Zbyt dumna, zbyt honorowa, sama

Wymagam od innych tego samego co od siebie - nie znoszę kłamstw, chcę szczerości. po prostu chcę być traktowana tak samo jak ja traktuję kogoś.
Od zawsze chciałam mieć taką ostoję w postaci miłości. Wierzę, że gdy ja się poświęcę, ktoś dla mnie zrobi to samo, odwzajemni oddanie, poświęcony czas. Poniekąd nie odczuwałam żadnej presji, nikt ode mnie tego nie wymagał, to raczej wychodziło z mojej inicjatywy

Kiedy liczy się na to, że ktoś inny zachowa się w jakiś sposób, to można tylko gorzko się rozczarować, Jeśli chcesz być taką super osobą, to bądź, ale nie oczekuj, że inni będą Cię z tego względu inaczej traktować. Nie mamy wpływu na to, co się dzieje w głowach innych.

Mam podobnie jak Ty, Anulka.

Wydaje mi się, że moje wartości nie pasują do tego świata, który jest zepsuty.

Też byłem w związku, gdzie moja lojalność odwracała się przeciwko mnie.

W kilka miesięcy po rozstaniu co po chwilę dowiaduję się na temat tego, co eks wyczyniała, takich kwiatków, że szok.

Teraz mi też będzie ciężko kogoś znaleźć.

Myśle, że mozesz zrobic tak. Usiądź gdzieś w spokoju, weź kartkę i napisz do byłego list. Wylej wszystkie swoje myśli, wszystkie frustracje. Poczuj, jak wychodzą z Ciebie, jak sie ich pozbywasz... Potem możesz tą kartkę spalić, albo jemu wysłać Ale nie pisz tam w stylu "ty taki i owaki", a raczej "czuje sie teraz tak i tak, dlatego i dlatego". Chodzi tylko o to, żeby jakoś te uczucia ponazywać i jakoś je uzewnętrznić, a nie udawac, ze "ich tam wcale nie ma". Albo jeśli masz jakąś przyjaciółkę czy koleżankę, to wygadaj się troche jej - może to by Ci pomogło...
A na klamstwo nie ma rady, niestety... Ja równiez nie tak dawno dowiedziałam sie, ze dość bliska mi osoba mnie okłamywała całymi latami. Udawała osobę wrażliwa i głęboka, a wyszło na to, ze to pusta lala, co sie zwyczajnie sprzedała... I nie była to pierwsza tego typu osoba, o której myślałam dużo lepiej, a na koniec wyszło coś zupełnie innego. Ale nie trace przez to wiary w ludzi. Są te nieliczne jednostki, osoby, które nie sa tak kłamliwe i puste. Najgorsze co można zrobic, to pozwolić skur**synom żeby zabrali Ci wiare w ludzi (a przez to zauważ, ze pozbawiasz inną szczera osobe możliwości poznania Ciebie - wiec choćby z troski o te inne szczere osoby nie daj sie zdołować byle komu). Myśle, ze jeszcze kogos poznasz, życie jest długie
Swoją drogą, to jak dla mnie, też działałoby mocno odstraszająco, gdyby mój partner nagle z tego tylko powodu, że jest ze mną, zrezygnował z wyjść ze znajomymi i ogółem z własnych zainteresowań i własnych znajomych. Lepiej wg mnie jak ma gdzie wyjść i zreszta ja mu nie zapewnie wszystkiego, bo ja np. nie lubie oglądać meczy, piwa też dużo nie wypije, a juz na pewno w noge z nim nie zagram (tak samo np. Twój facet nie pogada z Tobą o "babskich sprawach";-) Musi miec facet coś swojego po prostu, a tak samo jak kobieta lubi czasem z drugą kobietą pogadac, to i facet dobrze jak ma swoje męskie grono. Ja bym wrecz swojego wyganiała, jakby zaczał nagle marudzic, ze mu sie juz nie chce z kumplami wychodzic ;-) (Swoja droga wiem, ze nie zawsze maja kumple dobry wpływ na faceta, no ale to juz trudno, jak bedzie chciał coś złego, to i tak to zrobi, z kumplami czy bez... Z tego założenia zawsze wychodze :-) Myśle, ze dla faceta jest to również jest niezrozumiałe, kiedy kobieta nagle zmienia swoje życie przez to, że jest z nim. No wiesz, kojarzy sie to z "kobietą bluszczem", taką, która nie ma własnej osobowości, tylko żyje życiem swojego faceta... Więc tu akurat coś z tym musisz zrobic, bo to rzeczywiscie moze byc problem...
Jakkolwiek sama szczerość i inne tego typu wratości to uważam za Twoj mocny plus :-)
I jeszcze myśle sobie wiesz - wcale nie musisz sie zadawać z kimś, kto Ciebie zawiódł. Wręcz przeciwnie. A że z siebie wyrzucasz w takiej chwili wszystko co myślisz, to też jak dla mnie nie jest problem, uważam, że własnie trzeba mówic, co sie mysli (oczywiscie nie każdą rzecz, co na jezyk ślina przyniesie, ale dotyczy to rzeczy ważnych) Może Twój problem jest raczej taki, ze za długo zwlekasz z wyrzuceniem tych myśli z siebie. One sie tak kumulują i potem jest efekt "tykajacej bomby"... To bardzo trudne, ale jednak trzeba sie nauczyć mówic od razu, kiedy coś nam nie pasuje. No przynajmniej w związku, w końcu ta relacja z założenia ma być bliska i szczera... A jeśli masz na parwde do kogoś coś uzasadnionego - typu zdrada, kłamstwo - to uwierz mi, ale to nie jest TWÓJ problem, ze po kimś pojechałaś z tego powodu, bo to całkiem normalna reakcja (jednym słowem zasłużył sobie, to teraz niech nie narzeka Jak ktos sobie na to realnie zasłużył, to sie nie masz czym przejmować - wal śmiało i mu wygarnij ile wlezie, a po wszystkim niech spada na drzewo i tyle Takich ludzi to lepiej pogonić jak najdalej, niech idą swoją pokrętną ścieżką, a Ty lepiej skup sie na tym, żeby Tobie sie krzywda nie działa. Bo co ciekawe, to tego typu osoby zawsze spadają na 4 łapy i na prawde sie nie ma co nimi przejmować...

