ŚLUBY INNYCH

Jak widzę taką parę, pytam mojego kochanego: kiedy mi się oświadczysz? a on stale odpowiada: będzie na to czas.
wtedy też mi smutno.

Ja też lubię wesela i śluby...ale przykre jest dla mnie to że co chwila dowiaduje się o zawieranych małżeństwach a u mnie dalej nic!!!
Zero jakichkolwiek planów...a rodzice pytają czasem kiedy będą dziadkami???

50% malzenstw sie rozpada ,wiec nie moge pojac do czego tak dziewczyny tesknicie? Jakbyscie byly samotne , mialy po 35 lat i kilka powaznych zwiazkow za soba to mozna dramatyzowac.. W waszym wieku jedynym problemem powinna byc wlasna kariera. Powinniscie dziekowac Waszym partnerom ze im sie nie spieszy - bedziecie miec dluzej okazje sie "dotrzeć", poznac i upewnic. No chyba ze chodzi tylko o "zabawe w ślub" , ktory zawarty zbyt wczesnie odpowiada za takie wlasnie statystyki rozwodow.
Chill out!

wiesz ja np. mam marzenie inne niż wszystkie bo mogła bym zaręczyć się w Brukseli pod Atomium, ale nawet i to nie jest mi potrzebne, mi by się podobało w domu w pabie, byle z zaskoczenia i z serca... nic wymuszone, może kiedyś się doczekamy, tego wspaniałego momentu

mi tez jest smutno jak widzę takie pary.

mimo, że jestem bardzo młoda, to czasami potrzebuję uczucia takiej silnej stabilności w uczuciach i życiu, czegos na pewno..

Mi właśnie chodzi o tę suknię...ten czas poświęcony tylko obojgu... no i później stabilizację...

Każdy ma na to czas. Prędzej czy później i Ty ją założysz :-)

Smutek z powodu widoku młodych par? Dziwne podejście... Ja widząc nowożeńców cieszę się tą ich CHWILĄ. Później zaczynają prawdziwe, i miejmy nadzieję, szczęsliwe życie. Jak jednak pokazują historie choćby z tego forum, róznie z tym szczęściem bywa. Ale w momencie ślubu przecież nikt nie zawraca sobie głowy troskami

Absolutnie nie miałem intencji tak twierdzić Dziwię się smutkom dziewczyn bo to tak jakby już wiedziały, ze ten moment nie będzie im dany.

Oj baby baby

Spokojnie na każda przyjdzie pora. Ale pamietajcie, że małżeństwo to nie tylko biała sukienka i przyjęcie weselne. Zwracam się tutaj głównie do tych młodych dziewczyn po 18-19 lat. Nie zasmucajcie się, że do waszego ślubu jeszcze daleko. Jesteście jeszcze BARDZO młode. Dajcie chłopakom drosnąc do tej decyzji.

Co do reszty, nie smućcie się, w końcu ten najpiękniejszy dzień w życiu jeszcze przed wami

Dziękuję za pocieszenie Kobietki... najgorszy jest właśnie ten sezon ślubny.... Nie wiem czy to już ten wiek ale chciałabym również wyprowadzić się z domu... denerwują mnie rodzice... mieszkanie z nimi raz na jakiś czas (wyjeżdzają za granice do pracy i wracają na 2- 3 tyg urlopu po 2 miesiącach) i  rozkazywanie...(mieszkanie jest małe-dwa pokoje)...Niby mam wszystko ale jednak to nie to samo co życie samej lub z facetem ... jak rodzice są w domu to traktują mnie jak małe dziecko, kontrolują (zadają pytania typu gdzie wychodzę?? z kim?? itd) ....a jak ich nie ma to chcą bym była dorosła i opiekowała sie ich dzieckiem - czyli moja młodszą siostrą.. Odzwyczaiłam się od nich i na samą myśl o ich powrocie jest mi smutno....

Cześc

Nie chcę Cię urazić, ale uważam to za upokarzające...dziewczyna nie powinna o to pytać - mnie się to kojarzy z pytaniem: "co mi kupisz na urodziny?" oczywiście są panienki które się nie krępują, ale ja osobiście tego nie rozumiem.... no chyba że macie ustalone, że się pobierzecie, ale tylko termin do obgadania :> Facetowi WYPADA się oświadczyć , ale to zdecydowanie powinna byc jego inicjatywa... bez nacisków takie jest moje zdanie...jako dziewcyny.

Wlaśnie oni TERAZ ukladają sobie życie, TERAZ sa pewni swej milości....niedlugo ta pewność minie
Po fali ślubów jest fala rozwodów, wiesz o tym? Oczywiście jakiś tam odsetek malżeństw pozostanie jak napisalaś - na dobre i na zle, ale jednak skoro się mówi o FALI rozwodów, to chyba oczywiste że mówimy o większości...

