Jak długo czekać na zaręczyny? Poradźcie...

jak widac - mimo roznicy wieku on nie dorosl do takiej decyzji aby Ci sie oswiadczyc. To powazna decyzja i nowy rozdzial w zyciu. A moze mu poprostu jest dobrze z Toba tak jak jest? Bez zadnych glebszych zobowiazan. Nie mozesz naciskac, nalegac ani nawet mu tego sugerowac bo przestanie czuc sie facetem, bedzie mu sie wydawac, ze probujesz nim manipulowac a takze bedzie sie czul osaczony.

Hmm...tak spieszy i od początku dobrze o tym wiedział... chcę założyć rodzinę i nie mam ochoty czekać 9 lat aż on się namyśli... jesteśmy już dorośli, oboje pracujemy nic nie stoi na przeszkodzie. Co w tym złego, że chcę mieć normalny dom?

Chciałabym wyjść za mąż, urodzić dziecko przed 30, dziwi mnie to, że dorosły facet jest tak dziecinny...nawet nie ma ochoty wyprowadzić się od rodziców...

z jednej strony Cię rozumiem, bo przecież czas każdego goni. szczególnie kobiety, ale może jemu się wydaje, że macie czas? nie wiem. ja chyba bym po prostu zapytała: słuchaj musisz mi powiedzieć na czym stoję, jestem dojrzałą kobietom i chce mieć dzieci. niech Ci powie czy w ogol ma zamiar... a jak nie to jeszcze moze napomknij coś o wspolnym mieszkaniu? zobaczysz jak zareaguje

Daj mu jeszcze czas, przeciez kochacie sie. Nie naciskaj. skoro powiedzial za 3-4 lata to moze warto poczekac skoro czujesz,ze to wlasnie ten. A moze obawiasz sie, ze pozuci Cie a ty zostaniesz tzw. Stara panna?
Doczekasz sie tego dlugo oczekiwanego pierscionka:)

To bardzo ciekawy temat! Jaki okres czasu bycia razem jest wystarczający, by być pewnym siebie i poznać tego drugiego człowieka? Po ilu latach jest "za późno" na oświadczyny? Co, jeśli czekasz 3, 4, 5 lat, słyszysz obietnice, ale czynów brak? Rozstać się?

Myślę sobie, że Tobie bardzo się spieszy (choć nie do końca wiem, dlaczego), jednak on określił się dość jasno- 3-4 lata. Minęły zaledwie dwa, co wydaje mi się absolutnym minimum, aby kogoś poznać, nim zdecydujemy się na tak poważny krok jakim jest ślub.  Może warto zacisnąć zęby, trochę poczekać i dać mu więcej czasu do namysłu. Tym bardziej, że jest po długim, poważnym związku- to mogło wpłynąć na większą ostrożność z jego strony.

Wydaje mi się też, że wywieranie presji i ciągłe uwagi na temat ślubu mogą wpłynąć negatywnie na Wasz związek. Skoro się określił, a Ty będziesz ciągle miągwić, to on się w końcu zirytuje i zniechęci. Poza tym, chyba wolałabyś, żeby oświadczył Ci się dlatego, że sam tego chce? Jeśli zaręczyny odbędą się z powodu Twoich nacisków, to obawiam się, że w kryzysie zostanie Ci to wypomniane.

Jak jest dobrze, to nie ulepszaj. Moze ty o tym nie wiesz, a on szykuje dla Ciebie niespodzienke?! Pozwoj mu byc mezczyzna i cisz sie tym co masz.

Moze on się lepiej maskuje niż sądzisz? Wakacje sa od relasku, a nie od powaznych rozmow. Co ma byc to bedzie. Najwazniejsze jest to co ty czujesz. Ja zerwalam po 5 latach, bo wiedzialam ze z tym facetem nie mam przyszlosci. Nawet nie chodzi o slub i dzieci, ale o ten sam poglad na zycie.

Arletta, poczekaj jeszcze góra 2 lata, nie dłużej.
Twoje pragnienie stworzenia domu, rodziny jest całkiem normalne i nie dziwi mnie, że o tym myślisz, choć w dzisiejszych czasach takie pragnienia są dla niektórych staromodne.