Czasem tak jest, że nazwanie własnych uczuć lub wyrażenie ich w jakiś sposób pomaga. Nie wiem na jakiej zasadzie to działa, nie jestem psychologiem, ale nie zaszkodzi spróbować - najwyżej nie pomoże...
Rozumiem, że jest Ci smutno samej bez faceta, chyba dużo osób tak się czuje, kiedy nie ma kogoś bliskiego. Z drugiej strony wydaje mi się, że trochę nie doceniasz innych relacji, tak jakby facet to był jedyny człowiek na świecie i tylko z nim byś mogła spędzać czas. A jest jeszcze rodzina i sa znajomi. Jak dla mnie, to zgadzam sie owszem, ze pojedyncza koleżanka, albo np. brat, nie zastąpi chłopaka, ale biorąc wszystkich w kupę - tj. całą moja rodzine i wszystkich znajomych - to moge powiedzieć, że oni wszyscy potrafią całkiem nieźle mi faceta zastapić :-) To znaczy w sensie oczywiscie takim, że nie czuję się bardzo samotna, a przynajmniej nie tak często (bo czasem to potrafi nadejść taki dzień, że chce sie wyć - wiem, wiem...). Ogółem dobrze mieć jakichś innych ludzi wokół siebie, nie skupiać sie na jednej osobie (facecie) wyłącznie, bo to jest troche niebezpieczne. Facet może odejść i zawsze trzeba to brać pod uwagę, nikt Tobie nie zagwarantuje, że zostanie z Tobą do końca życia (czasem nawet mimo chęci, bo ten ktos moze umrzec - na to wpływu nikt nie ma). Jestem za tym, żeby szukać faceta, to na pewno, ale oprócz tego, skupić się również na innych osobach, których jakże często człowiek nie docenia... A bywa w życiu również i tak czasami, że to nie ten "jedyny i najwspanialszy" facet z Tobą zostanie, kiedy np. ulegniesz wypadkowi czy ciężkiej chorobie, ale okaże sie, że tym prawdziwym przyjacielem jest np. mama albo jakaś zdawałoby sie daleka koleżanka... Różnie w życiu jest, po prostu, więc warto również rozejrzeć sie wokół siebie wśród osób innych, niż facet. Zreszta np. poprzez koleżanki też masz i większe szanse na poznanie faceta, więc ma to dodatkowy plus

