoty brnąc w tę relację. Facet, rzekomo z zasadami, zostawił swoją byłą z dzieckiem i poszedł na bok do Ciebie. Tak naprawdę rozbijasz rodzinę. Czy to prawda? Córeczka może tak myśleć. I nie tylko córeczka.
Opowiedział Ci jakąś wersję. Być może prawdziwą, może nie. I na pewno nie przedstawił tego w sposób- byłem zmęczony, dziecko płakało dniami i nocami, dziewczyna narzekała że nic nie robię i uciekam stałe w pracę i nie wytrzymałem. Uciekłem do Ciebie.

Tak naprawdę nie wiesz. Być może nigdy się nie dowiesz. A manipulacje młodej to może być mniej lub bardziej świadomy odwet za rozbicie rodziny. Wchodzisz w to i będziesz w tym tkwiła latami. A tak naprawdę to mógłby nie być Twój problem.

Gdzie Autorka napisala ze ten facet dla NIEJ zostawil byla i dziecko? Bo ja nigdzie takiej informacji nie wyczytalam. Zrozumialam raczej, ze duzo wczesniej zostawil eks ale maja dziecko, w wychowaniu ktorego on partycypuje. Czy to oznacza ze ma juz do konca zycia pozostac kawalerem i kazda kobieta ktora pozna na drodze zycia bedzie ta ktora "rozbila" jego zwiazek, ktory juz dawno nie istnial?? No bez przesady. Dziecko moze i tak bedzie uwazalo ale my dorosli patrzmy na to trzezwo.
Co do samej Autorki to uwazam ze absolutnie nie powinna zawracac sobie glowy tym zwiazkiem. Nie dlatego, ze facet jest podejrzany itp ale ona jest kompletna egoistka. Chce bogatego, kasiastego, ogarnietego faceta  ale na swoich warunkach, ktore oznaczaja ze jego dziecko ma byc tylko dodatkiem i to mocno niechcianym do ich sweetasnej rodzinki. Skoro sie bierzesz za faceta z dzieckiem moja droga to z pelnymi tego konsekwencjami. Jego dziecko ma prawo z nim spedzac swieta, ferie i wakacje (takie samo jakby mialo Wasze wspolne). Jesli gosc zarabia duzo to możecie skladac sie na wspolny domowy budzet z ktorego zyjecie i czynicie oszczędności a reszte tego ma prawo wydac na telefon, lalki a nawet kucyka dla corki. Gdyby zarabial jakies grosiny i musialabys dokladac ze swoich pieniedzy to jeszcze bym Cie zrozumiala ale nie... Ty nie bedac jeszcze jego zona juz rozliczasz go z JEGO kasy i serce Cie boli ze moze nie wydac calosci na Ciebie i Waszego potencjalnego bombelka tylko jakiegos "bachora" ktory nie bedzie Twoj co podkreslilas z 5 razy.
Nikt Ci nie kaze byc z tym facetem. Nie pasuja Ci jego zobowiazania? To sobie znajdz pana bez nich a jesli chcesz z nim jednak byc to naucz sie akceptowac i szanowac jego dziecko. Nie musisz byc dla niego matka ale nie zachowuj sie tez jak wredna macocha a widze ze masz do tego niezle zapedy. Dzieci nie sa glupie i ta mala wyczuje o ile juz nie wyczula ze "ciocia" najchetniej by sie jej calkiem pozbyla z zycia tatusia. Dlatego na ewentualna jej niechec i konflikty z partnerem sama zapracujesz najbardziej swoja postawa. Nie dziwie sie tez, ze dziecko jest dla niego najwazniejsze. A kto ma byc? Ty? Ty jestes jak jego byla, dzis obecna w jego zyciu a jutro moze nie. Dziecko natomiast jest krwia z jego krwi i niezaleznie od wszystkiego zawsze bedzie czescia jego zycia. Ty niekoniecznie.

A ja zgadzam się z Feniks. Co Cię obchodzi na co on wydaje JEGO pieniądze? Swoimi się interesuj. Dziecko jest i będzie a partnerke można zmienic, więc oczywistym jest kto jest ważniejszy.

Widzę, że spojrzałyście tylko na aspekt dotyczący pieniędzy.

Jasne, każdy ma swoje konto i ja nikomu tam nie zaglądam. Niech wydaje na dziecko ile chce. Moja obawa dotyczy tylko i wyłącznie roszczeniowej postawy eks, która może robić w przyszłości problemy dotyczące kasy co może się odbić na tym ile będziemy mieć żeby wychować nasze dziecko, utrzymać nasz dom itp. Sama zarabiam, więc nie jest tak, że wyłącznie opieram się na nim. Jednak nie ukrywajmy, że kwestie finansowe w takich związkach mogą być problemem w przyszłości.

Jeśli macie pisać porady dotyczące tylko wybranego fragmentu to podziękuję, bo chciałabym żeby ktoś wziął wszystko pod uwagę a nie zaszufladkował mnie jako pazerną egoistkę którą nie jestem. Tyle w temacie.

