Wypalona

Witaj:) wydaję mi się, że w każdym długoletnim związku pojawia się w końcu to o czym piszesz, czyli monotonia i szarość dnia codziennego.Twój mąż ma widać taki charakter, że trzeba mu wszystko mówić, prosić.Dobrze, ze chociaż potrafi to spełnić, szkoda tylko, że to nie daje długofalowego efektu.Tak go poniekąd przyzwyczailaś.Musisz sobie po pierwsze odpowiedzieć na pytanie-czy go jeszcze kochasz.Jak tak to po prostu dopadło Cie jak sama piszesz wypalenie, zmęczenie.Musisz to pokonac i zacząć coś zmieniać.Postawić jasno kawa na ławę, moze ustalić jakis grafik całotygoniowy, co mąż robi a co Ty, jeden wieczór dla Was na tzw opierdzielanie się.Co do wyjsc weekendowych to może sama coś zaproponuj, nie pytaj.Podrzuc dzieci gdzies  i po prostu wez go do kina, na koncert.Ja tak robie bo jak zapytać mojego męza w pt co robimy w niedziele to on nie wie.Dla niego liczy sie tylko dzien dzisiejszy.Chociaz tyle dobrze, ze czasem coś sam zaproponuje ale juz sie nauczylam, ze jak czegos chce to po prostu musze to zrobic albo jasno powiedziec.Pytania czy lekkie sugestie czesto na niewiele się zdają.Jesli natomiast milosc u Ciebie wygasła to trudno bedziec cokolwiek ratowac.

Jakiej zmiany konkretnie potrzebujesz?Wóz albo przewóz.Powiedz męzowi wprost to co tutaj,mianowicie, że zyc tak dalej nie chcesz a jego milość w takich warunkach nie wystarcza.Niech coś z siebie da.Może jakiś wspolny wyjazd?No bo co, rozwiezc sie chcesz?czy może zyc dalej tak bylejak...

zaproponuj może jakiś wyjazd we dwoje ??romantyczny nastrój..chwile tylko dla  siebie.

No własnie troche to tak wygląda jak pisze thepass.Jemu jest dobrze jak jest natomiast to Tobie jest zle wiec to Ty musisz coś zrobić zeby to zmienic.Niestety taka prawda.Może zrob cos dla siebie SAMA, nie patrz na meza,znajdz sobie nową pasję, ciesz sie zyciem.Może i jemu sie udzieli.Nie uzalezniaj sie od niego i wyjdz jakos z tej rutyny,ktora Cie dopadła.czesto jest tak, ze to oboje partnerow tkwi w marazmie i tak się kiszą ze sobą wówczas trzeba samemu wziac swoje zycie w swoje rece.

To nie jest źle tylko to tak wygląda, że Ty nieszczesliwa a mąż szczesliwy.Moim zdaniem jeśli jestes przekonana o tym, że tak dalej zyc nie mozesz tudzież nie chcesz to masz jedną opcję:
-postaw męza pod scianą-albo jakaś zmiana, on wiecej robi w domu, odciąża Cie albo z Wami finito,daj mu jakis czas na to.
ewentualnie jakas terapia malzenska.
No innych opcji nie ma.Na siłę go nie zmienisz.On tak był przez wiele lat, teraz na jakiekolwiek efekty pewnie bedziesz musiała też troche poczekac.

ryba81 takie prośby działają u nich na chwilę,musiałaby je codziennie powtarzać ale moze faktycznie coś by do tej głowy męza dotarło.
zaczynam doceniać swojego, że sam z siebie się bierze za sprzątanie czy coś w domu

Tylko że to nie jest tak że teraz tak nagle zaczęłam wymagać. Napisałam że odkąd zaczęłam pracować czy 2 lata, mówiłam, prosiłam, ale nic, wszystko chwilowe. Ileż można się prosić i w kółko powtarzać to samo?? Z czasem dociera do mnie, że mąż jest chyba zbyt mało kreatywny. Ma taki charakter, woli jak wokół niego się skacze, wszystko jest przygotowane wszystko się załatwi a on tylko powierzchowne rzeczy zrobi. Nie wiem czy wcześniej tego w nim nie widziałam albo nie chciałam tego dostrzec. Niestety ale po tylu latach zaczyna to przeszkadzać, przynajmniej mnie to już coraz bardziej drażni.