Może zacznij odliczać - co 2/ co 3.a widziana przez ciebie para biorąca ślub, za 10 lat będzie już po rozstaniu. I nie mówię tego po to byście przestaly wierzyć w sens malżeństwa, lecz poto, byście nie idealizowaly ....

Nie wszystkim jest czego zazdrościć...bo nie każdy żeni się z milosci - niekótrzy z rozsądku (kasa partnera!), niekórzy z konieczności (ciążą!) , niektórzy z braku lepszej okazji (syndrom piątego roku - wzięcie pierwszego lepszego partnera często ze studiów, z leku przed samotnością), jeszcze inni poślubiają sie dla seksu itd.

Ludzie gloryfikują swój związek kiedy są mocno zakochani - u nastolatków za dowód milości uchodzi często seks, dla doroślejszych -ślub. (skoro mnie niby kocha to czemu nie chce iść ze mną do lóżka?! /skoro mnie kocha to czemu nie chce się ze ną ożenić?!)

Przykro mi , ale to żadna gwarancja....dalej trzeba się starać i walczyć. Konkurentki nie znikną, problemy nie znikną. lub to jest tylko obustronne zobowiązanie, a nie gwarancja

To dane "tak na oko" czy z jakiegoś źródla?

życzę Ci żeby Ci się to udalo

Brzydota panny mlodej nic dobrego nie zapowiada- nie ma czego zazdrościć, bo takowa panienka na pewno źle skończy. Po 1) prawdopodobnie zostala wybrana na żonę z braku lepszych okazji co sprawi że jej pozycja w związku będzie nieciekawa- będzie miala zapewne niewiele do gadania, przy zalożeniu że "trafilo się ślepej kurze ziarno", 2) bardzo mozlwie że zostanie zdradzona z ladną koleżanką pana mlodego (kwestia czasu) lub po prostu mąż stwierdzi że "już nic do niej nie czuje" - bo prawda jest taka że kobieta musi przytrzymać faceta CAŁĄ sobą- osobowością + wygladem!!! sama "fajność " nie wystarczy. Za kilka lat na tym forum jakiś facet będzie leczyl swoje wyrzuty sumienia w zalożonym przez siebie temacie typu: "przestalem kochać żonę".

A co do krótkiego stażu związku - też nie za dobrze...jeśli byl ekstremalnie krótki (np. 1 rok! od samego zapoznania..) to też czeka ich nieciekawa przyszlość...

To nie tak często z nimi mieszkasz nie jest źle... a jeśli masz koleżanki/przyjaciólki to możesz zamieszkać z nimi o ile jeszcze studiujesz- moje niekóre kolezanki tak zrobily. Mieszkają w tym samym mieście co rodzice, ale nie u nich lecz z przyjaciólkami. Uczą się samodzielności. A jeśli masz kasę to możesz kupić kawalerkę....

Powiem jeszcze że mam 22 lata i nikogo nie mam. i nie jest to dla mnie problem- więc jak widzicie nie każda o tym "marzy" Dla mnie ślub sam w sobie nie stanowi wartości Nic nie trzeba robić dla zasady!

BRAWO! Jako facet na forum dla Pań nie mógłbym  tego napisać w tak bezpośredni sposób. Piękny reality check reminder.

50% rozwodów to liczba jaką gdzieś wyczytałem albo usłyszałem. Ale nie na oko.

mi tez smutno jak wszystkie koleżanki biorą ślub  i do tego mamy dziecko w drodze

Masala, tylko że ja nie pisałam nic o recepcie... ciężko jest znaleźć swoją drugą połówkę ale jak już sie ją znajdzie to powinniśmy sie cieszyć z każdej wspólnie spędzonej chwili. Ślub to wiadomo, że jakiś krok do przodu ale nie gwarantuje nam tego że zawsze będzie idealnie bo zawsze trzeba walczyć o miłość i nie pozwolić jej wygasnąć. Ale rozumiem że sie możesz z tym nie zgadzać. Po to jest forum żeby wypowiedzieć swoje zdanie. Więc może Ty powiesz co jest receptą na szczęście?

