facet namieszal mi w glowie

Pod żadnym pozorem nie wracaj.
Była kopnęła go w dupę kolejny raz i będziesz plasterkiem.
Podły, wyrachowany typ.

A na każdy tekst o tym, że "przemyślał sprawę, zrozumiał..bleble" przypomnij sobie 10 takich sytuacji, kiedy Tobie zależało, a on żył tylko byłą i rozpamiętywał ich związek.
Mówię Ci z autopsji, gdybyś była kiedykolwiek na 1szym miejscu, nigdy nie wróciłby do byłej.
Zawsze już będziesz u niego ta drugą, wybraną tylko dlatego, że tamta go odrzuciła.
Odpowiada Ci taka rola?

Wiem ze masz racje, ale po prostu trudno jest mi to wszystko sobie poukladac bo sie zagubilam..
Jezeli chodzi o byla to nie wrocil wtedy do niej tylko nie zapomnial o niej do konca i nie chcial ze mna kontynuowac dalszych spotkan, ale to bylo na poczatku i po okolo dwoch miesiacach od poznania naszego..  mowil wtedy ze potrzebuje czasu na to wszystko..

On wiedzial ze juz nia nie bedzie bo ona ma kogos innego ale powiedzial ze chce byc szczery ze mna i nie chce byc ze mna a myslec o nie dlatego potrzebowal czasu..
Wiem wlasnie, ze spotkac sie moge z nim, ale juz kompletnie nie wiem jak z nim rozmawiac, na co mam w ogole zwracac uwage tak zeby nie popelnic bledow... ten nasz zwiazek to nie byl zwiazek tylko spotkania i to przez krotki okres czasu i wtedy pod koniec powiedzial o tej bylej..

No ja jestem zdania, że można spróbować, znasz go już trochę. Głupio zrobił, że wchodził w związek mając dalej swoją ex w głowie, chociaż podobnie chciałem zrobić z inną dziewczyną, teraz się cieszę, że nie skrzywdziłem żadnej tak jak ten gościu Ciebie. Mogę tutaj tylko podać Ci przykład tego jak po pierwszym rozstaniu z moją ex, poznałem inną dziewczynę, dużo się działo między nami, bardzo fajnie było, coś nowego, coś innego. No niestety moja ex, zaczęła się starać, bardzo, ale to bardzo, mieszało mi to w głowie i.. uciekłem do mojej ex. Po kolejnym rozstaniu żal w dupe mnie ściska w jakimś tam stopniu, że jednak tamtej nie wybrałem, teraz jest za późno, bo ona ma chłopaka innego, ale dalej ciepło do mnie podchodzi, nie ma żalu, za co jej dziękuję. Dlatego MOIM zdaniem, jeżeli tak sytuacja wygląda pójść zobaczyć można, ale baaaaardzo zimno i sceptycznie bym do tego podchodził, jeżeli Ci się tylko uda, bo może być ciężko, jak uczucia wrócą, znowu sie przejedziesz i znowu cierpienie. Dlatego zastanów się, czy gość jest warty świeczki.

Dokładnie, ile czasu trwała przerwa od rozstania do teraz?

To się i tak i tak nie uda teraz z prostego powodu: jej nadal na nim zależy. Gdyby myślała już o nim inaczej, jak o kimś neutralnym, wtedy można przemyśleć spotkanie, ale ona nadal coś czuje do niego, do tego dochodzi poczucie odrzucenia - mieszanka combo.
Ja bym na Twoim miejscu trzymała faceta tyle czasu ile będzie trzeba, zanim uczucia do niego wyblakną, wtedy rozmowa. Wytrzyma? ok.
Odpuści - tez wszystko jasne.
Nic wbrew sobie, pamiętaj. On dał obie duuużo czasu, Ty nie bądź gorsza.