ryba81 to dobrze, ze u Ciebie poskutkowało.Zapewne innej rady nie ma jak takie ,,wałkowanie" tylko autorka napisała, ze juz jest tym zmęczona stąd moja bardziej radykalna rada..niestety związek wymaga wiele cierpliwosci.Raz, że mąż przywykł,że robić wiele nie musi w zaciszu domowym i tak mu wygodnie a dwa pewnie powiela schemat z własnego domu gdzie to matka wszystko obługiwała( to częsty schemat)
ja bym jeszcze zastosowała metode pt nie zmywam garów po męzu czy tam nie ogarniam  bajzlu po nim-czasem tak zostawiam kubki mojego męza na biurku,ktorych nie odnosi.Jak sie ich uzbiera 5 i nie ma z czego pic w koncu sam je wynosi i myje-może śmieszny przyklad ale to działa bo po kilku takich zbierankach sam je bierze na bieżąco.
Pytanie jest: co konkretnie mąż robi i co Ci najbardziej doskwiera, jakie czynnosci?przerzuc je na męza, tak żeby tylko on je wykonywał.Moj np wynosi smieci ZAWSZE, tak go przyzwyczailam.

I niestety czasami on tak wszystko poobraca, że ja jestem ta zła on dobry.Mam wyrzuty sumienia i w dodatku mu współczuje eh A najbardziej wkurzjące jest to jak wszyscy w koło powtarzają "przecież masz takiego dobrego męża", fajnie im się mówi bo nie wiedzą co się dzieje naprawdę.

A co do wolnego czasu to nie mam go zbyt wiele. Dzieci, dom, sprawy do ogarnięcia, praca. Nawet sypiam po ok 6 godzin bo czasu mało. a co dopiero tu mówić o jakiś zainteresowaniach.

to tez jest dobra metoda.

Moj miał nawyk rzucania ciuchow na fotel. Kiedys na biezaco zabierałam do prania.

Potem przestałam i tak zbierała sie kupka ciuchow przez tydzien lub dluzej .

Jak kilka razy nie wyprałam bo przeciez nie byly w koszu na pranie a na fotelu to nauczył sie ze jest cos takiego na kosz na pranie .

Mojemu właśnie robię dzień wcześniej, jak mu kiedyś nie zrobiłam bo się zbuntowałam to nie jadł, sam sobie nie zrobił, aż mi się go zrobiło żal i nadal mu robię. przyjdzie z pracy obiad mu odgrzewam i podaje, talerzy po sobie nie zmywa, czasami tylko dla świętego spokoju jak widzi, że jestem zła albo jak pracuję na drugą zmianę. Nawet jak gdzieś wychodzimy to pyta co ma ubrać, jak dziecko.
Sama to już nie pamiętam kiedy gdzieś  wychodziłam na kawę z koleżankami albo siostrą. Dlatego teraz uciekam się w pracę, wybieram takie zmiany by się z nim jak najmniej widzieć. Np teraz mam druga zmianę i jak rozmawiamy przez telefon to też się na niego zdenerwuje, wszystko mnie już u niego nie drażni.

Nie obraź się ale Twój mąż jest jak Twoje kolejne dziecko.Nie spotkałam sie z przypadkiem żeby facet nic nie jadł bo żona mu kanapek nie zrobiła.No i to on ma problem w takim wypadku nie Ty.Powiedz stop-tylko to cos zmieni.To, ze robisz co dzien obiad to jest juz duzo.Niech sam sobie odgrzeje albo pozmywa chociaż.Przeciez oboje macie obowiązki zawodowe,jeszcze rozumiem jak kobieta jest na macierzynskim ale tak?