Rok temu moja córka zostawiła swojego chlopaka po 5-letnim związku, własnie z powodu unikania zobowiązań. Mieszkali ze sobą, oboje pracowali, byli stabilni finansowo i nic nie stało na przeszkodzie, żeby wziąć ślub i założyć rodzinę. On miał 30, ona 29 lat, gdy się rozstali. Ileż to było deklaracji i obietnic świetlanej przyszłości! Nie było tylko czynów. Ani zaręczyn, ani pierścionka. On unikał nawet wizyt u nas. Świeta i urlopy spędzali oddzielnie, ona u nas, on u swojej matki.
Dla mnie juz po 2 latach takiego unikania było jasne, że facet nie chce się wiązać, córce zajęło to jeszcze dodatkowoe 3 lata. On obiecywał i nie dotrzymywał słowa. Nie mogę powiedzieć, że on nie kochał mojej córki. Kochał, ale nie na tyle, żeby "poświęcić" swoją wolność. A córka chciała ślubu i dziecka, w tej kolejności. On, owszem, dziecko tak, ale na temat ślubu zawsze kręcił. Wreszcie po 5 latach sie skończyło. Córka poczuła, że czas nie stoi w miejscu, że nie może sobie pozwolić na kolejne lata jałowych obietnic i zostawiła faceta. Ja odetchnęłam z ulgą!
Teraz jest z kimś innym i jest to poważny związek. Zaręczyli się, ślub za rok. Ona będzie miała 31 lat, a on 34.
Gdy czytam Twoją opowieść, czuję lekki niepokój. Dlatego, że Ty go czujesz. Bo fakty są takie, że on ma 34 lata i nie jest dzieckiem. Mężczyźni w jego wieku od dawna są już mężami i ojcami. On ma za sobą 9-letni związek zakończony odejściem jego dziewczyny. Najprawdopodobniej ona też czekała na poważne deklaracje i się nie doczekała. Najprawdopodobniej zwodził ją całymi latami.
Twój chłopak ma tak naprawdę cudowne życie. Mieszka z rodzicami, którzy zdejmują z jego głowy troskę o codzienność. Jednocześnie ma kobietę, z którą spędza miło czas. Ma pieniądze na zorganizowanie sobie wspaniałych wyjazdów, imprez, ciuchów itp. Nie ma zobowiązań, nie musi sie niczego wyrzekać, niczego sobie odmawiać, może spełniać swoje pragnienia. Każdy by tak chciał! W takiej sytuacji można czuć się "niegotowym" na  małżeństwo, bo wiąże się ono z wyrzeczeniami! A on jest przyzwyczajony do wygodnego zycia bez zobowiązań.
Może się mylę, ale wyczuwam tu skłonność do unikania.

Arletta, daj sobie jeszcze trochę czasu, a jednocześnie miej oczy otwarte na swojego faceta. Obserwuj i wyciągaj wnioski. Jestes młoda, ale dla Ciebie tez czas nie stoi w miejscu.

Dla mnie najgorsze jest, że wielu mężczyzn, którzy nie chcą się formalnie wiązać ślubem, nie mówi tego wprost, nie gra w otwarte karty tylko zwodzi swoje partnerki w nieskończoność. To nieuczciwe.  Mam nadzieję, że to nie Twój przypadek, że się doczekasz oświadczyn, zaręczyn i ślubu. Życzę Ci tego!

Dziękuję Mareno7 za tak wyczerpującą odpowiedź. Powiem szczerze: tak bardzo się tym wszystkim martwię, że czasem już nie umiem cieszyć się z naszego czasu razem, on widzi że się tym gryzę, mówiłam tyle razy że nie potrzebuję takich wyjazdów, że po co tak drogo wszystko organizować (1 taki wyjazd już dawno pokrył by ślub z weselem), że chciałabym żeby zaczął myśleć poważnie.

Masz rację: on ma wspaniałe życie, teraz wszystko mu pasuje: w domu śpi, ma wszystko naszykowane, podane, w pracy - pracuje bo musi mieć za co organizować sobie rozrywki, a ja... - chyba jestem tylko zabawką... towarzyszką wyjazdów, przyjaciółką na weekendy...

Nie chcę tak myśleć, ponieważ on jest naprawdę dla mnie dobry, widzę, że się stara, ale też bardzo boi odpowiedzialności.... zastanawiam się czy Jego miłość do mnie będzie silniejsza niż strach przed usamodzielnieniem...

