Jak wygląda wasze życie z partnerem/partnerką?

Ogólnie chcę się dowiedzieć jak to wygląda. Przede wszystkim ja chcę się zmienić, bo głównie przez moją zazdrość są kłótnie mam piękną ukochaną i po prostu nie mogę sie do tego przyzwyczaić, pewnie przez swoją niską samoocenę

Co poza tym? Nie uprawialiśmy jeszcze sexu więc nie wiem, ale mam nadzieje, że z wiekiem będzie czuć większe pożądanie, brakuje może to za bardzo mocno powiedziane, bardziej powiedziałbym, że brakuje mi od niej takich znaków, że chce mnie że ją pociągam itd. Mimo że jak się pytam to mówi że tak jest, wiec myśle, że to pewnie przez to, że ona po prostu jeszcze nie dojrzała.

Skąd bierze się zazdrość, głównie z mojej psychiki, że będziemy osobno w wakacje ona bedzie na plaży w stroju kąpielowym i się będą na nią faceci lampić. Ale jak sama mówi, to że na nią będą się patrzeć nie znaczy że ona na nich będzie. Staram się być spokojny i jestem ale czasami nie wytrzymuje niestety i nie daje rady i jestem okropnie zazdrosny A szkoda, bo to bardzo nas wyniszcza

Ona sama mówi, że na poważnie myśli o mnie i chce być ze mną, bo to mnie bardzo cieszy, że mamy być dojrzali itd. I będziemy a ja zadaję to pytanie by wiedzieć jakim mam być facetem, teraz jestem momentami nadopiekuńczy (tzn ja nie umiem za dobrze pływać, jednak ona umie dobrze pływać a ja się ciągle martwię że coś jej się  stanie), jednak jestem troskliwy i potrafię się poświęcić dla niej

Co mnie jeszcze niszczy ? To, że czasami ona się ubierze tak fajnie ładnie bardzo a mnie nie ma przy niej i mam wrażenie, że ona ubrała sie tak dla kogoś innego Wiem moja psychika jest dziwna, ale to po urazie z poprzedniego związku, gdzie moja była zdradzała mnie na prawo i na lewo

Macie jakieś rady co powinienem zmienić ?

My jesteśmy 2 lata po ślubie, znamy się od 6. Oboje kilka kierunków i/lub podyplomówki, ale to naprawdę nie ma znaczenia... Dogadujemy się super, bo z kimś, z kim nie byłoby mi super, bym po prostu nie była, bo i po co? Mamy swój swiat (zainteresowań, zachowania, sygnałów, naszych osobistych czułości, których znaczenie tylko my znamy), to odbija się na spędzaniu czasu (choć oboje wolnego mamy mało, więc jak już mamy, korzystamy do maksimum).
Mamy trochę różne podejścia do życia (może przez to, że jesteśmy innych narodowości), ale to jest przynajmniej dla mnie fascynujące i nie stanowi problemu, wręcz przeciwnie.
W sferze seksualnej idealnie, żadne z nas nie ma jakiś nietypowych preferencji, mamy to samo podejście do seksu (wyłącznie z miłości, jako czułość i bliskość i chęć sprawienia przyjemności ukochanej osobie, a nie konkurs na "kto dziwniej") i nie jest problemem, jak któreś jest zmęczone - przytulimy się, pogadamy i jest tak samo dobrze. Co do kłótni - nie kłócimy się w ogole, bo nie mamy takich charakterów i nie mamy po prostu o co - o dzieci nie, bo nie mamy, o kasę nie, bo przecież ja nie będę mówić męzowi, na co ma wydawać to co sam zarobił, a na co nie (zresztą on w ogóle nie wydaje), a on komentował moich wydatków, jeśli na nie zapracowałam (zresztą z jego kasy też nie komentuje :) ). Czasu spędzamy trochę razem, trochę osobno, maz ma swoje zajęcia w które się angażuje, ja mam swoje sprawy, ale zawsze chętnie do siebie wracamy. Przyznam, że nic szczególnego nie robimy razem, nie mamy jakiś niesamowitych hobby itp., jesteśmy sami dla siebie wystarczającą atrakcją - przytulamy się, rozmawiamy, czasem coś czytamy itp. Obowiązki różnie, jak popadnie - czasem razem, czasem kto ma więcej czasu, czasem wcale, bo nam się nie chce i wolimy kąpiel + zamówić pizzę :)
Ogólnie po prostu cieszymy się sobą, zamiast szukać problemów - mam wrażenie, że czasem ludzie sami sobie wyszukują, co nie gra i na siłę się nakręcają. Dla nas nie jest problemem np. nierozwieszone pranie czy rozrzucone ciuchy - są to są, będziemy chcieli to posprzątamy, a jak będziemy woleli robić co innego, to świat się nie zawali. Dla mnie najważniejsze, że mam kogoś takiego i jest taki, jak sobie wymarzyłam, a cała reszta to drugorzędne drobiazgi.