Pytałam ile czasu minęło odkąd przestaliście się spotykać aż do jego odezwania się?

rok i trzy miesiace dokladnie

po co jakies dystansy , albo chcesz zeby cos z tego bylo albo wogole nie odnawiaj znajomosci tyle w temacie , robisz dystans mówisz "odwal się"

ty, "fajny"-inaczej.. Weź się za naukę poprawnej pisowni, zanim zaczniesz się bawić w dawanie rad.. "dystansy"

Kończ waść, wstydu oszczędź.

nie naciskalam na zwiazek, nigdy pierwsza nie rob ie krokow dalszych..
Jezeli chodzi o ta chemie to nie tak do konca bo przeciez gdyby czul do mnie tylko chemie to wychodzi na to ze wykorzystywalby mnie..

Jak mówię -uważam, że był fair, bo powiedział DOKŁADNIE w czym rzecz, nie zasłaniał się jakimiś wymówkami z dupy, żeby tylko zostawić sobie furtkę.
Twierdzę tylko, że takie słowa -jeśli druga strona już się trochę zaangażowała - bardzo bolą i naprawde trudno potem wykrzesać z siebie ten sam entuzjazm i zaufanie, co wcześniej.
A bez zaufania nie ma związku, są podchody i wieczna niepewność.

Bo to zawsze tak jest

Niekoniecznie.
Ty nie byłbyś zaskoczony, gdyby ktoś z kim kiedyś coś Cię łączyło, ale nie wyszło - stanęło z różnych przyczyn w pół drogi - odezwał się po takim czasie?

A to ja nie wiedziałam że autorka zakładała wcześniej jakiś wątek, z którego by wynikało, że on coś kręci.
Co do rozchwiania uczuciowego - to jasne, że to widać gołym okiem u niej, ona zresztą nie kryje tego.

Ale dziwne jest, że po TAKIM szmacie czasu ona reaguje na ten kontakt z takimi emocjami, jakby to się stało wczoraj.
Powinno być bliżej 'lekkiej wy.bki" z tendencją do ciepłych wspomnień ewentualnie.

Wy macie tak samo

Inaczej nie byłoby problemu z zaangażowaniem się faceta w nowy związek, nie sądzisz?

Ok, znalazłam poprzedni temat autorki, nawet się w nim wypowiadałam

Facet bawił się nią od samego początku i ma niezły tupet by po takim czasie znów chcieć ją wykorzystywać, bez cienia skrupułów.
Autorko, walnij baranka w ścianę i zapomnij o patafianie.

Zerowa szansa, że on coś "zrozumiał", co najwyżej pamięta to, jak łatwo było Cie owinąć wokół palca.
Pokaż mu, że coś się w tym względzie zmieniło.

thepass: Zgadzam się w większości z tym i innymi artami z tej fajnej stronki
Niestety czasy są takie, że sporo jest ciót zamiast facetów, którzy gubią się w emocjach bardziej niż my - pokolenie Młodych Werterów, którzy z nadmiaru wyboru opcji, przeżywają swoje "małe-wielkie dramaty sercowe" i problemy z podjęciem wyboru zrzucają na aktualne w danym momencie partnerki.

Zresztą, mieszanie statystyki i miłości to kiepski pomysł.

Dziekuje Wam wszystkim bardzo za odpowiedzi Mam nadzieje, ze jakos to wszystko ogarne, mam jeszcze troche czasu do tego "spotkania" takze przemysle to wszystko jeszcze, jakos sobie to poukladam (mam nadzieje, ze nie wyladuje w psychiatryku przy okazji ) no i zawsze to jakos bedzie, zobacze jakie on tak na ptrawde plany, ale mysle, ze nawet gdybym sie zgodzila na cokolwiek to chyba i tak z mojej strony by sie to rozpadlo bo chyba nie umialabym mu zaufac i zawsze bym sie bala - a chyba nie o to chodzi w zwiazku...

Dokładnie.
On nic nie ryzykuje, dlatego tak lekko do tego podchodzi.

Thepass: ona już postanowiła - niestety desperacja to najgorszy powód do "dawania szansy", ale widocznie autorka musi się na własnej skórze przekonać.

