Rozwód po roku od ślubu? Czy to za szybka decyzja?

Zastanów się może, czy w Twoim zachowaniu nie ma również czegoś, co zraża do Ciebie Twojego męża. Czy na przykład, gdy on wraca z pracy, Ty nie wypominasz mu tego co zrobiłaś przez cały dzień w domu, nie patrząc na to, że on w swojej pracy tez cały dzień nie leżał. Może przesiadując cały czas w domu zrobiłaś się zgorzkniała i jego to zwyczajnie wkurza. Zastanów się nad tym, czy przypadkiem wina nie leży trochę też po Twojej stronie. A piszę to, bo nieomal sama też podobnym zachowaniem nie rozwaliłam swojego małżeństwa, więc troszkę wiem co mówię...Życzę powodzenia i wszystkiego najlepszego:)

Nad rozwodem to ja bym się mocno zastanowił w Twojej sytuacji ale z drugiej strony co by było jak byście mieli dzieci i mnóstwo innych problemów z którymi on jako głowa rodziny musiał by się zmierzyć.

Popróbuj z nim porozmawiać na spokojnie tylko tak bez żalu, ze przed ślubem wydawał Ci się innym człowiekiem i w innym się zakochałaś... Jeśli Cię szczerze kocha i mu zależy to może coś w nim drgnie i zmieni swoje zachowanie.
Sobie też zrób mały rachunek sumienia tylko tak szczerze co mogłabyś poprawić żeby być lepszą żoną, podpytaj jego jak on sobie wyobrażał Twoją rolę po ślubie.

Jesteś jeszcze młoda i masz szanse ułożyć sobie życie z kimś kto Ci bardziej odpowiada, bo myślę że ludzie się raczej tak nie zmieniają od razu {po} a raczej dobrze się kamuflują {przed} i on niestety może być taką osobą. Powinien mieć świadomość tego, że w dzisiejszych czasach jest trudno o pracę dla młodych ludzi u nas w kraju i mógłby być bardziej wyrozumiały dla żony, ale on chyba po prostu już taki jest i wyłazi z niego prawdziwa twarz.

Dobrze się zastanów bo z wiekiem może być co raz gorszy...

To nie pierwsze problemy w waszym wspólnym życiu. Proponuję rozmowę. Według mnie to on po prostu przestał się starać...nie którzy faceci tak już mają.

Więc jeśli akceptujesz jego niedoskonałości, to on powinien też robić to samo i masz prawo tego wymagać. Inaczej kłótnia, kłótnia, obrażanie i uczucia pójdą w siną dal. Zostanie tylko zniszczone poczucie własnej wartosci.

Z doświadczenia wiem,że się nie zmieni,że z czasem będzie coraz gorzej. No ale poddawać się nie można. Ja walczyłam 14 lat. Rozmawiałam,prosiłam,przekonywałam i nic,przegrałam.
Spróbuj pogadać,może zgodzi się na terapię. Dajcie sobie np. pół roku. Jak nic się nie zmieni to pomyśl o rozwodzie.

to jest bardzo poważny problem, z czasem przerodzi się w ...koszmar
koniecznie popracujcie nad małżeństwem i to razem
sama nic nie zrobisz - walcz o was, póki jeszcze czas...

Póki ceniłaś siebie i pokazywałaś, że mąż (wtedy chłopak) powinien traktować Cię na równie ze sobą trwałaś przy swoich planach, ambicjach i wizji rodziny ? było ok. Ale on od początku wyraźnie miał inne plany. Od momentu gdy zrezygnowałaś z siebie ? na rzecz Was (w rzeczywistości ? jego) zaczęłaś się cofać. Krok po kroku okazywałaś poddaństwo. Kolejne ustępstwa z Twojej strony spowodowały, że dotarłaś do momentu gdzie czujesz za plecami ścianę! To dla tego czujesz, że stoisz na granicy, inaczej prawdopodobnie cofałabyś się nadal. Coś tam szemrając, ale bez powodzenia. Do póki mogłaś robić krok w tył ? i mu ustępowałaś ? wszystko wydawało Ci się do zniesienia. Nie sądzisz że to właśnie chłód ściany  powoduje że w końcu inaczej zaczęłaś patrzeć na sprawę. To nie kwestia sprzątania, braku pracy ? to kwestia niedopasowania i odmiennych oczekiwań.

Sprawa może bierze się też z tego, że nie mieliście czasu poznać życia poza sobą i to zaczyna doskwierać.  Wydaje się że obydwoje cierpicie w obecnym związku. Ty nie jesteś dla niego obiektem którym mógłby się pochwalić, w dodatku stawiasz przed nim wymagania. Za to Ty czujesz się niedoceniana za to co robisz, nie masz wsparcia w tym czego oczekujesz że powinnaś mieć ? choćby Twoja szkoła, wcześniejsza praca, to że z niej zrezygnowałaś dla Jego wili Waszej przyszłości ? masz żal, że on tego nie docenił, tego co robisz itd.

dopisane
I jeszcze jedno, zawieszenie żyrandola, docięcie listw - to wyłącznie kwestia chęci. Brak ojca go nie tłumaczy. Jak ktoś nie wie jak coś zrobić siada przed YT, albo czyta właściwe forum i próbuje, aż mu wyjdzie. Nie usprawiedliwiaj go tak łatwo w tych kwestiach, lenistwo - niechęć - tak, to może być argumetn, ale nie brak ojca.