Tu nie chodzi o kase a o rywalizacje.
Nie twoje geny, traktujesz dzieciaka i jego matkę jak rywalki do jego zasobów (jego kasa), jak i jego czasu. Chodzi jedynie o względy u potencjalnego partnera. Chciałabyś, żeby głownie atencję okazywał tobie i waszemu dziecku. Tu takiej możliwości nie ma i już w tej chwili czujesz z automatu do jego córki i tamtej babki wrogość. Opisujesz je bardzo negatywnie, uwypuklasz najgorsze cechy charakteru, przedstawiasz sytuacje i zachowania wpisujące się w tą retorykę celem uwierzytelnienia swojego stanowiska.

Może byś tak nie chciala, ale biologi nie oszukasz. Nie dziwi mnie to, jest to racjonalne i ma sens. Co masz na szali z obu stron już wiesz. Musisz podjąć decyzję wiążącą sie z ryzykiem. Jak je oceniasz to już sprawa indywidualna bo to wkoncu ty te ryzzyko bedziesz ponosić, wiec za bardzo nikt ci tu nic mądrego nie doradzi, bo jak sprawa wygląda wiesz sama, a tego faceta znasz od nas o wiele lepiej.

Alez Ty wybiorczo czytasz. Przeciez nie tylko aspekt finansowy poruszylam. Rowniez ten zwiazany z rola corki partnera w Waszym zyciu  (bardzo Cie martwi to ze bedziesz musiala z nia dzielic czas i przestrzen) jak i aspekt Twojej roli w zyciu partnera (boli Cie ze dziecko bedzie wazniejsze niz Ty).
Zrozum Autorko ze ja nie oczekuje ze bedziesz cudowna macoszka, druga mama. Jesli jednak mialabym swiadomosc ze nie trawie dziecka partnera (a juz Cie wkurza 6latka)i ze bede zawsze zazdrosna o nia to bym sobie dala siana z takim zwiazkiem. Ty natomiast na sile chcesz w to brnac i nie z wielkiej milosci tylko, znowu cytujac"wiesz ze nie masz juz wiele czasu na zalozenie rodziny a partner wydaje sie miec cechy dobrego meza i ojca". Szkoda tylko ze jako dobrego ojca widzisz go tylko w stosunku do Waszych potencjalnych dzieci, a co do istniejacej corki to najlepiej zeby slal tylko alimenty i raz na jakis czas odbebnil weekend "tatusia z corka".
Edit:ja wiem ze swoje dziecko a cudze traktuje sie inaczej. Ale Autorka juz jest mocno negatywnie nastawiona do malej. 6latka rozpieszczona! No kto to widzial! Powinna juz chodzic jak w zegarku albo w wojsku i miec mentalnosc dojrzalej kobiety. I zapewne bedzie buntowac ojca i nienawidziec rodzenstwa. No sorry ale z takim podejsciem to nie ma bata zeby ten zwiazek byl harmonijny a relacje macocha pasierbica chociazby poprawne.

Czy Twój Facet wie, że Jego własne Dziecko jest dla Ciebie tylko "ALE"...wielkim problemem?

A jaką masz pewność, że Twoje dziecko będzie oazą spokoju i bardzo kulturalną osobą bez żadnej skazy?

Zazdrość to już występuje, ale u Ciebie.
Masakra.

Fakt widzę rozszczeniowość, ale Twoją.

MASAKRA!!!

Bardzo bym chciała, abyś miała odwagę i pokazała przede wszystkim ten fragment swojemu Partnerowi.

Bardzo współczuje Twojemu Parnerowi.
Mam nadzieję,  że kiedyś w złości wymsknie Ci się co tak naprawdę sądzisz o Jego Dziecku.

Zajebisty Facet, tylko czemu trafił na Ciebie?
Bardzo Mu współczuję.

P.S. Do przemyślenia: jeżeli byłabyś w sytuacji Jego Ex, chciałabyś, aby jakaś baba tak potraktowała Twoje dziecko i kazała partnerowi uciekać do innego miasta, aby ograniczyć kontakty(oczywiście prawdziwe intencje wyjazdu baba by zachowała dla siebie czyt. ucieczka od dziecka)

Bardzo mi żal Twojego Partnera.
Mam wielką nadzieję,  że szybko przejrzy na oczy i się rozstaniecie.

I dokładnie Mu to przedstawiłaś, jak nam tutaj?
Może daj Mu przeczytać to, jestem strasznie ciekawa Jego reakcji.

Bo jeżeli ja, obca osoba, która w ogóle Was nie zna doznała szoku czytając to, to ciekawe, jak On zareaguje?

Ale Ty te wątpliwości powinnaś mieć na początku znajomości,  a nie po tak długim czasie.

I uwierz, naprawdę bardzo źle się wypowiadasz pisemnie o tej Dziewczynce.

To pokażesz swojemu Facetowi ten wątek?