Piszesz Mareno, że ten chłopak spędzał święta u siebie i Twoja córka u siebie - u nas to wygląda podobnie, każdą Wigilię spędzamy osobno w swoich domach, gdy ja zaczęłam go zapraszać na urodziny do domu, też mnie zaprosił ale na początku było to tylko przebywanie w jego pokoju (a rodzice w drugim) i oglądanie filmów. Dopiero ostatnio ze 2 razy usiadłam w ich pokoju razem przy stole.

Zastanawiam się czy Jego rodzice też nie pragną wnuków, jego przyszłego ułożenia sobie życia ze mną... to bardzo mnie dziwi - trochę jednak pewnie ma na to wpływ fakt, że on jest jedynakiem - i tak naprawdę to ich oczkiem w głowie, zawsze był najlepszy - w szkole same 5 i 6 , na studiach najlepszy studeny teraz kierownik w pracy.

Wiele razy myślałam, że można problem tkwi w tym czy jestem dla niego wystarczająco dobra (tj. dobrą partią) jednak zawsze mi odpowiada że bardzo mnie kocha, że tak naprawdę ma tylko mnie na świecie (rodzice przecież nie będą żyli wiecznie), że nie brakuje mu niczego, bo odpowiadam mu w 100%...

Czasem sama nie wiem co myśleć...

Nie zależy mi na wspólnym majątku jeśli to masz na myśli - wiele razy mu o tym mówiłam, kiedyś nawet już płacząc powiedziałam, że wolałabym być z kimś kto mniej zarabia, może nawet nie ma wykształcenia, ale myśli poważnie. Przecież razem można do wszystkiego dojść - ja nie potrzebuję luksusów, drogich prezentów czy wakacji...potrzebuję Jego - bo kocham Go za to jaki jest (tak naprawdę to zawsze mogę na Niego liczyć, już przekonałam się nie raz). I nie chodzi o żadne kwestie finansowe.

Ja się Tobie wcale nie dziwię. Masz prawo w tym wieku oczekiwać od mężczyzny jakiś deklaracji, zobowiązań zwłaszcza, że już trochę ze sobą jesteście, a on do młodzików nie należy. Tutaj jakaś wyzwolona dwudziestka napisała "po co Ci ślub", bo dla niej to tylko wspólny majątek. No cóż, młodzieży nie będziemy teraz edukować, że małżeństwo to nie tylko papierek i wspólny majątek

Masz przed sobą twardy orzech do zgryzienia. Już sam fakt, że facet w tym wieku mieszka z rodzicami powinien Ci dać do myślenia. Nie znam normalnego, młodego mężczyzny, który chciałby do 40- stki mieszkać z rodzicami. Jeżeli mieszka znaczy, że bardzo dobrze mu u mamusi, a to dopiero czubek góry lodowej. Wydaje mi się, że Ci, którzy radzą Ci nie naciskać, bo się przestraszy nie mają racji. To dorosły facet jeżeli przeraża go perspektywa wyprowadzki z domu i małżeństwa w tym wieku to nie jest partner dla Ciebie. Uważam, że powinnaś postawić sprawę jasno i nie obchodzić się z nim jak z jajkiem. Z resztą od początku wyraźnie podkreślałaś co jest dla Ciebie priorytetem. Każ mu się jasno określić, daj jakiś czas do namysłu tylko na spokojnie. Powiedz, że to dla Ciebie ważne i choć jest Ci bardzo dobrze to czujesz się zawieszona, a tego nie chcesz. Poza tym jeżeli rzeczywiście zdecydowałabyś się zostać z nim i żyć jak do tej pory to jaką masz gwarancję, że za kilka lat mu się nie odwidzi i stwierdzi, że i owszem ożenić to on się chce, ale już nie z Tobą bo jesteś "za stara" i znajdzie sobie młodszą? Wiem, że to trochę scenariusz na wyrost, ale facet to facet, nigdy nie wiadomo co mu odbije na starość Poza tym on nadal mieszka z rodzicami czyli już z założenia coś jest nie tak.

Masz pełne prawo do spełniania swoich potrzeb. Nie macie po 20 lat, że małżeństwo jest taką odległą sprawą. Chcesz wyjść za mąż i mieć rodzinę, doskonale to rozumiem i on też powinien to zrozumieć.

