To TYLKO dziecko. Ono NIC nie rozumie.

Małe dzieci z reguły nie pamiętają. Choć ja zdania jestem że dziecko rozumie więcej jak nam się wydaje...

NIC? 
Mysle, ze malo jest osob, ktore uwazaja, ze dziecko nic nie rozumie. I chyba rownie malo uwaza, ze dziecko rozumie tyle, co dorosly.

A prawda jest ukryta gdzies tam po srodku - co innego potrafi zrozumiec dziecko 2-tygodniowe, co innego 2-miesieczne, a jeszcze inne rzeczy dwulatek.

Ile dwuletnich dzieci jest swiadomych tego, ze czym innym jest
naciskanie klawiszy fortepianu, a czym innym walenie lyzka w pokrywki?

Czy aby na pewno rodzice prowadzacy 2 -letnie dziecko do opery robia to z mysla o nim, czy moze probuja zaspokoic wlasne ambicje? Moze to wcale nie chodzi o to, ze dziecko rozumien tylko to lechce nasza proznoscn bo moje dziecko jest takie madre :d

W kazdym razie ja jako osoba dorosla wielu rzeczy jeszcze nie rozumiem

Dzieci rozumieją wiele, ale na swój własny, niedojrzały sposób. Czują na przykład kiedy dzieje się coś niedobrego, choć zupełnie nie potrafią racjonalnie powiązać przyczyn i skutków. Nie potrafią też wyciągać wniosków. Weźmy jednak pod uwagę jak bardzo na stan emocjonalny dziecka wpływają emocje matki i tego, co dzieje się w otoczeniu. Ono może nie rozumieć sytuacji, ale doskonale wyczuwa tembr czyjegoś głosu, odbiera pozytywne i negatywne nastawienie ze strony innych osób, dlatego boi się lub cieszy, co przecież z czegoś wynika. 
I o ile można powiedzieć o obcym dziecku, że nic nie rozumie, to czy mało razy nasze własne nas zaskoczyło? Mnie ogromnie wiele razy!

A zalozysz się, ze sa tacy rodzice?

Coz, ja sobie musialam wbic do glowy, ze moje dziecko nic nie rozumie kiedy mialo ze dwa miesiace i się okazalo, ze od tej chwili przez nastepne kila tygodni bede z moim owczesnym facetem uprawiac seks w tym samym pomieszczeniu, w ktorym się znajduje nasza corka, albo w ogole.   

Pare dni to trwalo, jednak z czasem dalam się przekonac, ze faktycznie rozumie jakby mniej

Ja bym powiedziała, że raczej koło tego wieku zaczyna zanikać...

No właśnie Jak już, to zanika. Chyba że ja nie rozumiem, co to jest empatia

ale pewnie krzywdzone zwierzatka na nia dzialaly juz wczesniej? Np. chory kotek czy potracony piesek?

Przy dzisiejszych filmach dla dzieci to rzeczywiscie mozna sie szybko empatii wyzbyc. Szczegolnie przy tych japonskich bajkach o robokopach z oczami jak strusie jaja.

No jak nie, jak tak? Bo może ja faktycznie nie wiem, co to empatia Dlaczego dziecko głaszcze matkę po głowie, kiedy ją ta głowa boli? Dlaczego przytula ojca, kiedy ma zmartwienie w pracy (a po tym ojcu to w ogóle średnio widać, kiedy coś go martwi)? Dlaczego płacze na smutnym filmie (nie, nie naśladuje postaci, postacie w tym filmie nie płaczą, nie naśladuje też rodziców, rodziców ten film nie smuci )? Dlaczego dziecko dzwoni codziennie do matki leżącej w szpitalu i mówi: "Nic się nie martw, w domu wszystko w porządku, tatuś trochę przeziębiony, ale dbam o niego i zaraz go wyleczę"? Dlaczego głaszcze i tuli psy, kiedy mają problemy żołądkowe (a dziecko samo nigdy nie wymiotowało, nie może wiedzieć, że to niefajne jest)?

Sądzę, że dzieci mają bardzo małą zdolność do przetwarzania informacji i faktycznie mało rozumieją np. z frazesów powtarzanych przez dorosłych. Jednak o jednym pamiętać trzeba: dziecko dorasta i działa coś takiego jak retrospekcja Nie tylko sobie te frazesy przypomina, ale i potrafi je odpowiednio przetworzyć. I wtedy dopiero często decyduje kim jest dla niego rodzic.

drobny przykład: jako kilkulatkę mama często mnie okłamywała mówiąc np. że czegoś co chciałam w sklepie nie było, że nie ma pieniędzy by kupić mi 1 gumę do żucia albo, że wszystkie dzieci jej koleżanek są grzeczne (w kontekście, że ja nie).

No i ja wtedy w to wierzyłam. Sądziłam najwidoczniej, że tak działa komunikacja międzyludzka: na prostym i prawdziwym przekazie Kiedy byłam nastolatką, już wiedziałam, że to nie były prawdziwe informacje. Dziś jako osoba 30-letnia uważam to za zwyczajne kłamstwa by mieć mnie z głowy lub by osiągnąć swój cel.
Uważam, że dzieciom należy zawsze mówić prawdę-może być ona krótka. Albo powiedzieć"Nie wiem". Ale nie notorycznie okłamywać.

Chyba pokutuje to od dawnych czasów,dziecko ma się słuchać rodziców,broń boże nie mieć własnego zdania bo jest jeszcze za małe,głównie tak myślą prości ludzie,którzy zostali w ten sam sposób wychowani i przenoszą takie wzorce na kolejne pokolenia.

W tym,że ma słuchać nie ma nic złego.Niektórzy jednak uważają,że powinno tylko słuchać,nie zadawać pytań argumentując tak: bo "jesteś za mały" bo "jak dorośniesz to zrozumiesz","bo to ja tu jestem matką".
  Dla mnie to jest strasznie poniżająca metoda dla dziecka,trzeba nawzajem się szanować,dziecko rodziców i w odwrotną stronę także.