Jesli chodzi o znalezienie tej odpowiedniej osoby, partenra to uważam że to jest koło fortuny lub wygrana w totka.
Nie ma ideałów.... Zauważyłam, że w swoim krótkim doświadczeniu z facetami odbieram ich inaczej niż kiedyś.
Mój pierwszy, drugi lub trzeci facet w jakiś drobnych sprawach sobie przeskrobali to wybaczałam im itd a teraz spotkam się z jakimś nowo poznanym mężczyzną (np. do kina lub na kawę) i jak coś ma on w sobie takiego co mi sie choć trochę nie widzi to jest skreslony od razu i nie mam ochoty na kolejne randki.
Nie podoba mi się to moje zachowanie i chyba przesadzam ale z drugiej strony jak mam spotykać się na przymus bo "może" mi sie jednak spodoba to wolę unikać takich osobników i nie robic nic na przymus.

nie ma problemu, rozumiem Cie masala
dodam tylko że ta biała suknia i ślub to faktycznie rzeczy bez znaczenia, ale jak już jest sie pewnym swojej miłosci to w tym najważniejszym dniu obietnic małżenskiej fajnie czuć sie wyjątkowym tzn tak mi sie wydaję bo nie przeżyłam jeszcze takiego dnia i nic nie zapowiada że taki szybko bedzie ale mimo to i tak jestem szczęśliwa w związku

escada:
co do Twoich rodziców i tego traktowania na zmiane jak dorosła i jak dziecko to rzeczywiście niezbyt fajnie z ich strony... pociesze sie ze tym że pewnie jest tez sporo takich osób, np ja. mam dwie starsze siostry dlatego rodzice uważają mnie ciągle za małe dziecko które trzeba pilnować i podejmować za nie decyzje :x a w tych sytuacjach kiedy ich naprawde potrzebuje każą sobie radzić samej... niestety oni już tacy są i chyba nic tu nie zrobimy... tez bym sie najchętniej wyprowadziła z domu ale warunki mi nie pozwalają...
Natomiast co do facetów to może jednak nie skreślaj ich tak od razu bo może akurat mieli kiepskie wejście a tak naprawde są w porządku (ale tez i żadnego przymusu)

Na (prawie) każdego człowieka przychodzi taka chwila kiedy ma serdecznie DOSC mieszkania z rodzicami, nawet jezeli sa najcudowniejsi na swiecie. Po prstu z wiekiem zaczynamy odczuwac potrzebę samodzielnosci. I TO BARDZO DOBRZE!! Ale moim skromnym zdaniem lepiej dojść do samodzielności innymi drogami niż "wymuszanym" ślubem (chodzi mi o ciągle wypytywanie facetów kiedy sie oswiadczy). Jeśli facet jest normalny, odpowiedzialny (a mysle ze znacie na tyle swoich facetow) predzej czy pozniej sie oswiadczy ale wtedy, gdy bedzie na to gotowy (niestety, skoro to faceci sie oswiadczaja to oni decyduja kiedy). Wiec nie rozpaczajcie ze wasze kolezanki juz powychodzily za maz to przeciez nie koniec swiata, nie macie po 60 lat tylko dwadziescia pare. Idac waszym tokiem myslenia powinnam sie juz zalamac ;D

ja wzielam slub ( kochalam i kocham a przy okazji bylam w ciazy) 4 dni przed 21 urodzinami baaaardzo wczesnie ale czulam sie gotowa maz troszke mniej ale z czasem sie utwierdzil w przekonaniu ze bedziemy wspaniala rodzina .wzielismy slub cywilny teraz bardzo bym chciala wziasc slub koscielny bo podpisanie kwitka w  usc  to jedno a przysiega malzenska przed Bogiem to duzo wazniejsza sprawa i to nie sukienka mnie  doprowadzala do lez wzruszenia w dniu slubu tylko jego slowa "i uczynie wszystko aby nasze malzenstwo bylo zgodne i sczesliwe.." i mam nadzieje ze przysiegi dotrzyma

Przewaznie to dziewczyna pierwsza zawsze mysli o slubie i robi powazne plany na pszyszlosc i marzy i juz widzi sie w roli zony i matki, a facet wprost przeciwnie odgania od siebie te mysli ;p dlatego tak trudno podjąc im decyzje "oświadczyc sie czy nie" Ja z moim chlopakiem jestesmy juz 2 lata, bylismy na wielu slubach i chcialabym w koncu zatanczyc na swoim slubie...ale niestety on nawet jeszcze mi sie nie oswiadczyl i nie zanosi sie na to

Ehhh tylko, ze tak trudno jest czekac jak sie kogos bardzo kocha Miłośc jest piękna , ale bardzo skomplikowana ;p

Któraś z kobiet tam wcześniej napisała, że oświadczyny nie są gwarancją bo konkurencja nadal istnieje czy coś takiego...

Ja sie nie obawiam konkurencji, że on mnie dla jakiejś zostawi...
Ja się obawiam tego, że jeśli w jakiś sposób go " nie naznaczę" to konkurentki będą nadal myślały " są ze sobą i co? nic poważnego, zawsze mogą się rozejść" a tak... jeśli się oświadczy widać na kilometr, że kocha i dadzą sobie spokój. Gadanie "mam dziewczynę"przecież nie odstrasza...