Zgadzam się z Teo.
Zwykle sie radzi, żeby nie naciskać, bo się przestraszy, bo mężczyźni nie lubią presji itd. I to jest prawda. Jednak Tobie radzę, żebyś porozmawiała powaznie z facetem i odkryła swoje karty. Jeszcze raz mu przypomniała, że interesuje Cię poważny związek i że dajesz Wam jeszcze te powiedzmy 2 lata i jeśli nie doczekasz sie poważnych deklaracji, odejdziesz. On nie jest dwudziestoletnim chłopcem, którego takie słowa mogłyby przerazić. On ma 34 lata, powinien juz wiedzieć jak wygląda zycie. Mężczyźni nie lubią presji, a kobiety stanu "zawieszenia", dlaczego więc jego "nielubienie" miałoby byc ważniejsze? Masz prawo wiedzieć jakie ma wobec Ciebie plany, czy planuje małżeństwo z Tobą, czy wogóle bierze to pod uwagę? Czy się nad tym zastanawia, czy może wciąż nie jest pewny tego kim dla niego jesteś?

Moja córka na rok przed odejściem dała swojemu chłopakowi ultimatum. Rok czasu do namysłu i zadeklarowania się, albo rozstanie. Nie doczekała sie deklaracji więc odeszła. On do końca nie mógł w to uwierzyć, nawet gdy juz się pakowała i nawet gdy juz wyjechała z tego miasta, w którym mieszkali. Wydzwaniał i błagał o powrót, nie wróciła.

Pytasz Arletto, czy jego rodzice nie pragną wnuków? Pewnie pragną, ale nie mają świadomości jak ich zachowanie przyczynilo się i nadal przyczynia do tego jakie życie wybiera ich syn. Ich syn jest zdecydowanie maminsynkiem, a żeby przestał nim być potrzebna jest zdecydowana reakcja rodziców, wręcz "wyproszenie" go z rodzinnego gniazda dla jego własnego dobra. To jego oglądanie filmów w "dziecinnym pokoju" wraz ze swoja dziewczyną jakby był 17-latkiem jest po prostu śmieszne. Bo facet ma 34 lata!!!!

Tak, małżeństwo to nie tylko papierek i wspólny majątek.  Wyzwolone dwudziestki, które mówią "po co mi ślub", najczęściej zmieniają zdanie, gdy w oczy zajrzy trzydziestka i zapragną stabilizacji, dzieci i tego wszystkiego co daje formalny związek.
Nie widzę problemu w tym, żeby rozmawiać o małżeństwie, o swoim stosunku do tej instytucji. Tak jak pewnie rozmawiacie ze sobą o stosunku do religii, polityki, czy muzyki. Ty swój pogląd wyraziłaś na poczatku. On wprawdzie mówi, że po trzech czy czterech latach będzie gotowy, ale historia jego życia mówi zupełnie coś innego. Mam na myśli jego 9-letni związek. Porozmawiaj z nim o tym, wyraź swój niepokój. Coś musi w tym być, skoro tak bardzo się martwisz, mimo, że jest świetnym człowiekiem i dba o Ciebie.

Arletto, witaj

Śmiem twierdzić, że Twój facet może Ci się nigdy nie oświadczyć niestety ale wielu jest takich jak on, znam sama kilka przypadków, rozmowa nie pomoże, nacisk na niego nie pomoże i czekanie również nie pomoże - takie jest moje zdanie. Uważam, ze jeśli chłopak w tym roku, podczas wakacji nie zaserwuje ci pierścionka zaręczynowego, to po powrocie powinnaś z nim porozmawiać i jeśli jego stanowisko znowo będzie takie jak do tej pory, to zastanów się poważnie nad zakończeniem tej znajomości, chyba, że Ty zmienisz zdanie i będzie Ci dobrze w takim układzie, jednak nie sądzę... To stary koń, koles, który powinień jak najszybciej, jesli tylko ma taką fajną dziewczynę wyskakiwać z pierścionkiem .. jesli tego nie robi, to albo w ogóle nie ma zamiaru się żenić i Cię zwodzi, albo liczy że znajdzie lepszą! Jemu jest teraz bardzo dobrze, matka pierze mu majtki i podstawia pod buzię miskę, żyć nie umierać!