Tak czytam ten Twój post, a także inne posty (swoją drogą dziwne, że jeszcze nie dostałeś upomnienia za zakładanie coraz to nowych wątków o tym samym związku) i tak się nawet uśmiechnęłam. Wiem, że teraz dla Ciebie ten Twój związek, to sprawa największej wagi, ale obiektywnie patrząc na sprawę, mało która para będąca ze sobą od lat nastoletnich jest ze sobą "na zawsze". Wcale nie twierdzę, że Wam się to nie uda, ale moim zdaniem powinieneś z trochę większym dystansem do sprawy podchodzić.

Oboje jesteście młodzi, dziewczyna nawet nie ma tej 18-tki (chociaż przekroczenie tej "bariery" wcale nie czyni człowieka dorosłym). Myślę, że wbrew pozorom trochę zbyt poważnie do tego podchodzisz i tutaj rozumiem dziewczynę. Pamiętam siebie w wieku lat 17- podobał się jakiś chłopak, super, ale to nie znaczyło, że od razu z nim się przyszłość planowało. Człowiek w tym wieku tak naprawdę nie wie, co będzie w życiu robić. Stąd też jestem w stanie zrozumieć, że dziewczyna nie ma takiego parcia, jak Ty. Stwierdzisz, że jest dojrzała jak na swój wiek i tak dalej- ja też byłam, ale i tak z perspektywy czasu, jak wrócę do tych czasów, to taki dzieciak ze mnie był. Tak, ona jest jeszcze dzieckiem (co prawda większym,ale w dalszym ciągu) i też nie możesz wymagać od niej, żeby do sprawy podchodziła tak poważnie, jak Ty. Nie możecie się po prostu ze sobą spotykać, żeby było fajnie? Jesteście nastolatkami, chodzicie ze sobą zaledwie kilka miesięcy. To jest tak naprawdę nic. Na jakieś bardziej przyszłościowe rozkminy przyjdzie jeszcze czas.

Oj, to tak nie działa. Dorosłość to stan umysłu. Bez sensu czegoś sobie odmawiać, bo "tak nie robi dorosły", udawać dorosłego. Przyjdzie czas, że po prostu poczujesz się dorosły. Jeszcze tak nie jest i masz do tego prawo, masz jeszcze czas. Po co na siłę zgrywać dorosłość?

Przepraszam, ale mnie to rozbawiło. Tutaj mi właśnie pachnie taką "udawaną dorosłością". Trochę komicznie się to czyta wiedząc, że pisał to nastolatek będący w związku z 17-tką od 7-miu miesięcy. Że tak zapytam- jaki podział obowiązków? Zakładam, że oboje mieszkacie z rodzicami, jesteście od nich zależni. Nie mieszkacie ze sobą i pewnie prędko nie będziecie. No, więc czym się chcecie dzielić? Raz razem sprzątacie Twój pokój, raz jej? Popatrz, to nie wygląda trochę śmiesznie?

Podział obowiązków? Czasami mój chłopak ma chatę wolną, tak na dłużej (miesiąc i więcej), to trochę sobie "pomieszkuję". Wiadomo, że wtedy pomagam mu też w sprzątaniu i tak dalej. No, ale jako, że nie mieszkamy ze sobą na co dzień, to nie bardzo rozumiem, na czym ten "podział obowiązków" miałby polegać...

Seks? Wiadomo, że różne osoby są w różnym wieku na "to" gotowe. Ja jednak wiem, że jako 17-tka nie byłam. To nie jest zabawa. Z tego mogą się pojawić dzieci i wtedy dopiero można sobie "poudawać dorosłość". No, ale odpowiadając na Twoje pytanie- po roku związku, będąc wbrew pozorom sporo starsza od Twej dziewczyny (ponad 21 lat) plus chłopak jeszcze 4 lata starszy ode mnie.