Z jego strony niczego się nie obawiam ale wiem jakie są kobiety/dziewczyny, zwłaszcza niektóre...

Może jestem dziecinna, może.
Może ten kawałek mojego świata jest wyidealizowany... może.
Ale jesli w życiu jedynym szczęściem jakie mnie spotkało był on, to dlaczego nie mogę zapytać kiedy mi się oświadczy, bo chcę być już tylko jego i aby on był tylko mój, chociażby na piśmie.
Moja psycholog powiedziała, że sytuacja w domu i doświadczenia życiowa stwarzają właśnie takie marzenia. Ktoś jest dorosły a na prawdę jest małą dziewczynką i marzy o tym rycerzu.. i właśnie moim marzeniem jest to, by uwolnić się z tego domu i mieć swój własny. Chcę gotować obiadki, prać sprzątać... wiem, że on to doceni a nie jak u mnie w domu...

Takie rzeczy biorą się z psychiki. Dla niektórych to idiotyzm, że mam 18 lat i już chcę brać ślub ale zrozumcie, że przez całe życie widziałam tylko to co złe i chcę tworzyć to co dobre...

ja całe życie wysłuchiwałam kłótni, wyzwisk...
od zawsze alkohol i niemiły widok, czasem smród...
nasze mieszkanie to ruina, chlew...
matka zaciąga kredyt za kredytem, żeby spłacić kolejny kredyt...
mama nigdy nie okazała mi miłości...
tato dawał zawsze tylko pieniądze, z resztą straciłam z nim kontakt, nie wiem gdzie jest i jaki ma numer...

i to wszystko sprawia, że chcę by w moim życiu było wszystko inaczej. chcę założyć rodzinę idealną. wiem, że takiej nie ma, bo każdy ma jakieś problemy ale chcę uwolnić się od tego wszystkiego, chcę mieć życie o którym ja decyduję, w którym nie ma wyzwisk i bicia kobiet, ciągłego płaczu dzieci bo rodzice się kłócą, alkoholu...
ja chcę to wszystko już, po prostu chcę być szczęśliwa. Piszę to wszystko do tych dla których to głupota, zwykły papierek, biała sukienka... dla mnie to rozpoczęcie nowego życia, to wygrana nad tym wszystkim co złe.

Jak zakochasz się tak na prawdę.... zmienisz zdanie.

W to akurat nieco wątpię.Znaczy w to pierwsze

jak najbardziej się z tobą zgadzam, miłość przychodzi sama ale tylko wtedy gdy wiesz czym jest i gdy kochasz świt do o koła nawet pomimo niepowodzeń... Nie można zamykać się na świat...  bo miłość i zakochanie to najpiękniejszy stan w życiu człowieka w jego sercu i umyśle...

I bardzo dobrze, że się nie zanosi. Wiązanie się z kimś to nie jest biała sukienka, ślub i wesele. To odpowiedzialność, zmaganie się z codziennością i utrata wolności. To życiowa decyzja i warto ją dokładnie rozważyć. Mam nadzieję, że teraz jest to dla Ciebie jasne.

To mam propozycję. Bzyknij się z jakimś i będziesz mogła go zmusić do ślubu. To metoda wypróbowana przez wiele kobiet i podobno działa. :-)

Powinno być: dziewczynom. :-)

A wracając do tematu. Nie ma czego zazdrościć. Też się możesz bzyknąć i temat się przyspieszy.

To jakiś żart? przecież napisałam,że nie planuję ślubu. Jak już to nie tyle bzyknąć co zajść w ciąże i złapać faceta na dziecko- to jest metoda :]

z tym dzieckiem to była ironia,jakbyś nie zauważyła..

forum=wolność wypowiedzi, oczywiście z pełną kulturą

Ze mną jest dokłądnie tak samo...pragnę tego, ale jak Mu o tym mówię (oczywiscie nie mowię "oświadcz mi sie, bo tego chce"), ale ogolnie gdy mowie o planach zyciowych...domu..rodzinie to zawsze kończy sie stwierdzeniem..."chcesz być kurą domową"

U mnie jest tak ze ja zazwyczaj porostu gadam o rodzinie o zaręczynach innych z nadzieja że domyśli się o co mi chodzi... on wtedy nie protestuje itp. ale zdarza mu się stwierdzić, na wszytko przyjdzie czas... dlatego nie moge sie domagać, i nawet nie chce wierze  w przeznaczenie może kiedyś się odważy, może kiedyś w najbliższej przyszłości a co do kury domowej, chcę być nowoczesną żoną łącząca kariere i dom, liczę na podział obowiązków tak jak u mnie w domu, a u mnie każdy szczęśliwy jest z tego podziału