Pokochałam zajętego mężczyznę.

Egoizm, brak dojrzałości i odpowiedzialności.
Obydwoje bawicie się w życie mimo, że macie rodziny.
To nie jest miłość a dreszczyk, odskocznia od codzienności.
Gdyby łączyło was uczucie to bylibyście razem.
Jemu się się nudzi, Ty jesteś naiwna.
On się bawi, Ty się łudzisz i oszukujesz sama siebie.

Bawcie się dalej.

Po jaką cholerę spotykałaś się z tym oszustem, gdy miał dziewczynę? A teraz przyjmujesz wiadomości? Zmień nr telefonu, zmień maila, usuń konto na fejsie i zapomnij o tym posuwniku. Całą uwagę skup na obecnym związku. Czas leczy rany i pozwala na odnalezienie się w obecnym związku.

Ja jestem taką właśnie partnerką zajętego faceta, który chciał się pobawić z Taką jak Ty. I powiem Ci z mojego punktu widzenia, jak chcecie się bawić w zdrady to powiedźcie swoim partnerom i nie będzie problemu i dylamatu ! bo też powinni wiedzieć, że będą oszukiwani. Może nawet pomogą podjąć Wam tak ciężką decyzję... na prawdę to jest aż wzbudzające politowanie jak straszne jest zrozumieć to, że jak nie kochasz swojego partnera to nie oszukuj go i odejdź będziesz wolna, będziesz mogła poświęcić się na bycie kochanką.

Widze ze tworzy sie cos na ksztalt "a wulgaryzm wszystko do jednego wora", "na stos" itd. Nie pasuje autorko co masz? Zmien, zyjesz tylko raz

Po pierwsze po co ten bulwers?
Piszesz, że nie zdradzasz... fizycznie z całą pewnością nie, ale jesteś gościem zafascynowana... Stąpasz po bardzo cienkim lodzie i im bardziej szarpiesz itd. tym bardziej myślisz o nim i odpływasz od męża. Nie ma złotego sposobu na zamordowanie uczuć, bo gdyby był to nie byłoby na tym forum tylu dramatycznych wątków.
I jeszcze jedno, straszliwie wyidealizowałaś powód swoich rozterek, dlatego tak ciężko pozbyć Ci się go z głowy/serca...

Zdradzać mentalnie tu już przeginacie nie jej wina że występuje u niej reakcja behawioralna na widok kogoś kogo kiedyś kochała. Ludzie nie są maszynami człowiek jest taką istotą że podświadomie darzy do zamazywania przykrych wspomnieć a przeżywania przyjemności.

Głupia09, ( myślę że jesteś dośc krytyczna wobec siebie wybierając ten nick).
Jeżeli wysyła Ci sms z propozycją spotkań - przęslij je jego dziewczynie...masz spokój zagwarantowany na wieki wieków.
Facet nawet na Ciebie nie spojrzy.
Nawet wystarczy że go postraszysz.

Wobec obecnego faceta możesz być szczera - nie zdradzasz go, wieć może się dowiedzieć o poprzedniku.
Chyba nie będzie o to zazdrosny.

Nie chce rujnować mu życia. Może nie tyle jemu co jego rodzinie. A mój Mąż wie o nim. Jestem z nim szczera. A i jeszcze kwestia groźby. Nie potrafię tego zrobić. Nie zagroziłabym największemu wrogowi. Z jednej strony rozumiem sceptyczne nastawienie do mojej osoby bo zapewne nikt z Was w takiej bądź podobnej sytuacji się nie znalazł. Może powinnam wspomnieć, że miałam 18 lat gdy Go poznałam. To też nie jest tak, że nic do męża nie czuję bo doceniam to że akceptuje mnie i moją przeszłość, stara się zmienić przyszłość. Zależy mi na obecnym związku dlatego chcę zapomnieć o poprzednim( o ile można go nazwać związkiem). I zaznaczam jeszcze raz nie chcę zostawiać męża tylko zapomnieć o pomyłce z przeszłości.

