Oni rujnują moje zycie

A czy wiesz dlaczego Cię tak traktują? Może z jakichś powodów boją się o Ciebie? Może masz jakieś problemy ze zdrowiem, albo sprawiałaś im kłopoty wychowawcze? Myślę, że jednak warto o tym rozmawiać z najbliższymi. Na pewno jest w Twojej rodzinie ktoś rozsądny, ktoś komu możesz o tym opowiedzieć i kto mógłby wpłynąć na Twoich rodziców (babcia, wujek,...).

Super - nie ma to jak zaufanie dla wlasnego dziecka.
Kaganiec, obroza, lancuch i moze sie nie zbiesi. Moja corka ma lat 12 i duzo wiecej swobody, bo poza nauka dziecko a potem nastolatka, musi miec tez czas na wypoczynek i zabawe, czy chocby ruch na swiezym powietrzu. I nie widze po niej ciagot do robienia takich rzeczy, jakich ja sama sie dopuszczalam, bedac wlasnie trzymana krotko i pod stala kontrola.

Nie wiem skąd u wszystkich ludzi przekonanie, że po maturze od razu już Autorka nie ma innego wyjścia tylko iść na studia..to uwiązanie z rodzicami na kolejne lata Autorko, jeśli chcesz jak najszybciej odciąć się od rodziców to musisz po maturze znaleźć pracę, i jeszcze lepiej na tym wyjdziesz niż byś miała studiować. Na studia możesz iść w każdym momencie swojego życia, a od rodziców uwolnisz się tylko mając swobodę finansową. A nie ukrywajmy że studiować i pracować jest ciężko, więc nie zażynałabym się. Popracujesz rok, staniesz na nogi i potem możesz się dalej uczyć jeśli będziesz chciała.. powodzenia!

Opcje są dwie, albo pójdziesz na studia gdzieś daleko, najlepiej na drugi koniec kraju o ile rodzice będą mogli cię nadal utrzymywać i tak stopniowo zaczniesz się usamodzielniać. Pierwszy rok jest często ciężki, ale na 2-3 można zacząć pracować na tyle, żeby odłożyć jakieś pieniądze.
Albo darujesz sobie studia, pójdziesz od razu gdzieś do pracy i będziesz na sobie zarabiać, chociaż częściowo... No ale, jak powszechnie wiadomo o pracę nie łatwo, a już zwłaszcza o taką, która daje konkretne zarobki. Ponadto jesteś po liceum, po technikum byłby ci może łatwiej coś znaleźć, ale to rok w plecy.

Musisz się zastanowić co chcesz dalej robić, czy zamierzasz studiować, czy chcesz sie jak najszybciej wyrwać z domu? A może boisz się, że jeżeli nie pójdziesz na studia to rodzice przy każdym spotkaniu będą ci wypominać, że się nigdzie nie dostałaś, że za słabo zdałaś maturę itp?

Bez przesady...
Jestem niewiele starsza i nie sądzę, aby było to zasadne. Moim rodzice nie mieli uwag jak chciałam wyjść na trochę ze znajomymi, niezależnie czy był to piątek czy sobota czy niedziela. To przecież nie chodzi o wielkie imprezowanie, nikt nie mówi o przychodzeniu nad ranem i nie wiadomo czym jeszcze.
Albo szlabany za oceny, przecież każdemu się zdarza dostać gorszą ocenę, bo sprawdzian był trudny, czy dane temat akurat niezbyt jasno wytłumaczony.

I cóż? Jakoś nie miałam i nadal nie mam narzuconego tak wymagającego rygoru ze strony rodziców i oceny mam bardzo dobre, w złe towarzystwo nie popadłam, wiem, kiedy jest czas na wyjście, a kiedy na obowiązki.

Poza tym skoro młodszej siostrze wolno, to dla czego starszemu dziecku nie? Jak słowo daje, to jest coś, co mnie najbardziej denerwuje u rodziców, wszystkich, nie tylko moich. Uważają z jakichś sobie tylko znanych powodów, że młodsze dziecko może wszystko, chodzić gdzie chce, spotykać się z kim chce... Natomiast starsze ma siedzieć w domu, bo ma czas na wszystko w bliżej nieokreślonej przyszłości. Bo oczywiści 15latka z pewnością zachowa się dużo odpowiedzialniej. Moim niedługo gorzko pożałują jak patrzę na zachowanie mojej siostry, ale cóż, uprzedzałam, ale co ja tam wiem...

No bez przesady i co ze wrocila pijana RAZ? Teraz smycz, kaganiec i do kaloryfera przywiazywac? To, ze mlodsza pijana nie wraca nie znaczy ze sobie nie szaleje jak z domu wyjdzie. Rownie dobrze moze wracac nacpana i tego nie zauwazaja, bo nie wszystkie narkotyki tak naprawde widac po kims.

