Jak długo jeszcze probować?

Małżeństwo to przede wszystkim przyjaźń: przywiązanie, sztuka szczerej rozmowy, rozwiązywanie problemów wspólnymi siłami,  poczucie bezpieczeństwa i komfortu, że jest obok ktoś bliski, kto rozumie nas, wspiera, i akceptuje takich jakimi jesteśmy, to pragnienie szczęścia drugiej połówki, szacunek i zaufanie. Nic z wyżej wymienionych w Twoim poście nie dostrzegłam. Jest za to obojętność, bezsilność, smutek, żal, rozterki. Twój mąż zachowuje się tak, jakby chciał wyprzeć ze swojej pamięci chwilę, w której zostaliście małżeństwem, zupełnie tak jak się wypiera wszystkie inne traumy... Czy w tym zakalcu widzisz chociaż jeden mocny walor, dla którego warto stać w miejscu i czekać na zbawienne przebudzenia się księcia z marazmu ? Które przecież może nigdy nie nastąpić.

Mad, najbardziej sensowne, to zacząć żyć na nowo. Teo ma rację, możesz walczyć - ale nie o małżeństwo ale swoje szczęście.

Madelina, nie masz kogoś bliskiego? Rodzina? Przyjaciele? Myślę że potrzebujesz teraz czyjegoś wsparcia aby odejść... od faceta który nie zasługuje na Ciebie. Dałaś mu szansę bo tak wtedy chciałaś, ale już tego nie odwrócisz. Jedyne na co masz wpływ to teraźniejszość i przyszłość i na tym się skoncentruj...

Przykro się to czyta... właśnie, taka presja ze strony rodziny... Moim zdaniem nigdy nikogo nie uszczęśliwisz jak sama będziesz nieszczęśliwa.

Polecam lekturę forum, znajdziesz tutaj dużo ciekawych historii, niektóre dołujące inne wspierające, ale poczytać warto.

Im szybciej tym lepiej.

Zgadzam sie z przedmowcami, ale z ciekawosci chce jeszcze zapytac: co on mowi? Tzn jak on to widzi? Jakie ma plany? Czy w ogole jakies ma?

Właśnie chodzi o to ze on nie widzi problemu i jemu jest z tym chyba dobrze... Ja mu powiedzialam ze ja nie chce dłużej takiego zycia i ze długo tego nie wytrzymam ale jakbym mówila do ściany zero odzewu... On tam nie ma stałego zatrudnienia ja do tej pory studiowałam dziennie wiec tez bylo cięzko.. powiedzial mi ze jak ja znajde prace on zacznie robic cos w tym kierunku zebysmy byli w koncu razem.. i sie tego trzymalam.. tylko ze ja zatrudnienie juz mam a on dalej nie robi nic w stronę wspólnego życia.. Więc w odpowiedzi na Twoje pytania.. On nie widzi problemu i planów z tego co ja widze tez nie ma.. przynajmniej nic w ta strone zebysmy byli razem.. ciagle pretensje i tyle wszystkiego...

Przeciez i tak jestes sama.
Z tym facetem laczy Cie tylko papier..

Masz rację... nie jesteś pierwszą osobą, ktora mi to powiedziała.. i tak każdy wieczór spędzam sama tak samo jak z każdym problemem radze sobie sama..

Nie zgodzę się z Tobą... ja nie zrzucam odpowiedzialności na nikogo... nie oczekuje tego ze to tylko on się będzie starał i sprawiał że będę szczęśliwa.. w związku wszystko zależy od dwóch stron.. nie wiem jakie Ty masz podejscie do związków.. ale dla mnie związek dwojga ludzi powinien opierac się na zrozumieniu, wsparciu i zaufaniu.. jedna i druga strona powinna się czuć doceniana i kochana.. i obie strony powinny starac się o to zeby związek był szczesliwy i udany... a ja bardzo długo starałam się robić wszystko tak zeby on był szczęśliwy i staralam sie poprostu przy nim być i zawsze miał wsparcie z mojej strony...