Tak jest.
Zobacz autorko w jak komfortowej sytuacji jesteś : masz dylemat i dostałaś odrazu odpowiedzi "z pierwszej ręki" jakby nie patrzeć, od osób które mają to za sobą i znają temat z autopsji.

Zrobisz jak będziesz uważała, ale odpowiedz sobie uczciwie w duchu na pytanie: Czy zdarzyło Ci się kiedykolwiek, by facet, którego świadomie odsunęłaś od siebie z powodu braku chemii (pomijam jaki kit mu na osłodę pocisnęłaś) po upływie roku czasu (lub więcej) nagle stał się dla Ciebie niebywale atrakcyjny, a jego osoba nie schodziła Ci nocami z powiek?
Pomijam przypadek, gdy było się z ta osoba w związku i łączyła je namiętność.
Za to na pewno zdarzyło Ci się, w momencie samotności i z braku laku, spotykać się z dobrym kolegą, którego lubisz a który te spotkania przyjmował z wielką przyjemnością, umówić na niezobowiązujące piwo czy kawę nawet po roku..dopóki znowu nie zaczęły Cię drażnić jego coraz czulsze smsy i różne sugestie dla czegoś więcej "między wierszami". Co wtedy myślałaś?

Powiem Ci,że pomimo wszystko różnica jest taka, że nam kobietom rzadko się zdarza jednak, nawet jeśli odnawiamy taką znajomość w celu czysto 'towarzyskim' w podły sposób wykorzystywać to, że ktoś ma słabość. Zapewne dlatego, że kobieta dostanie seks z pocałowaniem ręki zwykle, nawet w relacji koleżeńskiej, a facet musi zwykle zrobić sobie ten fundament 'uczuciowy'. Ale czy to jest powód żeby robić z siebie takiego k...?
Kilka tyg. bez seksu nikogo nie zabiła, a robienie z kogoś materaca..na to nie mam słów.

Także nie mówie, że cały czas, ale masz wg mnie złe podejście do związku. Podejście cipowate, dałeś się urobić. Kumasz? Nie że taki jesteś

Nie wiem, jakos nigdy nie byłem taki od pierwszego związku. Wczesniej dotarło do mnie, gdy latałem za dziewczyną, która nie zwracała na mnie uwagi oprócz koleżeństwa (smiechy i inne takie).

Po prostu są ludzie, z którymi zjesz nie jedną beczkę soli i nie raz sobie coś przykrego powiecie, a oni i tak będą przy Tobie.
A są znajomości, "miłostki" i przyjaźnie, które w danej chwili poprzez fale emocji jakie wywołują, wydaja się 'całym światem', a potem okazuje się, że to były relacje tylko na te "dobre czasy".
Nie ma lepszego i prostszego sposobu by zweryfikować co to było.

Inna kwestia, że część osób mierzy wartość relacji właśnie siłą tych pozytywnych, 'szalonych' pierwszych emocji, do których się powraca nawet kiedy to już dawno i nieprawda i przykrywa nimi zgliszcza.
Wtedy łatwo przegapić coś, co rozpoczyna się skromnie, po cichu i bez gwałtownych wybuchów a bywa równie prawdziwe, a co ważniejsze -trwałe.

Coś w tym jest, utraciłem wszystkich kumpli przez moją ex. Mimo wszystko, że darłem z nimi koty, to jakoś się trzymaliśmy, a teraz jest znowu zayebiście jak za dawnych czasów, to tylko pokazuje, kto w życiu jest bardziej wartościowy a kto nie. Pomimo tego, że nie sypiam z kumplami, to oni zawsze byli ze mną, szczególnie jak było źle, to wtedy do nich szedłem na "browara pogadać". Najgorzej sobie tłumaczyć, że byłem niedojrzały, wyrzucanie sobie jakiejś winy, za coś czego nie byłem w stanie wtedy zrozumieć. To jak mieć pretensje do dziecka z podstawówki, że nie potrafi policzyć rekacji w belce, albo obliczyć ugięcia wywołanego obciążeniem skupionym w płycie. Zwyczajnie trzeba do tego dojrzeć, coś przeżyć, zrozumieć, wyciągnąć wnioski. Dlatego tak to sobie tłumaczę, a najlepszym wyjściem jest.. "nic nie dzieje się bez przyczyny, los tak chciał, ktoś tam u góry tak chciał, więc nie powinienem teraz smutać, tylko przyjąć to na klatę, wyciągnąć wnioski i iśc dalej". Od momentu kiedy wg tej zasady żyję, przestałem chodzić smutny, irytować się wszystkim tym, co mi nie wyszło.