" Że zapewniał o miłości i równocześnie romansował z innymi. Nie umiem sobie poradzić z tym, że mógł mnie zdradzić, bo nie mam sobie nic do zarzucenia."
W jakiś sposób wciąż czujesz się odpowiedzialna za tamten związek i rozciągasz tę odpowiedzialność na byłego - co robił a czego nie robił.
Tyle że tutaj Twoje poczucie odpowiedzialności powinno powiedzieć STOP. To jest odrębny człowiek i to co robi, to jest jego wybór i jego odpowiedzialność, a nie Twoja. Nawet jeśli w związku źle się dzieje, to należy najpierw związek skończyć, a potem zaczynać nowy - tymczasem panu pasowało mieć na boku panienkę albo kilka. Przyczyna takiego zachowania tkwi w nim, nie w Tobie. Nie odpowiadasz za jego braki. To jego cecha charakteru, nie Twoja.

Swoją drogą, dla długoterminowych związków dobre jest, jeśli partner (partnerka) nie oddaje się cały "na tacy", tylko jest niezależny, ma swój świat i do pewnego stopnia pozostaje niedostępny. Stara się i daje dużo z siebie, ale też zostawia pole żeby starać się o niego (nią).

Inna sprawa - jacy faceci Cię pociągają? Tacy, którym nic nie brakuje i kochają Cię za to że jesteś, czy tacy, których trzeba "naprawić", którym trzeba pomóc, którzy mają ze sobą jakieś problemy, a rozwiązanie ich będzie równoznaczne z pokochaniem Cię?
"Wierzę, że gdy ja się poświęcę, ktoś dla mnie zrobi to samo, odwzajemni oddanie, poświęcony czas"
Miłość polega na kochaniu kogoś za to że jest, a nie za to co robi i ile poświęca.

"NADODPOWIEDZIALNOŚĆ

ratujesz
chronisz
wybawiasz
kontrolujesz
przejmujesz uczucia innych
nie słuchasz

Czujesz się ?
zmęczony
niespokojny
przerażony
narażony.

Zajmujesz się ?
szukaniem rozwiązań
i odpowiedzi,
okolicznościami,
udowadnianiem swojej racji,
szczegółami,
tym jak wypadasz.

(źródło : Instytut Psychologii Zdrowia)

W poprzednich wpisach opisałam dramat osoby w roli wybawcy-prześladowcy-ofiary.

Jak to przerwać?
Po pierwsze należy zrozumieć, że wybawianie ma swój początek w źle pojętej odpowiedzialności za kogoś. I zaczyna się od skrzywionego myślenia : muszę, powinienem zajmować się sprawami innych, beze mnie będzie im trudno, nie poradzą sobie.

Pod wpływem tego myślenia uaktywnia się działanie:
- przejmowanie cudzych obowiązków
- nadopienkuńczość
- wybawianie z opresji
- szukanie rozwiązań cudzych problemów

Kiedy przejmuje się odpowiedzialność za cudze myśli, cudze uczucia, cudze decyzje, cudze zachowania, rozwój, powodzenie czy rozwiązywanie problemów ? to tak naprawdę przejmuje się odpowiedzialność za całe cudze życie. Zbyt wygórowane ? aby było realne i niestety zbyt kosztowne, kto się na to porwie."

Twoje nabrane doświadczenia z przeszłości pozwoliły Ci zmienić siebie na osobę chłodną i oschłą podczas gdy wcześniej byłaś oddana. I powiem Ci, że to dobrze, bo swój następny związek zbudujesz na mocnych fundamentach, gdzie druga połowa już nigdy nie pozwoli sobie Ciebie wykorzystać, ponieważ będzie wiedziała co może stracić. Rezygnowanie z siebie na rzecz drugiej osoby jest bardzo złe. W związku powinnaś umieć zająć się sobą i właśnie na takie imprezy chodzić, spotykać się ze znajomymi, a nie skupiać się na tym jednym pomijając np. swoich przyjaciół. Bo wiesz co? Wtedy ten jeden wie, że jesteś tylko dla niego, wie, że Cie ma i czuje się tak pewny, że pozwala sobie na kontakt np. z innymi kobietami bo co może stracić? Skoro już Cię całkowicie oddaną ma?