A teraz trochę informacji..

znałam parę, poznali się gdy chlopak miał 32 lata, ona 25 .. dziewczynie od razu coś nie pasowała.. facet w takim wieku i nie ma zony, nie ma dziewczyny, o co kaman ? ale ponieważ była życiowa, to stwierdziła, że pewnie gdzieś się noga podwinęła, <ja to rozumiem, sama mam 28 lata i nie mam narzeczonego;> otóż chłopak miał kilka związków, kilkuletnich.. zawsze mówił, ze było fajnie, miło, super spędzał czas, dziewczyna okej, ale on nie poczuł tego czegoś .. potem okazało się, że nie mieszka w swoim mieszkaniu... tylko z rodzicami.. czemu ? bo samemu źle, mógłby z dziewczyną, ale odpowiedniej nie spotkał, z czasem wyszło na jaw że jest synusiem.. ale pomimo tego związek dobrze się miał, cudne wakacje, miodzio.. po kolejnym super weekendzie, mniej więcej po roku znajomości, dziewczyna nie czekając, wyszła z inicjatywą wspólnego zamieszkania - i tu spotkał ją pierwszy poważny opór i negatywna informacja zwrotna potem się tak posypało wszystko.. próbowała z nim rozmawiac, delikatnie, potem postawiła warunek, potem .. potem minąl kolejny rok, ... rok w plecy i dziś już razem nie są...

chodźmy dalej moi znajomi ... niebawem stuknie im 4 lata wspólnego pomieszkiwania, od mniej więcej dwóch chłopak się oświadcza i jakoś nie może, no biedak jeden no, wszystko mu staje na przeszkodzie, brak deklaracji kompletny, mówi, ze on chce, ale nie dość zarabia, nie mają mieszkania, nie stać go itp, itd - bulszit, on ma 30, ona 28... wszyscy dookoła są zaniepokojeni takim rozwojem sytuacji, jej rodzice, znajomi, każdy dopytuje .. ona się poddała... czeka

Mimo że jestem w podobnym wieku jak Karolcia_20 to nie zgadzam się z nią kompletnie. Narzeczeństwo to jest coś poważnego. To nie tylko złoty pierścionek na palcu, to wielki krok do przodu w kierunku wspólnego życia.To znak, że para myśli o sobie bardzo poważnie i planuje wspólną przyszłość. Wybacz, ale Twoje podejście Karolcia_20 jest dla mnie dziecinne. Skoro takie masz o tym zdanie to chyba nie rozumiesz istoty sprawy.
Ja mimo swojego młodego wieku myślę już o założeniu rodziny i bardzo tego chce, dlatego rozumiem Cie Arletta26. Myślę, że nie musisz tłumić tego w sobie tylko powiedzieć partnerowi wszystko wprost. Z tego co piszesz o nim wynika, że albo niestety się nie doczekasz oświadczyn i ślubu albo musisz nim potrząsnąć by wydoroślał. Jeżeli mu na Tobie prawdziwie zależy i Cię kocha to zrozumie, że tak Cie właśnie uszczęśliwi i że chyba w końcu czas planować poważnie wspólne życie. Nie bój się tylko pogadaj z Nim, potrząśnij. Wtedy zobaczysz w którą stronę pójdzie. Być może jak go naciśniesz okaże się, że nie ma na co czekać..
Życzę jednak wszystkiego dobrego i trzymam kciuki:)

Dziewczyny dlaczego wprost nie rozmawiacie ze swoimi facetami.? Poprostu spytaj go czy przez najblizsze dwa lata chcialby z toba zalozyc rodzine, bo myslisz o dzieciach itd.  Po co jak niektorzy doradzaja czekac dwa lata.... moze sie zdarzyc ze poczekasz a chlopak nadal sie nie oswiadczy i nie bedzie chcial miec dzieci. Ty wtedy bedziesz miec 28 lat i bedziesz znowu szukac kandytata poznawac nowych facetow i moze sie okazac ze dlugo nie znajdziesz....a lata leca ....   Znam dziewczyny ktore zwlekaly a po 30 na lapu capu zaczely szukac kandytadow na ojcow i roznie sie to kończyło. 

mnie tylko dziwi ze dorosly facet mieszka z rodzicami....to nie wroży dobrze.