Kłótnie? Tak, zdarzają się. Nie ukrywam, że to ja jestem bardziej wybuchową i mniej opanowaną stroną.

Też się uśmiechałam nad tymi stwierdzeniami, bo jesteśmy jak najbardziej dorośli, a nigdy nie ustalaliśmy takich rzeczy jak "podział obowiązków" (matko, ale to sztucznie brzmi) albo finansów. Ustalać i dzielić to ja mogę w pracy, w domu odpoczywam, a męża mam, żeby z nim po prostu z dnia na dzień żyć, kochać go i czuć się kochana. Jak cos trzeba zrobić, to po prostu robimy, jedno z nas, drugie albo oboje, jak trzeba o czyms zdecydować, np. gdzie jedziemy na wakacje, to rozmawiamy i wybieramy. Albo i nie rozmawiamy, tylko np. jedno cos zaproponuje, jak znajdzie fajne miejsce, drugie się zgodzi i tyle "ustalania". Związku nie da się wpisac w tabelkę i podzielić na obszary, a potem wyciągnąć z nich receptę na ideał.

Zadałem to pytanie po prostu by dowiedzieć się jak wygląda dorosłe życie. Tak prawda traktuje poważnie ten związek tak jak ona. Chcielibyśmy by nam wyszło. Jednak u nas są straszne konflikty charakterów dlatego szukam wszędzie porady. Bo oboje reagujemy emocjonalnie i potem oboje przeżywamy. Dla mnie nie ma większego znaczenia podział obowiązków. Ja to tak nazwałem, bo myślałem, że takie coś istnieje. Jestem zazdrosny, ale mam nadzieje, że kiedyś mi to przejdzie. Czy w każdym związku na początku charaktery muszą się tak docierać? Nie wiem moja ukochana mówi mi, że za bardzo nad tym wszystkim rozmyślam. Pewnie to jest prawdą

Już jak byłam bardzo mała, to się bawiłam w "dom", tak co by poczuć "dorosłego życia". Ale czy byłam wtedy dorosła? Jeżeli czujesz, że nie jesteście dorośli, to po co chcesz to na siłę zmieniać? Przecież macie na wszystko czas, to samo przyjdzie.

Ciesz się związkiem, tym, że jest z Tobą i nie myśl zbyt wiele, bo to Ci najwyraźniej nie sprzyja. 

Chcesz wiedzieć, jak wygląda dorosłe życie? Nagle zdajesz sobie sprawę, że chodzenie do szkoły to był najlajtowniejszy okres w Twoim życiu. Okazuje się, że rachunki same się nie zapłacą, obiad sam się nie zrobi, a pieniążki nie biorą się od rodziców, zaczynasz doceniać ich wartość. Jak coś schrzanisz, to ponosisz tego konsekwencje i już nie przejdzie tłumaczenie, że jesteś tylko dzieckiem. Niejednokrotnie (w pracy chociażby) będziesz musiał robić coś na co kompletnie nie masz ochoty, wykonywać polecenia osób, których nie lubisz.

No cóż, biorąc pod uwagę Twój inny wątek, w którym opisujesz w jaki sposób ona się zachowuje, to śmiem twierdzić, że ona chyba jednak to wszystko traktuje "mniej poważnie" niż Ty. Co więcej, ma do tego prawo w tym wieku.

Nie musisz na siłę sobie/komuś udowadniać, że "to jest poważny związek, a Wy tacy dorośli". Czas wszystko zweryfikuje. Jeśli tak jest faktycznie, to za kilka lat na spokojnie możecie rozmawiać o sprawach, które byś najchętniej już teraz ustalał.

Nikt nie twierdzi, że "takie coś nie istnieje". Raczej mało kto podchodzi do tego tak sztywno, jak Ty byś chciał podchodzić. Sprawa prosta- ja gotowałam, to facet zmywa po obiedzie i na odwrót. I co tutaj za filozofia.

Jednakże, w dalszym ciągu nie rozumiem, jaki miałby być podział obowiązków w Waszym wypadku...

Przecież z tego, to co najwyżej by Wam zabawa w dom wyszła.