Zycie w ZAKONIE

Nie jestem siostrą zakonną. O życiu w zakonie franciszkanek mogę trochę opowiedzieć, bo siostry mnie tam gościły.
Niewątpliwym plusem jest to, że siostry troskliwie opiekują się  zakonnicami chorymi, niepełnosprawnym bądź w  wieku emerytalnym. Na starość i w razie choroby nie martwisz się, kto się tobą zajmie.  I samotność ci nie grozi.
Siostry na co dzień dużo pracują i modlą się. I to jest  dyscyplina  dla niektórych nie do przeskoczenia, bo godziny modlitw, posiłków, pracy są stałe i trzeba wcześnie wstawać. Zakonny strój dla niektórych może być niepotrzebnym obciążeniem. Mini tam nie włożysz.

Tu chyba kluczowym czynnikiem jest powołanie. To jest bardzo specyficzna egzystencja, i, choćby gwarantowała beztroskie życie, dla osoby bez powołania będzie katorgą.

Moze tak na margiensie ale zauwazcie ze mozliwe jest stworzenie kazdemu takich samych warunkow w spoleczenstwie, w panstwie jako calosci. Wystarczy kazdemu zapewnic miniumum egzystencji wymagajac jednak wykonywania minimum okreslonych obowiazkow spolecznych w stylu sprzatanie, dbanie o cos. A praca i wieksze mozliwosci dla chetnych przy czym minimum zapewnia brak stresy zwiazanego z podstawawa egzytestencja. Teoria mowi ze taki spoleczenstwo idzie ostro w gore w dziedzienie rozwoju i innocywajnosci. Jednak dzis celem jest zubozenie i uzaleznienie ludzi od systemu, ktory nie gwarantuje kazdemu minimalnego poziomu bezpieczenstwa.

Co do zycia w zakonie to na pewnie powolanie ale sa i rowniez pokusy w kwestii milosci, ktora sie chce dawac i otrzymywac. To jedna z podstawowych kwestii egzystencjalnych czlowieka i mysle ze jeden z najwiekszych problemow zycia w zakonie stad koniecznosc skierowanai tej milosci czy do w kierunku Jezusa, czy w kierunku sluzby dla dzieci, dla chorych. Jednak Ci wszyscy ludzie mijaja, siostry to tylko siostry. Mysle za jak ktos nie znajdzie tam swojego umocowania to moze czuc sie bardzo samotny.

Dla mnie zakony, gdzie kobiety są zamkniete w budynku to jakieś dziwactwo i dewiacja. Zakonnice powinny rozmawiać z ludźmi, oraganizować spotkania, nauczać, a nie siedzieć w 4 ścianach...

Twoje plusy bycia singlem jakieś z kosmosu - jeżeli chodzi o małżeństwo czy związek bez dzieci to przecież robisz co chcesz, ogranicza cię praca i pieniądze, nie wiem czemu mąż ma tobą rządzić, kręcenie po domu kogoś, kogo kochasz nie jest niczym denerwującym, a pierze pralka a wywieszasz ty lub on, gotujesz ty lub on, zresztą gotowanie dla dwojga jest super sprawą, ukochany pachnie tak, że nie masz ochoty od niego odstępować a prasuje sobie sam. Nawet się nie odniosę do tego krytykowania, bo to absurd jakiś, jak się kocha wzajemnie to tego nie ma.
Rutyna pojawia się kilkanaście lat później a z dziećmi to już w ogóle inna bajka. Także samo małżeństwo we dwoje jest stanem rewelacyjnym!.

Z tego co wiem siostry muszą prosić nawet o tabletkę przeciwbólową, podpaski itd. Nie mogą czytać książek jakie chcą, przeglądać niektórych stron internetowych. Niewesoło, ale rozumiem gdy ktoś czuje powołanie.

Plus jest jeden bardzo duży, masz pewność, że Jezus cię nie zdradzi. Z mężem może być różnie. Ale uważam, że życie w zakonie to też nie jest sielanka, szczególnie dla młodej dziewczyny. Pewnie nie zawsze jest miło i przyjemnie. Trzeba żyć w kilku, kilkunasto a czasami kilkudziesięcio osobowej wspólnocie, każda siostra ma jakieś swoje przyzwyczajenia, wady, temperament, charakter i pewnie często po prostu trzeba siebie nawzajem znosić i ze sobą wytrzymywać. Jeżeli siostrzyczka ma ochotę na coś co nie jest wpisane w horarium musi pytać o zgodę. Jeżeli chodzi o pieniądze to raczej też musi o nie prosić jak potrzebuje chociażby nowe buty. Słyszałam, że czasami siostry dostają jakieś kieszonkowe na własne wydatki, ale jest ono tak nie wielkie, że jak zajdzie jakaś ekstra potrzeba to trzeba prosić. Natomiast od znajomej, która była kiedyś w nowicjacie słyszałam, że siostry pod jej nieobecność w pokoju przeszukiwały jej rzeczy sprawdzając czy nie ukrywa czegoś niedozwolonego.