Kiedyś jeszcze na początku małżeństwa jak robiłam na obiad udka to mu nawet z kości obierałam, bo on nie lubiał się "paćkać" he teraz już tego nie robię, albo jak coś gotuję czego on nie lubi to jemu muszę coś innego przygotować.
Akurat to, że odłożę coś do sprzątania na jutro by mu spasowało bo następnego dnia i tak by tego nie zrobił.
Przykre to ale z dnia na dzień widzę u niego coraz więcej wad, nie wiem gdzie one wcześniej były- nie widziałem tego?

do pracy jedzie przed 5 rano więc sobie nic nie kupi,pracy też nie ma w pobliżu sklepu ( pracuje na budowie) w tym czasie co nie robiłam mu kanapek powtarzał " nawet sie nie przejęłaś tym, że ja przez cały dzień nic nie jadłem" no i oczywiście moja wina bo on nie jadł

ok. to kanapki rob jesli masz taka potrzebe albo uprzedz go ze nie zdazyłas aby sam sobie zrobił . I wtedy powiesz ale przeciez cie uprzedzałam ze nie zdazyłam .

On chyba sam w sobie nie ma potrzeby, żeby zrobić coś na co wpadł sam. Żony nie ma a to zrobię to i to, zaskoczę ją. Nie on tak nie pomyśli bo po co? Ja mam się tylko starać?? Wszystko należy do roli żon, a facet tylko pracuje i tyle wystarczy?

On sie nie stara o ciebie bo jest pewny Ciebie a ty sie dołujesz .
Wyjdz do ludzi , jak on sie zaniepokoi ze wychodzisz z domu nie tylko do pracy a na np. basen , fitnes , spotkanie z kolezankami .
To moze sie przebudzi .

Ty odżyjesz . Zobaczysz ze swiat to nie tylko dom i praca ale mozna inaczej rowniesz spedzac czas .

Maz to nie centrum naszego zycia.

Z kolezankami na kawie nie bedziesz tylko gadac o domu i obowiazkach .

To nie chodzi ze masz wszystko olac i byc kobieta wyzwolona ale raz w tygodniu znależć chwilke dla siebie . Moze jak zobaczysz ze on jednak daje sobie rade z domem pod twoja nieobecność to tez spojrzysz na niego z innej strony .

Daj znac i jaki jest ciag dalszy 

Oj bidulek jeden, jakbyś mu nie zrobiła jedzonka to by nie jadł tak długo, aż by umarł z głodu...?
Żartujesz? Zgłodnieje to zrobi sobie i zje-to dorosły facet.
Więc- zapewne jest tak-  marudzisz, że wszystko sama robisz ale i tak robisz to nadal. On to wie- wie, że pogadasz sobie i zaraz weźmiesz się do roboty. A on nadal będzie sobie siedział i dostanie wszystko pod nosek. Bądź konsekwentna. Inaczej go nie zmienisz. Jesteś przepracowana i sfrustrowana-dlatego widzisz tylko jego wady, nie masz ochoty go widzieć, słyszeć, spać z nim... to już jest bardzo zła sytuacja. I myślę, że będzie gorzej, jeśli nie poczynisz kroków, by to zmienić.
Z drugiej strony- sama go tego nauczyłaś. On się przyzwyczaił- zapewne nie widzi w tym problemu.
Ciekawi mnie jedno- co on na to, że uciekłaś z sypialni? Jest to dla niego problem, zabiega o ciebie czy wszystko mu jedno?

Bo to jest tak, że z czasem cała ta szaleńcza miłosc i fascynacja mija i przemienia się troche w taki dojrzalszy,czesto bardziej racjonalny układ przyjacielski do tego samo zycie czyli wieczna powtarzalnosc tych samych czynnosci i wydaje nam się, ze tej milosci juz nie ma..podczas gdy ona wlasnie teraz tak wyglada a kazda ,,nowa milosc" za kilka lat bedzie taka sama.Poza tym dla mnie owa milosc to po prostu wybór bo same uczucia i odczucia nie wystarczą.One sie moga zmieniac w minute.Co dzien moze ktoś nowy stanąć na naszej drodze, bardziej ciekawy,z pozoru lepszy niz partner a tak naprawdę to ten sam schemat zaczyna sie od nowa.Trwając w zwiazku codziennie potwierdza się swój wybór.W zasadzie całe zycie to sztuka wyboru.

Jak dla mnie nie oddalają tylko przychodzi inny etap, dojrzalszy.Jesli oboje pracują nad związkiem to sie nie oddalą
Agneesha i jak u Ciebie, była jakas rozmowa z męzem?