zachowania jakie łatwo przewidzieć...

Nokia, a w którym momencie należy się tutaj śmiac?

W tym że codzien jest ta sama sytuacja. Takie koło ludzi którzy tak samo reagują i na siebie dzialaja

Bo to nokiaa jest ^^ ona woli milczeć w imię... no właśnie jeszcze mi nie było dane dowiedzieć się nigdy w imię czego ona milczy, ale wiem, że uwielbia być cierpiętnicą do potęgi Coś kiedyś przebąkiwała o jakiejś dumie i honorze i o tym, że jest uszczypliwa... ale jej się chyba myli rzeczywistość z wyobrażeniem własnym

Dajcie spokój dziewczyny, ma gorszy czas...ale zmienić tego nie zamierza, więc ratuje się jak może "niby żartem".

Całe życie..?

a no kiedyś musi w koncu wyjść ...ten gniew ?

ja tez rozumiem,ale nie można cały czas być na nie
czasem trzeba też tupnąć nóżką

nigdy nie noszę szpilek.
buty na obcasie są dla innych kobiet.
nie dla mnie.
wszystko można-tak jak każda z was radzi.

czy będzie bum?
może byc.
dzieki za wsparcie.

wróce jednak do tematu przewijania się tego sterotypu.
nigdy tak dobrze nikogo nie znalam, tak latwo wszystko przewidziec ze az to sie smieszne robi.
za tydzien ide do pracy-na staż.
zostanie mi chociaż stówa...
na moją szanowną dupę starczy.

Jak ona sygnalizuje to tak, jak pisze na forum, czyli półsłówkami i coś tam sobie mruczy pod nosem i nikt nie wie o co chodzi, to nie dziwie się, że reakcji nie ma...

Teorie mam dwie:

1. Jest tak znudzona bezrobociem i stagnacją i brakiem pieniędzy, że już o nic jej nie chodzi, tylko sobie gada.
2. Ma jakąś depresję, anemię i inne załamania po porodowe i wszystko widzi w czarnych barwach.

Bo wszystko dzieje się w jej głowie. Jej bunty, postanowienia, uszczypliwość, to wszystko siedzi w niej, a nic nie wychodzi. Rozwalił mnie przykład z jeżdżeniem na uczelnie, że bała się odmówić podwózki, bo nie miała kasy się dokładać, ale jak wszystkie dziewczyny jeździły, to ona też, bo jak nie to będzie wstyd... Wymiękłam wtedy i uznałam, że nie mam więcej pytań.

Nokia no niestety takie mamy realia że czasem od takiego stażu trzeba zacząć
fakt za staż to małe pieniądze ale zawsze coś,
właśnie to jest nie w porządku że po stażu w bibliotece,gminie itd nie masz zagwarantowanego zatrudnienia,tak jak to byś miała u prywaciarza
co do rozstania z dzieckiem,powiem Ci że to prawdą jest że ciężej jest matce niż dziecku
najtrudniejsze pierwsze dni,ale da się przeżyć
z kim dziecko zostawiasz? z opiekunką? sprawdziłaś już ją?przychodzi do dziecka teraz,póki Ty w domu jesteś jeszcze?

A teraz wypowiem się jako użytkowniczka. Po lekturze tego (i mglistych wspomnieniach innych Twoich wątków) narzuca mi się jedno - naucz się rozmawiać. Jasne komunikowanie potrzeb, czasem wyrażenie własnych emocji - poprawi dużo więcej niż tylko Twój nastrój.
Ty rozmawiasz tylko z własnymi myślami. Tłamsisz emocje, prowadzisz w głowie monologi, pielęgnujesz w sobie żal do ludzi i świata. Po co? Gdybyś chociaż część swoich myśli przedstawiła właściwym osobom - te osoby miałyby szanse na jakąś reakcję. Może nie zawsze byłoby tak, jak byś sobie tego życzyła, ale ZAWSZE coś by to zmieniło. I przynajmniej mogłabyś miętosić w głowie nowe okoliczności, a nie ciągle to samo

Już przed rozpoczęciem stażu Ty ułożyłaś sobie całą przyszłość i wszystko wiesz Ale życie jest zaskakujące. Teraz może i nie ma tam przyjęć, ale skąd wiesz, że 3 miesiące po tym stażu jedna z pań bibliotekarek nie będzie rodzić/postanowi się wyprowadzić na drugi koniec Polski/odejdzie na emeryturę/pójdzie do innej pracy? Każdy kontakt z ludźmi jest szansą. Jeśli dasz się poznać z dobrej strony (nie męczennicy-cierpiętnicy, która cierpi, ale nie wie po co) - w momencie poszukiwania kandydatki do pracy zostaniesz wzięta pod uwagę. Taki staż to nie tylko szansa na pracę w bibliotece. Równie dobrze mąż którejś pani bibliotekarki może szukać kogoś do pracy w swojej firmie itp., itd.

A dziecko? Jeśli zapewnisz mu odpowiednią opiekę to takie "rozstanie" zwykle korzystnie wpływa na dziecko i mamę. Po kilku godzinach pracy zazwyczaj chce się jak najlepiej wykorzystać czas z dzieckiem i do tego sprawia to dużą przyjemność

Więc ją wykorzystaj Tylko w przeciwną stronę niż robisz do tej pory

pitagoras doceniam twoje 'wisielcze poczucie humoru'

starych pokrzyw się nie przesadza...
podobno.
miało być smiesznie. trzymajcie kciuki za mnie:)

brzmi to lepiej.
czytajac twoje komentarze, mam wrażenie że noszę w plecaku sznurek wisielca, kropidlo z woda święconą i ostatnie namaszczenie vel godzinki pogrzebowe.
nei przesadzasz ty?

praca kazdemu dobrze robi.