I to nie jest prawdą wg. mnie że nie masz nic sobie do zarzucenia. Wina w tym wszystkim jest jak zawsze obojga, a nie tylko jednej strony. Wina Twoja jest taka, że oddałaś mu się w całości, a nie powinnaś zapominać o swoim życiu. Ale to świetne, że sama doszłaś do zmian, a nie nadal w tym tkwisz. Bo teraz masz podstawy do budowania zdrowych relacji, a nie toksycznych. Zastanów się nad tym

Nie twierdzę nigdzie, że jestem idealna. I nie chcę wzbudzać w nikim żadnego poczucia winy.
I znów to samo pytanie: DLACZEGO mam nie wymagać od kogoś bycia fair wobec mnie? Jaki masz na to argument? Mam dać się ranić, nic nie robić z tym, że ktoś mnie obraża czy zdradza? Nie ma żadnego argumentu na to.
Nie chciałabym wylewać za jakiś czas żalu na forum, że nie wyrabiam psychicznie, bo chłopak zdradza, a ja nie potrafię się odezwać tylko tkwię w chorym związku.

Tak, rodzina w komplecie, nikt nie jest dysfunkcyjny ani nie ma problemu z alkoholem.

Odkąd pamiętam moi rodzice zawsze żyli w zgodzie. Rzadko się kłócili, pomimo częstych wyjazdów taty w delegacje nadal są razem, rozumieją się świetnie, radzą sobie razem z problemami, zapewnili mi i rodzeństwu dobre dzieciństwo, nauczyli samodzielności i niezależności. Niestety, nie pamiętam żeby mama kiedykolwiek mnie otwarcie pochwaliła za coś, zawsze była dość chłodna. Dopiero jak dorosłam to zaczęłam to dostrzegać. Mimo wszystko uważam, że mam wspaniałą rodzinkę. Rodziny moich byłych nie będę komentowała.

Osobiście problemy rozwiązuję "na gorąco", nie duszę w sobie niczego, mówię co mi się nie podoba lub co mnie uraziło. Kiedyś byłam bardziej skryta, nie chciałam nikogo ranić, z czasem stałam się bardzo asertywna. Jednak w poprzednich związkach przy kłótni potrafiłam wypomnieć komuś to, co było kiedyś, pomimo tego, że zostało coś omówione, wytłumaczone i pozornie rozwiązane. Pozornie, bo to jest związane z tym, że po prostu moi byli za każdym razem łamali obietnice, że coś zmienią, a ja ich przyłapywałam np. na umawianiu się z innymi czy na zażywaniu narkotyków i miałam żal, że obiecali i nadal robią to samo, a później dochodziło do tego, że zarzekali się, że to ja się mylę, a oni nic złego nie robią - robili ze mnie idiotkę, pomimo tego, co widziałam.

Dzien dobry dziewczyny

I tak trzymaj Anulka , dobrze się dzieje gdy potrafimy wyznaczac ganice. Staraj się jednak nie wiac chłodem i lodem bo to odstrasza. Jestes kobieta i nie zapominaj o tym.

Droga Enkeli, kaprys można miec np. na lody malinowe . W życiu każdy z nas ma problemy. Gdy nie umiemy sobie z nimi poradzic szukamy rady innych. A więc opinie liczą się dla każdego. Inny punkt widzenia to dla nas odnośnik który często pomaga. Pojedynczo czlowiek niewiele zdziała. Naturze ludzkiej przypisane jest życie w grupie, ja wiem że w obecnych czasach jest to mocno zaburzone, stąd konflikty. Ludzie nie potrafia znalezc sobie miejsca w swoim środowisku. Zamiast się integrować wolą konkurować w bardzo chory sposób. Piszesz o zdradzie, gdyby ktoś pytał nie dochodziłoby do niej. Zawsze są jakieś powody. Trzeba umiec obserwować i wyciągac wnioski.
Komunikacja to podstawa w relacjach miedzy ludzkich, trzeba umiec mówic ale tez sluchac, wyznaczać granice. Bez tych zasad nie ma relacji, jest próżnia, mydlana bańka z której należy jak najszybciej uciec. Robimy czasem rzeczy które innych drażnią, nie wiem czy z bezmyślności czy zwyczajnej głupoty. Ale po to mamy "język w gębie" żeby wyrażać to czego oczekujemy. Po co czekac aż mam zapyta czy smrod fajek Ci nie przeszkadza. Może warto zapytać "Mamo czy ty chcesz mnie zabic?" jeśli takie pytanie nie spowoduje reakcji to już wiemy co dalej zrobić. Pamietaj, nie ma zbędnych opinii.