Autorko, watpliwosci sa naturalne w takich sytuacjach, lek przed przyszloscia tez ale u Ciebie nie widac leku tylko juz z gory zle nastawienie do tej malej, do jej matki. Nie napisalas, ze Twoja facet ma coreczke i jest fajna ale boisz sie jak to bedzie dalej. Padlo ze, jest rozpieszczona, ze umie sobie okrecic ludzi wokol palca. Zdajesz sobie sprawe jak to brzmi? Nie jakbys pisala o malym dziecku tylko starej fladrze, rywalce stojacej na drodze do Twego szczescia. Ktore dziecko nie jest ani troche rozpiesczone, ktore nie umie zmiekczyc serca zakochanych rodzicow czy dziadkow jak czegos chce? Które jest od urodzenia idealnie grzeczne? Bo ja takich nie znam. Nie napisalas nic o tym ze sie boisz czy ta mala Cie polubi, zaakceptuje, ze chcialabys ja lepiej poznac, zbudowac jakas wiez. Wrecz przeciwnie, Ciebie przeraza ze ona bedzie musiala w Waszym zyciu funkcjonowac, ze bedzie spedzala czas w Waszym domu, ze bedziesz musiala znosic uroczystosci rodzinne z jej udzialem z uwagi na jej ojca i dziadkow malej(Twoich potencjalnych tesciow). Nie da sie jej wyslac paru stowek i czasem zabrac do kina zeby by swiety spokoj. Maz bedzie musial, a co gorsza bedzie chcial aktywnie uczestniczyc w jej wychowaniu, lozyc na nia i kto wie moze odkladac pieniadze zeby jej dolozyc np do mieszkania(podczas gdy moglby kupic wieksze albo nowe dla Was). Twoje leki nie dotycza tego czy Wasze relacje dobrze sie uloza, one dotycza tego że wogole beda musialy istniec podczas gdy Ty juz dzis gdy jeszcze sa znikome masz takie nerwy.
Dlatego moim zdaniem nie powinnas brnac w ten zwiazek, dla dobra tego dziecka, tego faceta i swojego wlasnego. Bo zachowujesz sie jak osoba ktora zakochala sie w niemym ale jednoczesnie ma pretensje ze on nigdy nic nie powie i kalkulujesz jakby tu z niego glos wydusic.
Co do partnera to sorry ale nie wierze ze on zna prawdziwe Twoje stanowisko. Tzn pewnie wie o Twoich watpliwosciach i lękach ale nie o tym ze dla Ciebie jego corka to tak naprawde kula u nogi. Badz jednak pewna ze z czasem to wyplynie i on tez z zakochanego misia zmieni sie w bardziej trzezwo oceniajacego rzeczywistosc. Moze Cie wtedy odstawic szybciutko, gdy zrozumie i rozpozna Twoja prawdziwa twarz, nawet jesli bedziecie juz po slubie i z wlasnymi dziecmi. Wszak jedno dziecko juz ma i nie jest na sile z jego matka.