rozmawiać zawsze warto... przykład wycieczki --- on Cię nie docenia. możliwe ze to typ czlowieka, ktory jedynie swoje pomysly uwaza za dobre, a kazdego innego nie.
masz znow przyklad, ze to co chcialas zrobic, pokazc mu - tym planowanym wyjazdem, ze on jednak powiniej Cie docenic, ze stac Cie na duzo, bo przeciez to chcialas mu pokazac - on zlal totalnie. w dodatku szuka problemow tam gdzie ich nie ma - rzuca haslo nt. urlopu... to sie nazywa wsparcie i .... MOTYWACJA... ma pretensje ze nie masz roboty, a demotywuje Cie... poczucie przykrosci to w tej sytuacji calkiem zrozumiale
o dzieci dba sie tak jak sie umie w danym momencie - na miare mozliwosci .... zapytaj go w takim razie ile musicie miec pieniedzy na koncie by pomyslec o dziecku, niech ci wymieni sume, skoro on ocenia to wylacznie w tych kategoriach... powiedz ze zamaist wycieczki w takim razie bedziesz odkladala na ten cel... z potem zastanow sie nad tym co ci odpowie
naprawde nie widzisz ze w waszym zwiazku jedyna osoba ktora sie dla niego liczy jest on sam?

Z tym z sie zgadzam

Tu nie niekoniecznie sie zgodzę .

Moj M. co z tego ze ma chęci, narzędzia , wiedze teoretyczna jak coś zreperować ale brakuje mu po prostu zdolności manualnych i  cierpliwości do tego typu rzeczy  .
Nie jednokrotnie próbował zrobić coś samodzielnie , raz sie udało innym razem odpuszczał bo kończyło sie kilkoma dalszymi poprawkami bądź popsuł jeszcze bardziej. On wychodzi z założenia ze każdy powinien robić to na czym faktycznie, rzeczywiście sie zna. Kazdy jest profesjonalista w swojej dziedzinie . Wiec woli wziasc sobie nawet nadgodziny aby zapłacić komuś kto naprawdę sie na tym zna i zrobi to o wiele szybciej i z oczekiwanym efektem.

A czemu tej wycieczki nie przedyskutowała z mężem? Dała mu gotowca, powiedziała tam pojedziemy, za moje pieniądze i koniec. Jedno drugiemu chce udowdnić swoją niezaleznosc.

Myślałem, że jesteś złośliwy, a tu jednak nie, zatem przepraszam. To jednak nie zmieni mojego zdania. I postaram Ci się wyjaśnić jak ja widze kwestie wycieczki.

Zobacz, laska jest zdołowana bo nie ma pracy, mąż daje jej odczuć, że jest ciężarem, a w dodatku wymaga od niego zbyt wiele. Pamiętaj, ona cały czas stara mu się przypodobać... tylko, że czuje się niedoceniona, za to co robi... Przekłada się na to, że przestaje wierzyć w swoje siły swoją wartość i związek, bo jej starania są poddawane krytyce i nie dostaje w zamian tego co uważa, że mimo wszystko jej się należy (szacunek, pomoc)...Ona sie nie załamuje i ..

Jakbyś Ty się zachował, gydyś chciał komuś pokazać, że jesteś coś wart, że nie jesteś ciężarem, że możesz coś wnieść w związek, że stać Cię na więcej, że masz serce, chęci, siłe, wolę i chcesz to zrobić dla swojej połówki.. tym bradziej, że problemem są właśnie pieniądze.

...Ona wpadła na pomysł wycieczki na którą sama zarobi, ona jest mloda i chyba tez jej się od życia coś nalezy, ale przy tym wszystkim ona wciąż pamięta o tym, że ma męża, do przed nich chce się postarać, posnuć wspólne marzenia ... nie widzisz jak ona bardzo jest spragniona tego, by to ON ją docenił? by był z niej dumny?

To chyba też motto naszej autorki. Po co jej ten slub był? Nawet sama tego (ślubu) żałuje i ma nawet winowajce, swojej złej decyzji Ona wszystko pisze, trzeba tylko uwaznie czytac.

Ależ się uwziąłeś na nią.
Skoro tak wyliczasz błędy autorki, to może wylicz zalety jej  męża.

Dunkis ma rację dla mnie droga Cumek ty byłabyś idealnym typem żony wiem co mówię ponieważ jestem żonaty
On według mnie prawdopodobnie kogoś ma i terasz szuka pretekstu by wyjść tylnymi drzwiami bez żadnych konsekwencji (typu rozwód z jego winy).
Filipie nie wszędzie salomonowe rozwiązanie się sprawdza.

Facet zachowuje się jakby chciał odejść i sabotuje wasz związek, żeby rozstanie wyszło od Ciebie. Bardzo typowe zachowania dla ostatnich etapów przy wypalaniu się uczuć u jednej ze stron.
Bądź dzielna i nie błagaj o miłość.
Postaw twarde warunki, bądź stanowcza - uda się, jeśli mu będzie zależało. Jeśli nie, usłyszysz że "za dużo oczekujesz", ograniczasz go itp.
Nie daj się na to nabrać.
Ślub nie oznacza zwiększonego marginesu na brak szacunku i wkładu w relacje.

Słowo "docierać się" ma w sobie pierwiastek aktywnego działania, z obydwu stron.
W waszym przypadku to bardziej przypomina przekonywanie męża, dlaczego warto zachowywać się jak dorosły odpowiedzialny mężczyzna. Z docieraniem nie ma to wiele wspólnego, chyba że masz na myśli "docieranie do czyjejś głowy".

Prosze mnie nie wtłaczać w swój dwubiegunowy sposób myślenia. Dla mnie oboje musza przemysleć czym jest małżeństwo. Po co je zawarli. Nie chce mi się odgadywać, kto bardziej przesadza i komu mam przyznać rację, bo to do niczego nie prowadzi.