Tobą tylko i wyłącznie w zyciu kieruje strach. Przed samotnoscia, ze nie zaufasz, ze sie nie zakochasz, ze bedziesz miała gorzej itd Jak partner ma to wytrzymywać? To sie wyczuwa.

Masz racje może i mną w jakims stopniu kieruje strach.. w koncu jestesmy razem 7 lat nie ta latwo odciąć wszystko grubą kreską.. i przepraszam co sie wyczuwa i co ma wytrzymac..? To że chcialabym miec męza przy sobie... to ze w koncu chcialabym stworzyć normalną rodzinę? Co tu jest do wytrzymywania? Zrozumiałabym gdyby miał normalną prace stałe zatrudnienie itd.. czy gdyby wyjeżdzał w delegacje.. no ale przepraszam Cię bardzo nie jestem w stanie zrozumiec tego ze on mieszka z rodzicami a ja jestem gdzie indziej.. nie ma usprawiedliwienia dla takiej sytuacji.. chyba tylko to ze jest mu tak wygodnie... tym bardziej ze nie zapowiada się w najbliższym czasie zeby cos sie zmienilo.. czy według Ciebie az tak dużo wymagam ??

Brak słów.. brak sił... w moim związku jest coraz gorzej.. brakuje mi juz sił do tego wszystkiego.. miałam nadzieję ze wszystko sie jakoś poukłada jak dostane prace.. tymczasem jest jeszcze gorzej.. rzucanie kłód pod nogi.. zero wsparcia ze strony męża.. z drugiej strony nacisk rodziny... walcz o małżeństwo.. jak sie rozwiedziesz będziesz nikim.. nie poradzisz sobie bez niego.. Jestem sama przeciwko całemu światu.. Jak odejść...?:(

W waszym przypadku to chyba nikt nie musi odchodzić - wystarczy złożyć pozew... nie ma co ratować bo nic nie ma niestety...

Pytasz w temacie, jak długo  możesz próbować, jak długo możesz tak żyć...Odpowiem ci - tak długo, jak sama będziesz chciała. Możesz żyć osobno z mężem do samej śmierci. Możesz zajść w ciążę, mąż będzie mieszkał u rodziców, a ty będziesz sama wychowywać dziecko. On się będzie bujał, pracował albo i nie, mieszkał to tu to tam, kiedyś jego rodzice odejdą a on stwierdzi, że nigdy cię nie kochał. Może w tym czasie pozna jakąś panią, i tak nie będziesz wiedzieć bo żyjecie na odległość.

Takiego chcesz życia? Mając 70. 80 lat stwierdzić, że je zmarnowałaś u boku tego człowieka? Bo boisz się statusu rozwódki, bo żyjesz tak naprawdę sama, ale formalnie przecież masz męża. Czy sam fakt posiadania męża napawa cię dumą, szczęściem, podbudowuje cię?

Rozumiem, że jesteście 'razem' już tak długo, że nie wyobrażasz sobie innego życia, ale ono jest możliwe. Ja wyszłam za mąż grubo po 30, mam dziecko. Ale jeśli będziesz dalej słuchać bzdur typu że jak się rozwiedziesz to zmarnujesz sobie życie, to w pewnym momencie może być za późno na ułożenie sobie życia i założenie normalnej rodziny. Jeśli z nim zostaniesz, to właśnie to zrobisz, zmarnujesz sobie życie - tego chcesz? Dobrze ktoś napisał, że kieruje tobą strach - przed samotnością (ale i tak jesteś samotna), przed rodziną (co cię rodzina obchodzi, i tak nie masz tam wsparcia, czemu ich słuchasz i pozwalasz, żeby układali ci zycie???) - no nie wiem, przed czym jeszcze - strach przed zmianą, przed tym co ludzie powiedzą? Co cię obchodzą ludzie? Za 30 lat powiedzą: ale głupa ta baba, tyle lat żyje z mężem na odległość, mogła od niego odejść.