Autorko, mamy więc wyjaśnione, że facet nie jest po rozwodzie, tylko po rozstaniu z wybitnie niepasująca do niego kobietą i że poznałaś go, gdy on już od dwóch lat z nią nie był. Uznajmy więc, że on faktycznie mówi prawdę na temat swojego byłego związku, szczególnie że jak na razie nie masz żadnych podstaw do tego, by wątpić w jego wersję. A kobiety bywają różne, z niektórymi nie da się po prostu żyć.
Ta jego była nie zarabia zbyt dużo i ciągnie kasę od twojego faceta. To bardzo cię martwi, szczególnie że jej matka całe życie pasozytuje na byłych facetach, więc ty obawiasz się, że jego była jest nieźle wyszkolona w tym zakresie przez swoją matkę.
Słuszne obawy.
Może być coś na rzeczy pod tym względem, jednak z drugiej strony twój facet chyba nie jest w ciemie bity, skoro ma swoich prawników, a oni są od tego, by pilnować interesów swojego pracodawcy, by ktoś go nie okradł.
Wniosek z tego, że ten dobroduszny miły facet nie jest taki głupi, na jakiego wygląda.
Nie powinnaś więc martwić się o jego zasoby, bo on matce dziecka nigdy nie da więcej, niż jej się należy, gdyż on potrafi liczyć.
Ty też potrafisz liczysz, tyle tylko że mocno przeginasz, ponieważ zupełnie niepotrzebnie wtrącasz się do tego na co albo na kogo on chce wydawać swoje pieniądze.
On w tym zakresie może robić to, co jemu pasuje i odpowiada. Jeśli będzie chciał wydawać kasę na swoją córkę, to tobie nic do tego. Nie możesz czepiać się go, rozliczać, bo to jego sprawa.
Jeśli będzie go na to stać i będzie miał ochotę, to może wydawać na córkę każda swoją złotówkę, a ty albo to zaakceptujesz i będziesz go utrzymywała, albo podziękujesz mu za ciąg dalszy.
Jeśli będziesz krytykowała go za jego relacje z córką, to któregoś dnia doczekasz się tego, że facet usunie cię ze swojego życia, no chyba że to totalna doopa a nie facet, jednak nie sądzę, żeby brakowało mu rozumu.
Na razie on ciebie znosi, wysłuchuje i stara się coś Ci wytłumaczyć, uspokoić cię, ale granice jego cierpliwości w końcu się wyczerpią. No uleje mu się w końcu i pogoni cię jako wredna macochę. Jego rodzice, zakochani dziadkowie tylko mu przyklasną. Wszyscy mu przyklasną, bo faktycznie szkoda dziecka.
Przykro się czyta to, co napisałaś na temat jego córki, bo chyba każdy z nas ma w swoim otoczeniu jakieś małe dziecko, piszą tu mamy, babcie, ojcowie i dziadkowie, więc sorry, ale taka kobieta jawi się wszystkim jako najgorszy koszmar małego dziecka.
Pytasz czy jest sens ciągnąć ten związek, bo problemy z córką tego faceta będą się pogłębiały, tu nie masz złudzeń i słusznie, ale z drugiej strony żal ci odpuszczać tego faceta, bo jest dobrym materiałem na męża i w efekcie mogłabyś stracić szansę na życie z fajnym człowiekiem i nie daj Boże dostać się w łapy jakiejs łajzy.
I co to będzie, jeśli na świecie pojawi się wasze dziecko.
Słuszne są twoje obawy i wątpliwości. Mnie też żal byłoby odpuścić porządnego człowieka, ale zważywszy na twoj charakter, twoje podejście do życia, to twój związek z tym facetem i tak nie ma przyszłości.
Przecież ty nie wytrzymasz czegoś takiego i nawet jeśli zacisniesz zęby robiąc dobra minę do złej gry, to zwyczajnie wykończysz się w czymś takim psychicznie.
Cały czas będziesz pozostawała w wiecznym konflikcie sama ze sobą, złe myśli i emocje będą w tobie buzowały, nabawisz się nerwicy, wrzodów żołądka i bóg wie, czego jeszcze.
Prędzej czy później nerwy ci puszcza i zaczniesz rozrabiać. Pokażesz wszystkim takie swoje oblicze, że oni staną zdumieni i przerażeni.
Po prostu zmarnujesz życie i sobie, i temu facetowi, i waszym dzieciom, i tej jego córce.
Powtarzam raz jeszcze- nie wytrzymasz nerwowo takiej sytuacji, bo ty nie nadajesz się do tego typu układu rodzinnego. Ty powinnaś mieć własnego faceta, bez żadnych zobowiązań i tylko wtedy masz szansę na zbudowanie normalnej rodziny. No niestety, jesteś taka a nie inna i nie jest to twoja winą.
Masz prawo być taka osobą, niemniej jednak powinnaś być świadoma swoich uwarunkowań charakterologicznych i po prostu nie pchać się w coś, co tak wybitnie nie jest dla ciebie. Zrobisz krzywdę sobie i innym. Bądź po prostu odpowiedzialna.
Takie jest moje zdanie. Nie oceniam cię źle ani dobrze, ja tylko stwierdzam fakt, że to nie jest związek dla ciebie.

Nie ja jedyna chyba w tym watku. Poprostu nie zauwazylam ani grama refleksji ze strony Autorki, ze co tu zrobic zeby mala byla szczesliwa, zeby partner byl szczesliwy i zeby ona sie w tym wszytskim odnalazla szczesliwie tak by razem byli w stanie stworzyc moze nieidealna ale akceptujaca sie i wspierajaca rodzine. Jedyne co zauwazylam to : mala be, eks partnera zlo wcielne, dziadkowie chamy ktore smia pytac o pokoj wnuczki czym powoduja dyskomfort u Autorki i partner bee bo stawia dziecko na pierwszym miejscu.

Feniks, no dokładnie tak jest. Autorka ma prawo do takich swoich obaw i poglądów i nie nam jest ja oceniać. Ja też nie wiem czy zgodziłabym się na taki układ, bo chociaż rozumowo ogarniałalabym taka sytuację, to przecież nerwowo chyba nie wytrzymałabym czegoś takiego. Ten facet powinien związać się chyba z jakąś kobietą, która też ma swoje dziecko, bo z autorka nie ma szans.
Załóżmy że na świecie pojawiłoby się ich wspólne dziecko, to przecież nie trzeba mieć nie wiadomo jakiej wyobraźni, by wiedzieć, jakby to wszystko wyglądało. Skrzywione emocjonalnie i psychicznie dzieci, ich wspólne i ta mała i dwoje dorosłych ludzi, którzy patrzą na siebie bykiem, bo noszą ciężkie urazy.
Autorka musiałaby już teraz zacząć jakąś terapię i tak naprawdę non stop być pod opieką psychologa, bo ja nie wyobrażam sobie, jakim cudem ona miałaby zaakceptować tego rodzaju układ.
Powinna być odpowiedzialna i wycofać się z tego związku, a potem, nigdy więcej, nie brać się za faceta, który ma zobowiązania wobec swoich dzieci i takiego, który chce poczuwać się do swoich obowiązków.

Twój partner mało spotyka się z dzieckiem, współczuję im takiego kontaktu. A co byś zrobiła, gdyby miał nad nią opiekę naprzemienną? I np dwa tyg mała byłaby z mamą a dwa z tatą. Już nie mówiąc o ekstremalnej sytuacji, gdy np jej mama choruje/umiera/albo jest w szpitalu jakiś czas i mała mieszka z wami. To na zawsze będzie jego dziecko i będzie stanowiła olbrzymią część jego życia. Jeśli już teraz nie umiesz tego faktu zaakceptować, to nie powinnaś z nim dalej być, tylko szukać sobie kogoś bez zobowiązań.