Doskonale Cię rozumiem. A może najpierw podjąć rozmowę o wspólnym zamieszkaniu? Może w ogóle ślub z nim nie jest tym, czego oczekujesz od życia? Może warto zapytać o wspólne lokum? Ja mam 25 lat. Wiem, że w ciągu najbliższych 2 lat nie wyjdę za mąż. A dlaczego? otóż jestem z mężczyzną 15 miesięcy, za miesiąc się do Niego wprowadzam - z Jego inicjatywy. On wymyślił teraz włąsny biznes, na który będziemy oszczędzać 2 lata. Pięknie, ładnie, ale skoro oszczędzamy na własny interes, to nie na ślub. A też bym chciała być już żoną i urodzić dziecko. Tyle co zapytałam "co jeśli urodzę w trakcie dziecko?" Odpowiedział, że wtedy weźmiemy inną dyrektorkę do biznesu, a ja będę zajmowałą się dzieciątkiem w domu. No - w sumie chociaż tyle dobrze, że nie wyklucza opcji pojawienia się dziecka...

Bo może on chce się żenić, ale później, potem, kiedy indziej, jeszcze czas. Tylko, że jak trafił na osobę zdeklarowaną i gotową to już nie jest tak wesoło, bo się od niego oczekuje spełnienia zapewnień. Dobrze, że odkłada, ale zawsze może być za mało i nie dla tego, że rzeczywiście jest tylko on tak będzie uważał i odwlekał sprawę.

Co do finansowego aspektu ślubu i wesela to właściwie powinno być tak, że to rodzice młodych płacą za wszystko, a jeśli kogoś nie stać to młodzi dokładają. Dopiero od niedawna widzę takie podejście, że to młodzi sami mają sobie ślub i wesele wyprawić. Oczywiście każdy robi jak chce, ale ja się z tym podejściem nie zgadzam.

Zgadzam się z tym, że wesele powinni sponsorować rodzice, ale tak trochę głupio gdy On zarabia dużo więcej od nich. Druga sprawa - moja mama chce dokladac na wesele, ale nie wiem jak powiedziec o tym mojemu - co mam wyskoczyc z tekstem " a woesz kochanie, bedziemy mogli wziac slub szybciej, bo moja mama chce oplacic pol wesela?" Glupio. ALe autorke doskonale rozumiem.

Ależ to, że chce to jest bardzo dużo. Poza tym powiedział Ci mniej więcej kiedy to planuje - zostaw więc temat.

To dlaczego Mu tego nie powiesz?

Czekaj... to nie jesteś szczęśliwa i chcesz się hajtać? To chyba jeszcze gorzej! Bo jeśli sądzisz, że on po ślubie się zmieni i osiądzie w życiu rodzinnym, to nie możesz się bardziej mylić. Ślub to nie jest magiczne zaklęcie, które z podróżnika i niespokojnego ducha zrobi domatora i głowę rodziny. Twierdzisz, że można z tego nie rezygnować i godzić to z małżeństwem- ale powiedz sama, byłabyś szczęśliwa, kiedy będąc w ciąży on sobie gdzieś wyjedzie? Albo Ty z małym dzieckiem będziesz zostawała sama w mieszkaniu? I zniesiesz to bez fochów, pretensji, awantur?

Ona jest nieszczęśliwa bo jest "zawieszona", chciałaby wiedzieć na czym stoi. I ma rację!

Jeżeli on wie, że pierścionek Cię uszczęśliwi to powinien Ci go dać. Skoro chce rodziny i wydaje się, że myśli poważnie o Tobie to nie widzę przeszkód. Przecież nie musicie brać slubu tydzien po zaręczynach. Możecie poczekać rok, dwa to jeszcze bardzo dużo czasu na przemyślenia i okres w którym można się wycofać.

http://demotywatory.pl/3277375/W-zyciu-kazdego-faceta  tak na poparwienie nastroju

Ja sama mam 20 lat, partner 25 lat, u nas pewnie zaręczyny nastąpią gdzieś po 5 czy 6 latach związku, ale my jesteśmy młodzi i nie musimy się śpieszyć.
Wy także młodzi jesteście, lecz rozumiem Twoje rozterki. Gdybym była starsza i mój facet też, to nie chciałabym długo czekać na zaręczyny, w końcu ludzie w tym wieku powinni już myśleć dojrzale
A powiedz mi, czemu on w tym wieku nie chce się wyprowadzić??