A Ty i rodzice oczywiście jesteście świętymi bez skazy i powrót jednorazowy pijanego dziecka do domy to hanba i obraza majestatu?

Sama się nie posikaj

Zupełnie nie rozumiem tej pogardy dla pijanego nastolatka wracającego do domu... Ok, jakby to zdarzało się codziennie, czy co weekend to co innego, ale raz?! No i co, ze wróciła pijana? Lepiej, że do domu, a nie gdzieś pod płotem leżała, albo waletowała u jakiejś koleżanki.

W rozumieniu nastolatka matematyka jest prosta - wróciłem pijany do domu, dostałem kare - wniosek: nigdy nie wracać pijanym do domu.
Co to ma rozwiązać? To, że nie wróci pijany do domu nie znaczy, ze sie nie bedzie upijał gdzieś na umór.

Taaak... Bo pewnie nikomu na tym forum będąc młodym człowiekiem nie zdarzyło się upić, a wszystkie panie są pewne, że ich dzieci też nigdy przed 18stką nie miały alkoholu w ustach... Oj zaręczam, że by się mocno rozczarowały... A do tego pewnie nikomu się nie zdarzyło popełnić w życiu żadnego błędu.
Potępiajmy od razu wszelkie złe decyzje i błędy młodości, a ja się ustawiam w kolejce do potępienia na samym początku, bo też raz przesadziłam z alkoholem. Jak się jest nieprzyzwyczajonym i nie zna się swoich "możliwości" to się to zdarza. No i cóż? Od tej pory jakoś w wielu miejscach byłam, wiele okazji miałam i już nie powtórzyłam tego błędu. Choć nikt mnie wtedy nie przyłapał, ale sama wiedziałam, że przesadziłam, bo choć niepełnoletnie, to przecież swój rozum każdy ma.

Moja młodsza siostra ma więcej szczęścia niż rozumu. Jest o 3 lata młodsza, wróciła kilka razy w bardzo niepewnym stanie, z tym, że nikt nie widział, lub nie chciał widzieć, a ja ratowałam jej skórę.
Dlatego uważam, że to zależy od osoby, jej rozsądku i nie jest powiedziane, że autorka jeszcze kiedyś przesadzi w tej sprawie.
W końcu każdy ma prawo uczyć się na błędach.

I jeszcze jedno pytanie: Czy kara za jeden wybryk ma trwać wiecznie?
Nie wiem czy czytałam wystarczająco uważnie, ale nie dostrzegłam informacji kiedy to się stało. Tak więc zamierzają jej zakazywać wyjść i spotkań z koleżankami i kolegami do 30stki? Czy do emerytury ?

Wedle tego, to rodzice już dawno powinni jej nie ufać. Może odkąd dostała pierwszą jedynkę w szkole? Lub po raz pierwszy zrobiła coś po swojemu, nie tak jak jej kazano...?
Od początku powinni jej zakazywać wyjść na 2 godziny postać pod domem z kimś znajomym, albo w ogóle po co znajomi, niech się z nikim nie spotyka, izoluje od społeczeństwa, całe dnie siedzi w książkach, nie korzysta z internetu, telefonu komórkowego i jeszcze do nikogo nie odzywa. Taaaak... Na pewno to pomoże.

A akcje z poniżaniem, stosowaniem przemocy, o których dziewczyna pisze, czy zastraszanie obcięciem włosów to już w ogóle na pewno adekwatna kara na powrót jeden raz w stanie nietrzeźwości... Gratulacje metod wychowawczych...

Dziewczyno uciekaj z tego domu, jak tylko będziesz mogła.
A może uda ci się zdobyć jakieś stypendium? W tych sprawach zazwyczaj bierze się pod uwagę głównie kryterium dochodowe, a nie osiągnięcia w konkursach w szkole. Nie wiem jak jest w twoim przypadku, ale może złóż jakieś wnioski itp.

Oni się nie zmienia, jak skończysz 18, nawet nie masz o czym marzyć, nadal będą uważali, że nie masz najmniejszego pojęcia o życiu, ani własnego rozumu i że muszę zdecydować za ciebie, tak samo pewnie co do wybory kierunku studiów.

Olu, nie ma co się oburzać - oczywiście, że zdarzyło mi się przyjść do domu po alkoholu - ale byłam wtedy o wiele starsza od Autorki.
Nie robiła tego wcześniej, bo wiedziałam, że po prostu dostałabym w pysk i skończyłyby się wszelkie przyjemności. Tak było u mnie w domu. Rodziców się nie da zmienić. Więc pozostaje dążenie do usamodzielnienia się.