Piszesz jak mała, zazdrosna o uwagę rodzica dziewczynka. Na myśl że planujesz rodzinę, przechodzą mnie ciarki.. posprzątaj sobie w głowie i dorosnij najpierw. Bo teraz to Cię przerasta kompletnie.
Jak się chcesz bawić i nie dzielić zabawkami to znajdź odpowiedniejsze towarzystwo..

Ameryki nie odkryję, ale dopiszę parę słów od siebie.

Autorko, Wasz związek nie ma szans istnieć. Dziecko zawsze jest najważniejsze dla rodzica, a dorosła kobieta świadoma swojej wartości nie powinna z tym rywalizować.

Jeżeli już teraz masz problem, a przeczytałam dokładnie Twoje posty - o dziecku wypowiadasz się źle, jakby Ci przeszkadzało, po prostu nie chcesz jej w swoim otoczeniu - to później będzie tylko gorzej z czasem.

Postawa Twojego partnera jest ok. Robi co może, by być dobrym ojcem i z Twojego opisu wynika, że jest fajnym facetem. Pozwól mu znaleźć kogoś, kto zaakceptuje jego córkę, przy czym tą osobą nie jesteś Ty. Bez obrazy.

Mam wrażenie, że szukasz tutaj podpowiedzi - jakie mieć mocne argumenty, aby postawić partnera przed wyborem: ty czy dziecko.
Zdajesz sobie sprawę, że jesteś na przegranej pozycji.
Facet jest atrakcyjny i dobrze zarabia - ale jest dziecko i chętnie byś się go pozbyła.
Co więcej, gdyby pojawiło się wasze wspólne, pewnie zrobiłabyś absolutnie wszystko, aby tamto odciąć od waszej nowej, szczęśliwej rodzinki.
Pocieszające, że ów partner nie pozwoli sobie na takie traktowanie swojego dziecka.
Smutne, że trafił na egocentryczkę.
Wątpię, że się z nim rozstaniesz z własnej woli. Wszędzie węszysz za swoimi profitami, więc prędzej skupisz się na działaniu mającym odciąć dziecko od niego niż na daniu mu spokoju i znalezieniu kobiety, która zaakceptuje fakt, że to dziecko jest i będzie częścią życia do końca jego życia. W najgorszym dla siebie scenariuszu zmarnujesz jeszcze kilka lat na relację, która nigdy nie będzie dla ciebie satysfakcjonujaca i stracisz najlepsze lata na ułożenie sobie życia.
Pomyśl, że życie może się ułożyć tak, że dziewczynka trafi do was na stałe, różnie bywa. Czy warto unieszczęśliwiać siebie, faceta a przede wszystkim małe dziecko?

Ok, zwracam honor osobom, które zareagowały dość ostro na Twój post, przyznam, że przeczytałam go wtedy dość pobieżnie.
Jeśli pozwolisz, odniosę się do w/w punktów - zaznaczam, bazuję na swoim doświadczeniu.
Mój eks mąż - jak się z nim związałam, miał dwójkę dzieci, chłopiec 13 lat i dziewczynka 11 - zaznaczam, byłam panną bez bagażu - ale najbardziej zaimponowało mi to, że mój mąż jest bardzo za dziećmi, miałam takie odczucie, że poszedłby i zamiatać ulicę byleby zarobić na alimenty, to był znak, że skoro te dzieci traktuje w ten sposób, nasze na pewno nie ucierpią. Otworzyłam się na te dzieciaki, jestem już po rozwodzie z moim mężem, ale powodem na pewno nie były jego dzieci - z którymi de facto mam kontakt po dziś dzień - bardzo dobry zresztą (choć bywało różnie)
Otworzyłam się na te dzieci, nie robiłam im problemu, ani eks czy jego eks żonie, były u nas na połowę wakacji, Świąt i ferii, oczywiście były momenty gdy tych środków finansowych szło sporo, ale jakby wiedziałam na co się piszę. Tak, dzieci powinny być najważniejsze. Czasem eks mojego eksa przeginała z podrzucaniem dzieci - układała sobie życie - potrzebowała czasem wolnego wieczoru czy nawet kilku dni - też OK.
Lubiłam spędzać z nimi czas, może dlatego, że dzieci te są mądre, otwarte i bystre.
Pokój dla dziecka jest jak najbardziej OK, przecież musi mieć jakiś kąt, zrozum takie dzieci muszę mieć choć promil intymności, swój kącik, dom Taty jest także ich domem. I tak jest im wystarczająco ciężko, że to wszystko takie podzielone jest, uwierz.
Tak, partner będzie partycypował w kosztach i będą one coraz większe. Tak, dziecko nawet powinno spędzać czas wakacji czy Świąt 50/50 - i powiem więcej, gdy dzieci eks były u nas cały miesiąc na wakacjach, to wtedy też regulowaliśmy alimenty w całej kwocie, także proszę to uwzględnić.
I teraz, niestety rozwiodłam się, a, że i ja i eks mąż byliśmy dość płodni, to mimo, że w ciąży byłam dwa razy - mamy 3 dzieci (syn i bliźniaki).
Jest jak mówiłam, dzieci są zabierane do eks wtedy kiedy tylko on chce, z regularnością co dwa tygodnie, połowa Świąt/ferii, co drugi Sylwester. Ja wtedy odpoczywam, u eks w mieszkaniu jest jeden pokój wyodrębniony dla dzieci. Mało tego, starsze rodzeństwo z tym młodszym BARDZO się kocha i są za sobą, może też dlatego, że ani ja, ani eks męża nie robi problemów tam gdzie ich nie ma.
I tak życie z kimś z bagażem jest chwilami obciążające, siłą rzeczy partycypujesz w kosztach utrzymania nie swoich dzieci, poświęcasz im czas (ja uwielbiałam rowery i wszelkie wypady z dziećmi eks, pomagały mi też przy pisklakach), siłą rzeczy dochodzi czasem do kłótni, mój eks próbę zwrócenia na cokolwiek uwagi dzieciom (naprawdę na spokojnie i bez przesadyzmy) traktował jako atak na siebie i dzieci, ale całe szczęście one rozumiały. To ciężka sprawa, ale idzie to zrobić. Przekonałam się na własnej skórze. Zaznaczam eks wprowadził się do mnie, więc to moje mieszkanie zostało przeorganizowane dla jego rodziny.
Teraz sama mam partnera, który w pełni akceptuje moje dzieci, pomaga mi bardzo i tworzymy rodzinę.
Reasumując - może być Ci ciężko. I to bardzo. Ale trzymam kciuki, wartościowy partner to w tej chwili złoty gral.