Moja sytuacja wyglądała tak: Byłam z chłopakiem 2 lata, zdradził mnie z dziewczyną naszego wspólnego przyjaciela, rozstaliśmy się, chciał z tą dziewczyną zacząć związek, lecz ona go kopnęła w dupę, po czym był dla mnie jak do rany przyłożyć, ale dla mnie to już była po prostu parodia z jego strony. Nie jesteśmy już razem jakieś 2-3 lata Nie z takimi mężczyznami zawierać związki - takie moje zdanie.

Gratuluje dobrej decyzji

Wiadomo, nie było łatwo... trochę łez wylanych, szczególnie, przez wiek, pierwsze przytulanki, całowanki, sex itd, ale nie żałuję ani trochę, biorąc pod uwagę jeszcze inne jego wady, które teraz przez pryzmat czasu mogę porównać, jak inny mężczyzna zachowuje się w związku. Warto czasami zaryzykować.

Witam ponownie
Sytuacja jeszcze sie nie wyjasnila... tzn postanowilam wrocic do tego tematu... nie wiem od czego zaczac... (tak w ogole chcialam tez podziekowac wszystkim za odpowiedzi ) otoz jest chyba coraz gorzej.. okazalo sie.. ( w sumie to chyba nic sie nie okazalo) dalej czekam, jak na razie sie nie odywa, a z tego co wiem to wrocil juz z tego wyjazdu (chociaz nie jestem pewna) bo jak juz wczesniej wspominalam, ze nikt nie wie o tym ze caly czas do niego cos czuje ( czuje jakbym sie ukrywala z ta moja "miloscia") i dlatego nie moge nikogo zapytac o niego.. tzn dwa dni temu rozmawialam z kolezanka i tak jakby podniosla mnie na duchu - mowila ze widzie, ze on cos do mnie czuje, ze rozmawial z nia i chcialby "cos znowu ode mnie"... nie moglam nic wiecej wypytac bo przeciez udaje ze mam go gdzies! - a tak nie jest, nie radze sobie z tym, nie mam z kim pogadac, nie wiem czy wrocil bo mial wrocic wczoraj, moje mysli caly czas sa wokol niego, myle, ze moze wrocil i zrezygnowal z tej "rozmowy" na ktora sie ze mna umawial, moze wrocil i jeszcze sie odezwie, a moze nie wroci w ogole bo postanowil stamtad nie wracac jednak... czuje ze zwriuje niedlugo, zadreczam sie tym, czekam i nie radze sobie z niczym, wracaja te wspomnienia z przed roku czasu gdy czulam sie tak samo zle jak teraz gdy "sie rozstalismy" czasem mysle, ze nie wart jest tego wszystkiego, tego mojego cierpienia, ale to jest silniejsze, byc moze jest tak ze chce sie zabawic moimi uczuciami ale moze tez robi to nieswiadomie bo przeciez tez mysli ze mam go gdzies... kurcze wiem ze zle robie ale to miejsce jest jedyne gdzie moge chociaz w jakims malym stopniu to z siebie wyrzucic.. wyzalic bo naprawde nie mam z kim o tym porozmawiac - wiem ze niektorzy uznaja mnie za desperatke czy za glupia i naiwna ale moze cos jest ze mna nie tak ze nie radze sobie z czyms takim...