Źle wychodza bo tak chcą, nie potrafią słuchać. Ale zgodzę się z Tobą, jest wiele takich osób. Z czego to wynika? Z uporu, lenistwa czy głupoty? Skoro nie chcą słuchać nie przejmuj się tym, są na tym świecie ciekawsze zajęcia niż uszczęśliwianie kogoś na siłę. Widzę jednak że nurtuje Ciebie ten temat, choćby ze względu na mamę. Zadaj pytanie w nowym temacie pt. "Dlaczego ludzie przestają słuchać siebie na wzajem?" Może dowiemy się czegoś co pozwoli to zrozumieć. Pozdrawiam.

Witaj, myślę o prostej odpowiedzi na Twoje zawiłe pytania. Nie powinnaś drążyć głęboko w swoim życiu i szukać rozwiązania. Przedstawię moją wypowiedź opierając się o twoją wypowiedź.
Zastanów się czy wśród Twoich przyjaciół, znajomych - mogą być byli, miałaś tą tendencję do niesienia pomocy.

Jeżeli odpowiedź będzie twierdząca to możesz być pewna, patrząc na swoje zachowanie że między innymi Twoim życiowym powołaniem jest niesienie pomocy. Różnica polega mianowicie tylko na tym kim, komu i kiedy chcesz pomagać. Idąc do ludzi i niosąc pomoc i prawdziwie pomagając, nie oczekując podziękowania będzie szczęśliwa. Nie możesz tego przenosić na związki te które były. Bardzo możliwe że właśnie w ten sposób wyrażałaś siebie.

Niema nic złego w tym że chcesz pomagać, lubisz to robić - Ty i ja to wiemy że w Tobie wewnątrz Ciebie niesienie pomocy jest jak balsam dla Twojej duszy. Problemem jest natomiast to że od dłuższego czasu robiłaś to w niewłaściwy sposób. Pomagałaś tam gdzie nikt tej pomocy nie widział a co gorsza traktował Cię i Twoją pracę jako coś naturalnego.
Dodatkowo nie szanował Ciebie  - nie będę tutaj się zagłębiał w te kwestie. Pragnę tylko dodać że rozwijanie się jak to miało miejsce o twoją rodzinę, niema większego sensu. To jaka jesteś z natury nie jest złe.

Pogódź się z tym co robisz i jak chcesz pomagać - myślę że duszo czasu nie zajmą Ci poszukiwania.

Inna kwestia, w ten sposób zrozumiesz co chciało Ci życie przekazać i partner którego na pewno jeszcze poznasz - będzie taki jaki powinien być. Ideałów niema - ale nie doświadczysz z jego strony tego niezrozumienia i Twoja prawdziwa siła naprawdę się ujawni.

To nie jest dobra rada to pewność. A tak na sam koniec, zastanów się co daje Ci rozbijanie i rozmyślanie o przeszłości na okrągło? Znajdź 1 sens - wyciągnij naukę i zacznij realizować siebie. A słońce na pewno zaświeci w Twoim życiu nie raz a wiele razy.

Jeżeli będę mógł pomóc pisz do mnie - coś zaradzimy na inne pytania, które będą Cię nachodzić.

Rozbijam przeszłość i rozmyślam o wszystkim właśnie dlatego, że chcę wyciągnąć odpowiednie wnioski. Skoro jest skutek - chciałabym wiedzieć jaka była tego przyczyna i w przyszłości unikać tego typu sytuacji, o których napisałam wcześniej. Chcę być świadoma tego, co robię. Mam problem, żeby tę przyczynę znaleźć. Ciągłe analizowanie i zadawanie sobie pytania "dlaczego" jest bardzo męczące... Do tego stopnia, że postanowiłam napisać tu, na forum.

Co ciekawe, zawsze chciałam zostać psychologiem. Przyznam, że czułam się bardzo zaskoczona czytając Twój post - to niegłupie co napisałeś, może rzeczywiście powinnam pójść w kierunku "pomagania", tym bardziej, że planuję wrócić na studia. Ale najpierw muszę poukładać sobie w głowie wszystko od nowa. Czuję, że w pewnym sensie mój dotychczasowy światopogląd legł w gruzach. Co dla mnie ważniejsze, jest już lepiej, czuję się spokojniejsza, jakby coś ze mnie spłynęło.

Dziękuję za Twoją opinię.

Istotnie, moje życie nie jest poukładane. Paradoksalnie, pomimo burzliwego okresu, czuję, że stoję cały czas w miejscu. Być może nadeszła odpowiednia pora na zmiany...

Pozdrawiam serdecznie, z szerokim uśmiechem
PS. Napisałam na priv