witam. Nie będę już nic pisać od siebie, bo wszystko zostało już napisane przez inne osoby, z którymi całkowicie się zgadzam. Zgadzam się z Feniks 35,  ulle , Cyngli. Te osoby mają rację.  Pozdrawiam.  Ten związek Autorko nie jest dla Ciebie. Zostaw faceta dla kobiety, która będzie umiała pokochać jego córeczkę, bo to niewątpliwie zawsze będzie dla Niego najważniejsza osoba w życiu. I za to go szanuję.

A mi tam bardzo podoba się, że autorka jest świadoma swoich wątpliwości i rozmawia o nich i z partnerem, i tutaj. Lepiej tak niż rzucić się w taki układ z wiarą, że wszystko się ułoży, a potem zderzyć się z rzeczywistością i wyrzucać sobie, że nie poświęciło się więcej uwagi sygnałom świadczącym o tym, że dziecko może być rozpieszczone, że wspólny czas może stanowić problem, że dziadkowie mogą za bardzo ingerować w ich ustalenia itd. Oczywiście, wszystko to jest - na razie - tylko możliwością, a nie czymś pewnym, ale bardzo dobrze, że autorka myśli o tym już teraz. Rozumiem, że gdyby np. nie myślała nic, a potem się denerwowała, że dziewczynka dorosła i przyjeżdża do nich na wakacje, można by ciskać gromy, bo przecież powinna się zastanowić wcześniej, zanim do tego dojdzie, czy jest w stanie żyć w takim układzie. No więc - teraz się właśnie zastanawia, jak zrozumiałam, nawet od dłuższego czasu, a i tak dostaje po głowie. Cóż.

I tak: autorko, częstsze i dłuższe odwiedziny dziecka musisz wziąć pod uwagę. Ferie, wakacje, wspólne święta itd. - jesteś na to gotowa? Do tego weź pod uwagę, że jak dziewczynka zrobi się starsza, może tak zwyczajnie odwiedzać ojca. Wiesz, niezależnie od ustalonych widzeń itd. Może wpaść z niespodzianką dla ojca w najmniej oczekiwanym momencie, może potrzebować jego pomocy wtedy, kiedy zaplanowałaś wspólny wieczór, może mieć z nim po prostu dobry kontakt i pojawiać się w Waszym życiu częściej. Podejmując decyzję o kontynuowaniu związku, musisz być tego świadoma i nie zakładać, że to tylko "co drugi weekend" czy "wakacje i ferie", bo w zależności od tego, jaki będą mieli ze sobą kontakt, to może być dużo więcej czasu. I o ile oczywiście ojciec będzie mógł powiedzieć, że wpadła nie w porę, żeby się zapowiadała, bo właśnie wychodzicie do kina, o tyle - jeśli dziecko wpadnie ot tak, z jakąś super laurką - raczej nikt nie zamknie mu drzwi przed nosem, bo np. Ty jesteś zmęczona i chciałabyś w spokoju poleżeć zwinięta w kłębek koło partnera. Oczywiście to drobiazgi, ale życie z takich drobiazgów się składa, a Ty musisz ocenić, czy byłabyś w stanie to zaakceptować. Bo jeśli chcesz tego związku, to nie masz wyjścia.