Arletta, napisałaś w którymś poście, że poznaliście się w każdej sytuacji, vo jest nieprawdą. Człowieka poznaje się dopiero wtedy kiedy zaczyna się z nim mieszkać. Dopiero wtedy wychodzą wszyskie jego wady i problem pojawia się wtedy, że teraz każdy z was wraca do swojego domu i może "odpocząć" i zatęsknić za sobą mieszkając razem to się zmienia. Nie mówiąc już o dzieciach- kobieta zmienia się nie tylko  psychicznie ale też fizycznie, no i niestety z wielu rzeczy trzeba zrezygnować. Może on tego właśnie się obawia? Nie tylko pieniądze i stabilizacja finansowa dają nam szczęście, może on lubi być wolnym człowiekiem?
A jednak małżeństwo, rodzina, dzieci zobowiązują. Trzeba wielu wyrzeczeń.
Moim zdaniem najpierw trzeba pomyśleć o zamieszkaniu razem, poznać się najbliżej jak się da a dopiero później myśleć o wspólnej przyszłości.

Nie jestem, jak widać po moim tematem pod spodem kimś kto powinien dawać rady w tych kwestiach, ale ja jestem w związku 7 lat i też nie jestem zaręczona, chociaż u mnie przyczyny są chyba inne (sama już nie wiem). Rozumiem Cię jednak, mężczyna ma 34 lata więc powinien być dojrzalszy w tych sprawach. Mój chłopak powiedział mi jednak jedną rzecz kiedyś (z punktu widzenia faceta), jeżeli robię to do czego nie jestem w 100% przekonany to jest to da mnie nieprzyjemne. I chyba każdy tak ma. Pomyśl może o tym. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Chyba wymaga odpowiedniego partnera, bo różnie w życiu bywa.

Napisałam mu, że chyba nie był gotowy na poznanie kogoś takiego jak ja, z tak określonym celem w życiui że ten wyjazd wogóle mnie nie cieszy....

Odpisał,że przykro mu że tak myślę,
"Szkoda że takie przemyślenia dopadły Cie teraz..." - napisał
ja na to : ???
On: "już nic"

(czyżby jednak cos kombinowal?) Teo jak myślisz?

Tak sobie myślałam o tym wszystkim i napisałam mu prosto z mostu, że chciałabym z Nim zamieszkać... trochę się zdziwił dlaczego akurat dziś z tym wyskoczyłam - jedna z moich koleżanek właśnie wychodzi za mąż i się przeprowadza więc zapytał czy to po spotkaniu z nią tak mnie na ten temat wzięło.

Odpowiedziałam, że nie, ale jest już odpowiedni czas na to, żeby podjąć jakieś decyzje...

O dziwo powiedział, że się ze mną zgadza i że porozmawiamy o tym na wyjeździe, ale nie chce żebym znów źle myślała o nas, bo naprawdę bardzo mnie kocha:)

To właśnie mu zaproponowałam, i nie przez sms najpierw pisaliśmy chwilę na gg, pozniej rozmawialismy juz przez tel - teraz 2 tyg razem więc będzie sporo czasu na rozmowy do świtu:)

Dzięki Teo za słowa otuchy, jakoś tak mi lżej na serduchu, masz rację najważniejsze to, że się kochamy i tą miłość widać na odległość, będę się cieszyć wspólnymi wakacjami, porozmawiam z nim o wszystkim na spokojnie i oczywiście dam znać jak wrócę jak się sprawy mają

Ty się uspokój i nie wydziwiaj! Bo coś zaraz zepsujesz! Priorytet - Wakacje na luzie. I to na razie się liczy! Wyobraź sobie, że to dziki romans i uciekacie w dzicz ze swoim kochankiem! Czy coś w ten deseń Oderwij się od rzeczywistości i nie myśl za dużo Co ma być to będzie, ale będziesz się tym martwić kiedy indziej. "Pomyślę o tym jutro" jak to mawiała Scarlett O'Hara

Jeśli nic się nie wydarzy na tych wakacjach, ani po powrocie(w naszą 2 rocznicę) będę się od niego stopniowo odsuwać(mniej spotkań). Będę wiecznie zajęta pracą, może nawet zapiszę się na studia podyplomowe....

Szczerze wam powiem - nienawidzę czekać....

Taki to ze mnie niespokojny duch....