Cukierkowa magia czy orka na ugorze?

Jak wiadomo-dzieci nie mam i wcale za tym nie tęsknię, no ale mam znajomych, którzy są rodzicami i na pewno nie poleciłabym ich  do reklamy społecznej promującej rodzicielstwo, ani nawet do reklamy pieluch, w której to rodzice szczęśliwi, że dziecko robi w pieluchy, a oni mogą je zmieniać

Pamiętam, gdy Agnieszka Chylińska urodziła pierwsze dziecko i w jednym z wywiadów powiedziała, że przeżyła szok, załamanie, chciała usiąść w kącie jak najdalej od dziecka i żeby ono nic od niej nie chciała bo "oszukano ją"- tak to określiła; wmówiono jej, że macierzyństwo to właśnie same ochy, achy i miód, a konfrontacja z rzeczywistością okazała się inna.
Mimo, że to przecież osoba bogatsza niż przeciętna Polka;stać ją na pewno na całodobową nianię i nie musi zmagać się z kwestią powrotu do pracy.
W mediach (reklamom się akurat nie dziwię) przedstawia się takie matki jak opisujesz; szczęśliwe, rozpromienione, bez śladu zmęczenia na twarzy i w rozmiarze 36 w krótkim czasie po porodzie.
Jednak widocznie  plusy muszą w jakiś sposób przewyższać te minusy, skoro moi znajomi (i to nie jedna para a właściwie każda, która ma już 1 dziecko), którzy zmagają się z takimi rzeczami jak: niania czy żłobek vs. powrót do pracy, zero wyjazdów wakacyjnych przez najbliższe kilka lat, chroniczne zmęczenie (jedna z koleżanek mówi, że nie przespała ANI JEDNEJ nocy przez ostatnie 6 mies. ) brak czasu na wyjścia z koleżanką na kawę.... decydują się na kolejne dziecko. No to ja to rozumiem tak: za pierwszym razem można się czuć "oszukanym", no ale za drugim już nie Zatem widocznie nie ma tak źle, skoro ludzie decydują się na ten (samobójczy) czyn kolejny raz

Cat, znam 2 dziewczyny (z kręgu bliskich koleżanek), które nie przespały ani jednej nocy w ciągu przynajmniej 2 lat

Cukierkowa magia jest nie tylko w mediach. Na tym forum czasem odczuwam lekkie mdłości kiedy czytam wypowiedzi forumowiczek w stylu "dziecko to najpiękniejsze co mogło Ci się przytrafić", "na pewno od razu pokochasz maluszka" itp., itd. Wydaje mi się, że zdecydowanie lepiej byłoby propagować faktyczny stan rzeczy (czyli to, że macierzyństwo to nie jest sama słodycz i że nie każda matka fruwa w skowronkach w momencie pojawienia się dziecka) - być może zmniejszyłoby to poczucie winy u kobiet, które akurat nie bardzo mogą się odnaleźć w nowej roli.

Z kolei nie należy demonizować. Zależy co się komu trafi Ja miałam bardzo lukrowanego niemowlaka W przeciwieństwie do wyżej przytoczonych koleżanek - nie zarwałam żadnej nocy Natomiast ja sama się "wymiksowałam" z tego słodkiego opisu z pierwszego postu. Zachwyty nad kupkami, analiza ich odcieni, pragnienie spędzania każdej sekundy z dzieckiem - to nie było w moim stylu. Przekorna dusza ułatwiła mi zamknięcie uszu na wszelki nalot stereotypów ("wyrodna matka", "ty się W OGÓLE nie interesujesz dzieckiem", "powinnaś być przy dziecku a nie iść do pracy", "dziecko powinno spać z matką" "). Postępowałam wg idei "szczęśliwa mama - szczęśliwe dziecko" i szukałam takiej drogi, żeby macierzyństwo było dla mnie przyjemnością. Tak, musiałam SZUKAĆ, bo, samo z siebie, przyjemne mi się wcale nie wydawało

Ja urodziłam pod koniec lat 90-tych, ale choć miałam tak sceptyczne podejście do samego zajścia w ciążę (w tym czasie, bo przypuszczam, że za jakiś czas byłoby ono jednak inne), to okres, kiedy maluch pojawił się na świecie, wspominam jako jeden z najlepszych i najpiękniejszych w moim życiu. Dodam, że jestem jedną z tych matek, które nie wyspały się chyba przez calutkie trzy lata, pomijając sporadyczne sytuacje, kiedy to wnuczek lądował na noc u dziadków.
Niemniej, podobnie jak Vinnga, wszelkie zmiany przyjęłam zupełnie naturalnie, nie głupiałam i nie piałam z zachwytu, swoim dzieckiem i jego wspaniałością nie zamęczałam otoczenia, nie trzęsłam się, za to naprawdę cieszyłam się swoim macierzyństwem. Tak zdrowo i zdroworozsądkowo . Nikt i nic nie było w stanie wywołać żadnego poczucia winy, gdy na przykład zajmując się sobą odpoczywałam od niemowlaka. Miałam jednak to szczęście, że absolutnie nikt nie negował moich pomysłów, nawet jeśli sama, patrząc na to z perspektywy czasu, uważam, że niekoniecznie wszystkie one były odpowiedzialne.