To samo w kwestii pieniędzy - ojciec jest również od kupowania dziecku różnych rzeczy. Póki jest mała, będzie chcieć zabawki, później - właśnie telefon, ubrania itd. Skoro Twój partner dobrze zarabia, to tak, dziecko powinno dostawać "prezenty" adekwatne do jego zarobków, bo nie bardzo rozumiem, dlaczego po rozwodzie miałoby to zostać ograniczone do minimum albo porównywane do zarobków byłej żony. Zresztą trudno ubrania czy telefon nazwać prezentem, przyjdzie czas, że mała będzie tego po prostu potrzebować. Do tego koszt wielu innych rzeczy - wycieczek szkolnych, wakacyjnych wyjazdów, zajęć pozalekcyjnych i rozwijania zainteresowań. Tego będzie dużo i tak, ojciec powinien to pokrywać. Oczywiście można się oburzać, że matka również, ale jeśli nie pracuje czy pracuje dorywczo, to nie jest wina dziecka, a dobry ojciec nie powie, że młoda nie pojedzie gdzieś tam, dopóki matka nie uzbiera pieniędzy na pokrycie swojej części.

Natomiast nie uważam, że dziewczynka musi mieć u was własny pokój, zwłaszcza jeśli mieszkanie jest małe. Tyle że pytaniem dziadków bym się w ogóle nie przejmowała, bo dla nich wnuczka zawsze będzie ważniejsza, to dla niej będą chcieli jak najlepiej, tylko co z tego? Przecież nie oni planują wam przeznaczenie pokoi, liczy się zdanie Twoje i partnera - tu raczej zwróciłabym uwagę, jak on na takie sprawy reaguje.

I już tak na koniec: przewijało się w postach o tym, że dziecko jest/powinno być najważniejsze dla rodzica. No... nie. Uważa się, że zdrowo, kiedy to rodzice stawiają siebie nawzajem na pierwszym miejscu; dziecko powinno być ważne, ale nie najważniejsze. Nie bardzo rozumiem więc, dlaczego po rozwodzie układ między partnerami powinien wyglądać inaczej. Tyle że takie podejście nie dziwi, bo nie jest czymś nowym - już Sienkiewicz pisał o szczególnej, większej niż do męża, miłości Polek do dzieci. Inna sprawa, że wy nie jesteście ze sobą jakoś bardzo długo, żeby tupać nóżkami z żądaniem "chcę być ważniejsza". Pytanie, czy Twój partner w ogóle bierze taką opcję pod uwagę, czy założył sobie, że to córka zawsze będzie na pierwszym miejscu. Bo jeśli tak, to ja bym sobie odpuściła - to się ładnie mówi, że to jego dziecko, że trzeba o nie zadbać itd., ale takie podejście rodzi wiele konsekwencji i nie trzeba nawet być zazdrosnym o dziecko, jak Ci tu wytykali, żeby je odczuć. Skończy się tak, że każdą decyzję będziecie podejmować z dzieckiem albo w oparciu o jego chęci itd. - również takie decyzje, które w pełnych rodzinach podejmują rodzice, a dziecko musi się dostosować. I to, moim zdaniem, byłoby najważniejszą kwestią do przemyślenia, bo chociaż na razie może wydawać się najmniej istotne ze wszystkich przedstawionych tu rzeczy, ostatecznie może mieć największy wpływ na Twoje życie.

A ja Ciebie, nie "zjadę" jak wielu tutaj. Nie masz wrednego charakteru, tylko jesteś postawiona w nieznanej, trudnej dla Ciebie sytuacji i musisz dokonać wyboru. Wiem co czujesz i rozumiem Cię. Bez wdawania się w szczegóły jestem/byłam w podobnej sytuacji. Moje pierwsze spostrzeżenie jest takie, że trudniej taka sytuację zaakceptować i poradzić sobie z nią osobom pochodzącym z pełnych, tradycyjnych rodzin( jeden tata, jedna mama, dzieci ).Dla takich osób istnieje jeden wzorzec rodziny i innego sobie nie wyobrażają. To już jest problem. Jeżeli nie to jest problemem, a zdecydowanie zazdrość o dziecko (niestety niechęć do dziecka przebija w twoim tekście), to spróbowałabym zaznajomić się z dzieckiem. Wychodzenie z domu w trakcie jego pobytu to ucieczka od problemu, jakim jest dla Ciebie to dziecko. A ty musisz sie z tym zmierzyć i określić co czujesz. Ja, mając na uwadze moje obecne doświadczenie, wzięłabym je sama (bez partnera, żeby nie rozpraszał) na spacer i spróbowała tak po prostu, poznać, zobaczyć jakie jest. Musisz też przyjrzeć się sobie jak reagujesz na więź miedzy twoim partnerem a dzieckiem. Jeśli nie ma Cie w domu gdy dziecko jest, nic nie sprawdzisz, przede wszystkim nie sprawdzisz swojej reakcji na to wszystko. A będzie to duża cześć waszego życia. Jeśli sprawdzisz ze, pomimo poznania, źle reagujesz na dziecko, na ich więź to dla dobra swojego i partnera daj sobie spokój. A przede wszystkim przestań walczyć z sytuacją tylko ją zaakceptuj.

Uszanuj to iż to jego dziecko traktuj je jak swoje. Kwiecie śniegu jesteś ?