Twoje życie jest w twoich rękach i od ciebie zależy jak je przeżyjesz. Nie macie dzieci, nic nie widziałam o kredycie, po prostu - musisz się odwazyć. Na twoim miejscu poszukałabym pomocy i wsparcia, u zaufanej przyjaciółki czy nawet u dobrego psychologa albo nawet tu na forum.

Najgorsze są jego obietnice... że wszystko się zmieni, że będziemy mieszkać razem.. tylko cóż z tego że to sa tylko puste słowa... ja rozumiem ze jest ciężko z praća... ale jak próbowałam z nim rozmawiać na ten temat to twierdzi że nic nie znajdzie.. nie wyslal żadnego CV.. nigdzie nie byl się pytać o zatrudnienie żeby tylko być blisko mnie.. zanim zaczełam prace usłyszalam od niego teks typu "dlaczego Ty nie pracujesz".. wiedział że jestem świeżo po studiach ze cięzko znależc prace... wysylalam mase CV.. dostalam oferte pracy ale dla niego to było za daleko on tam za mna nie pojdzie to czekałam dalej teraz jestem bliżej i dalej  jest to sam.. Ostatnio mu powiedziałam ze chcialabym psa przynajmniej miałabym do kogo buzie otworzyć (ironicznie) to powiedział Co zrobisz jak pójdziesz do pracy..? Co zrobisz jak zmienisz mieszkanie..? Co zrobisz jak sie wyprowadzisz do innego miasta!! Nigdzie nie było słowa MY w żadnym z jego pytań.... wszędzie było TY TY TY.. ja sie pytam czy kiedyś będzie MY to usłyszałam odpowiedz może.. ręce opadają..

Masz dużo racji teoretycznie nie pamiętam kiedy ostatnio byłam sama.. a praktycznie tak czy inaczej jestem sama.. a nie tak sobie moje życie wyobrazalam... papierowe małżeństwo tak bym to nazwała i jestem przez to tylko ograniczona bo teoretycznie każda decyzje powinnam z nim konsultować a jak staram sie to zrobić i tak za każdym razem slysze tylko rób co chesz.. ostatnio usłyszalam że skoro on nie spełnia swoich pasji to ja też nie musze...

Widziałas z kim sie wiazesz, a przynajmiej tak zakladam. Znalas go nie od dzis, mysle ze mozna kogos troche poznac po 8 latach. Jesli to nie mialo sensu to po co bylo sie wiazac? Jesli facet nie chce z toba zamieszkac, a ty chcesz, to znaczy ze to nie jest facet dla ciebie. Zwiazek to wspolne cele i pragnienia, ja od poczatku wiazac sie z swoja luba, wiedzialem ze chcemy razem mieszkac, ze obydwoje uwazamy ze zycie jest za krotkie zeby je tracic na duperele. Praca to tylko srodek do szczescia, srodek ktory pozwoli ci byc szczesliwmy, a nie odwrotnie. Jesli praca mu przeszkadza w spedzaniu kazdej wolnej chwili z toba, to powinien ja rzucic, i znalezc jakakolwiek inna. Zdaje sobie sprawe, ze nie kazdy patrzy na zycie w sposob, zeby kochac "bez spadochronu" ale akurat mi to daje najwieksze szczescie:) i jesli ktos by nie odwzajemnial tego co czuje, mojej filozofi, to bym czekal/szukal dalej. Jesli komus praca daje szczescie ponad wszystko inne, niech sobie pracuje;) za pewne jest tam ktos podobny do niego, i wkoncu sie znajda. A ty szukaj kogos dla kogo bedzie wazne to samo co jest wazne dla ciebie, powtorze, zycie jest za krotkie na niedoskonalosci i niedosyt.

To samo mu mówiłam.. pytałam czy do śmierci będzie mieszkał z rodzicami ale wtedy jest tylko odbijanie piłeczki.. może Ty coś zmień może to może tamto i tak w kółko...

Widzisz ja mam 25 lat i już czuję jak mi to życie przelatuje przez palce...