Tak czytałam czytałam i aż się wkurw..lam tym co ci "nieskazitelni" piszą.

Na tym forum kipi jadem od tych co coś tam przeszli  (do tego samozwańczy znawcy psychologii, uczuć i emocji).
Swojego czasu pomogło mi użalanie się tutaj - ale chyba tylko jako zabijacz czasu. No i może nie czułam się tak samotnie z tym wszystkim. Czy zastosowałam się do jakiejś rady? Hmmm chyba nie. Twoje decyzje tkwia w tobie, i prawda jest taka, że niezależnie jakie rady będą nam dawać, każdy i tak zrobi po swojemu.

Do rzeczy.

Emocje są i maja to do siebie, że nad nimi nie panujemy. Nie mamy wpływu na to kiedy się tworzą, jak ani w stosunku do kogo. Był zajęty? Więc on ponosił pełną odpowiedzialność. Ty nie byłaś odpowiedzialna za to, że miał dziewczynę. Ani, że ją zdradzał. On był zobowiązany wobec niej. Nie Ty. Ty conajwyżej mogłaś iść za głosem babskiej solidarności. Ale nie było to twoim obowiązkiem.

No i co. Zakochała się i co? To zbrodnia?  Gdy zrobiło sie poważniej próbowała sobie jakoś życie ułożyć (nie rujnując przy tym jego rodziny) - a co miała robić? Siedzieć w kącie i płakać? Szukała szczęścia, znalazła kogoś kto był dla niej dobry - może chciała sprobować dać szansę jemu  i sobie, im? Pogubiła się, ale chciała dobrze. Każdy szuka swojego miejsca na ziemii.

Nie lubię zdrad. Rzekłabym, że to najgorsze  skur..syństwo jakie można zrobic drugiej osobie. Ale kto zdradzał? Ona? Nie. Dlatego totalnie zbulwersowało mnie to moralizatorstwo.

Nie, nie dam Ci żadnej rady. Ale nie potępiam Cię. Nie jesteś perfidna. Po prostu szukasz szczęścia. I obys je w końcu znalazła, najlepiej nie krzywdząc innych osób.

A ja ci odpowiem, jak wygląda to ze strony Twojego męża i żony tamtego osobnika. Ja byłam właśnie tą  "niezdradzaną "żoną. Dla mnie osobiście, dużo gorszą i boleśniejszą jest zdrada psychiczna. Fizyczną, która zdarzyła się dwa razy, dawno darowałam (mimo, że z tego urodziła się mojemu mężowi córka), zapomniałam i nie chciałam do tego wracać. Ale, mimo, że tamta "pani" nigdy nie była oszukiwana, że mnie dla niej zostawi, mimo tego, że faktycznie to zrobił, mimo jej telefonów do mnie z prośbą o kontakt z nim, mam ich obydwoje głęboko gdzieś. A to właśnie przez świadomość zdrady psychicznej. Nigdy nikt nie wybaczy zdrady zaufania .
Ja też byłam zakochana w żonatym mężczyźnie. Trwało bardzo długo, zanim doszłam po tej miłości do siebie, ale przez myśl mi nie przeszło zrujnować życie innej kobiecie i ich dziecku. Mimo jego nalegań, nigdy z nim się więcej nie kontaktowałam, czasami się spotykaliśmy na różnych imprezach. Ale nawet wtedy go unikałam, bo wiedziałam, jak bardzo mu zależy, a ja go naprawdę kochałam i po prostu się bałam, że ulegnę. To trudne i boli, ale się da.
I uważaj na to, co robisz. Mówisz, że mąż wie. Myślisz, że go to nie boli ? Zastanów się, co byś ty czuła, gdyby sytuacja się odwróciła i on miał ten dylemat, a następnie poinformował cię o swoich rozterkach. Byłoby ok ? Ufałabyś mu ?