Dobra dziewczyny, proponuję już zluzować majty, a co do autorki powiem tylko tyle, że "ale" kasuje wszystko co było powiedziane wcześniej.
Mówiąc inaczej, jeśli pojawiają się wątpliwości, to nie ma wątpliwości. Umęczysz się tylko i umordujesz, a szczęścia na tym nie zbudujesz.

Dajmy już spokój z tym wątkiem, bo autorka pewnie doszła do wniosku, że na tym forum piszą same glupole, więc ona nie będzie zniżała się do naszego poziomu.

Nie ma sensu pisać do niej, bo raz ze ona nas olewa, a dwa, to przecież wiadomo, że ta kobieta nie zostawi tego faceta. Napisała, że jest wyjątkowo porządny itd, a dzisiaj spotkać takiego, to jak wygrać w totka, tym bardziej że on jej się podoba także wizualnie. Chyba też nie jest to biedny facet, skoro ma prawników pilnujących jego interesów. Tak więc trafiła jej się dobra partia, byłaby głupia gdyby pokierowała się uczciwością i odpowiedzialnością i zostawiła taki kasek.
Wiadomo, że zacumuje przy nim, ile się tylko da. Dziecko jej przeszkadza, ale może nauczy się udawać dobra przyjaciółkę tej dziewczyny, tak się ułoży w tej sytuacji, że może miną długie lata, zanim facet i jego córka rozgryza ja jako złego ducha ich rodziny.
Ja życzę temu człowiekowi, żeby jak najszybciej rozszyfrował kantydatke na żonę i jak najszybciej podziękował się za ciąg dalszy dla dobra córki, dla swego dobra i dla dobra nawet tej kobiety, bo niechby poszła i związała się z kawalerem bez zobowiązań i żeby jeszcze był dziany oraz porządny.
Ona sama z siebie go nie zostawi, bo jest na to za cwana. Przykry wątek, który należy zostawić już w spokoju, a nie pisac sobie a muzom. Zupełnie bez sensu.

Moim zdaniem to pierwsze miejsce nie wiąże się z tym, kogo tatuś kocha bardziej, bo wiadomo, to są inne miłości, a raczej z tym, z kim się będzie bardziej liczył i jak będą podejmowane w związku decyzje. Choćby to, co autorka napisała o przeprowadzce. Załóżmy, że ma świetną propozycję pracy wiążącą się z wyprowadzką. Normalnie mogliby to przedyskutować - czy się przeprowadzą, co będzie dla nich lepsze itd. Niezależnie, czy ostatecznie do przeprowadzki by doszło, oboje mieliby coś do powiedzenia w tej kwestii, a rozwiązanie byłoby efektem dyskusji dwóch osób. Tutaj autorka już wie, że nie będzie miała nic do powiedzenia, bo jej partner zostanie tam, gdzie jest dziecko. I nikt mi nie powie, że ma w tym momencie doceniać, jakim jest wspaniałym ojcem, zamiast dostrzegać ograniczenia - bo to jest dla niej ograniczenie i tyle. I takich kwestii, zapewne, będzie więcej, więc nic dziwnego, że autorki to nie zachwyca - kto marzy o związku, w którym w pewnych tematach jego zdanie i potrzeby nie będą się w ogóle liczyć? Nikt. Zatem opieranie na tym tezy o niedojrzałości autorki jest nie na miejscu - jest dojrzała, bo zdaje sobie z tego sprawę. Być zadowolona z tego nie musi, bo nie ma z czego.

Zresztą przecież nie tylko takie super poważne decyzje będą wchodziły w grę. Weźmy choćby urlopy - niech autorce się marzy zimowe szaleństwo na nartach, jesienne łażenie po górach czy np. dłuższy odpoczynek na wiosnę. I może się okazać, że kiedy dziecko pójdzie do szkoły, nie będzie żadnej dyskusji, bo dziecko będzie chciało wyjechać z ojcem, więc w grę będzie wchodziło tylko lato. I tu właśnie będzie liczyło się podejście ojca, to "pierwsze miejsce" czy jak to tam nie nazwać - czy będą szukać kompromisu, czy znowu poleci tekst, że "dziecko jest najważniejsze". I to są sprawy do obgadania właśnie teraz, żeby autorka wiedziała na czym stoi i wtedy mogła podjąć decyzję. I znowu: to, że ją to niepokoi, nie oznacza niedojrzałości. Naprawdę miarą dojrzałości nie jest stawianie dobra innej osoby, nawet dziecka, nad swoim własnym.

Nie ma sensu ten związek  jeśli  nie akceptujesz jego  córki. Brzydko o niej napisałas skresliłas  ja na początku  nie chcąc poznać poświęcić czasu i uwagi.
Planując  przyszłość  bierze  się mężczyznę  z całym jego bagażem o którym  wiedziałaś od początku.

Piszesz że on będzie stał przed wyborem Ty lub nie Twoje dziecko. Ale JEGO dziecko!!!

Kwiatuszku, nie pisz, proszę, posta pod postem. Zamiast tego, używaj opcji „edytuj”, kiedy chcesz coś dopisać do swojej wypowiedzi.