Ja przespałam wszystkie noce, bo nauczona przykładami z otoczenia od razu postawiłam na swoją wygodę młoda spała z nami w łóżku i nic mnie opinie przeciw nie obchodziły

Moja ciąża była super, gdybym miała tak każdą ciąże przechodzić to mogłabym urodzić i 20 dzieci więc z mojego punktu widzenia - ciąża była cukierkowa, poród to krótki rollecoaster  i po sprawie - natomiast jak wygląda samo macierzyństwo nie było dla mnie żadną tajemnica, więc ciężko by mi było wcisnąć cukierkową wizję - pomagałam w odchowaniu 3 dzieci mojej siostry  - pamiętałam i kolki, i ząbkowania, i pieluchy i inne "uroki". I może dlatego okazało się, że ciąża i pierwsze miesiące to znacznie większy luz niż przypuszczałam

no i piękne lato było wtedy - przesiedziałyśmy z młoda parę miesięcy w ogrodzie

(musiało być fajnie, bo oprócz paromiesięcznej młodej wzięłam sobie na odchowanie szczeniaka - jakby mi było mało )

Wydaje mi się, że wprost przeciwnie Owszem, kobieta, która latami wyczekiwała maluszka zapewne będzie głosiła, że to najpiękniejsze co może się przytrafić, ale większość głosi takie poglądy, bo tak wypada Skoro im wmawiano to przed nieprzespanymi nocami to one też muszą to głosić, bo inaczej by się przyznały (w swoim odczuciu), że są złymi matkami i dziecko je nienależycie cieszy.
Zresztą ten pogląd (dziecko to najwspanialsza rzecz w życiu) wybrałam dość niefortunnie. Bo większość matek naprawdę tak uważa. Chodziło mi generalnie o wszelkie stereotypowe, oklepane stwierdzenia o tym, że macierzyństwo to sama radość, w które wiele kobiet wierzy bezkrytycznie i nie ma odwagi, nawet przed sobą, przyznać się, że często ta radość przeplatana jest goryczą...

Tak, to naturalne przyjmowanie zmian jest bardzo kluczowe. Należy nauczyć się cieszyć z dobrych stron, zaakceptować pewne ograniczenia, nie przejmować się gorszymi momentami. Jeśli kobieta nie zapomni o sobie - ma duże szanse na to, ze wyciśnie z wczesnego macierzyństwa tyle lukru, ile się tylko da

Wychowanie dzieci to jest właśnie cukierkowa magia przeplatana orką na ugorze.
Są takie momenty, kiedy to, że jestem matką czyni mnie najszczęśliwsza osobą na świecie, ale są tez takie, że jak bym mogła, to wystrzeliłabym te moje bachorki w kosmos, jak najdalej.
I podobnie jak Olinka zachodząc w ciążę nie miałam jakiś specjalnych oczekiwań co do dzieci. Czasem, w szczególnie ciężkich momentach pocieszałam się myślą, że jeszcze parę lat i będa samodzielne.

U nas bylo tak. Najpierw wogole nie myslalam o dzieciach, potem jak to tego dojrzalam, to dluuugo nie wychodzilo, - kiedy wreszcie sie pojawila pierwsza, to byla tak wyczekana, ze pojawienie sie jej bylo szczytem marzen i szczescia, a macierzystwo jawilo mi sie niczyn kraina mlekiem i miodem plynaca.

Coz, jak nietrudno sie domyslic, upadek byl bolesny Z oblokow szybko musialam ewakuowac sie na ziemie, i zweryfikowac poglady nt macierzynstwa. Baaardzo ciezko bylo na poczatku, uff.

Pewien jestes?:) Poczekaj jak 14-latek zacznie wagarowac, klac, pic, cpac czy inne ekscesy fundowac - wtedy te pierwsze 3 lata beda wydawaly sie utraconym rajem:) Mialam szczescie, ze mnie te trudne lata jakos ominely ale popytaj znajomych:))
Kiedys kolega mnie "pocieszyl" w chwili malego zalamania, wlasnie z powodu braku snu i czasu, ze najgorsze w wychowaniu dziecka jest pierwszych 18 lat:)

Zreszta z perspektywy lat to te niedogodnosci jak pieluchy, kupki, kolki, zupki itp. odchodza w niepamiec i zostaja czesciej te mile wspomnienia. Mnie jest czasem smutno kiedy patrze i patrze a z mojego malego babelka chetnego do wskakiwania na kolana wyrasta duza pannica, ktora nie chce juz isc tak chetnie za reke ani dac buzi przy kolezankach:) Ma za to inne zalety, da sie z nia pogadac i na rowerach gdzies wyskoczyc:)

Nie, no ja swieta nie bylam ale bywaly gorsze egzemplarze:) Tak sie mowi, ze male dziecko maly klopot, duze dziecko..

Moja corka to aniol w porownaniu do niektorych przypadkow. Ale ma dopiero 12 lat, jeszcze wszystko przed nia. Chociaz gdyby miala pazury pokazywac, to pewnie juz by zaczela.

Nigdy
Moze czasem brakuje cukierkow, ale magia się nigdy nie konczy : )))

Prawda? Dosłownie kilka dni temu powiedziałam mojemu synowi, że na chwilę mógłby się cofnąć do tamtych czasów, kiedy to co jakiś czas podbiegał, łapał mnie za nogi, jakby sprawdzając czy ta mama wciąż jest . Człowiek ma wówczas takie niesamowite poczucie, że jest dla dziecka całym jego światem, oazą bezpieczeństwa, nauczycielem, przewodnikiem, ale też ponosi za to nowe życie ogromną odpowiedzialność. To jest piękne...

masochiści

A ja powiem i nie będzie w tym cienia pozornej słodyczy, że moje dzieci to najlepsze co mi się przytrafiło
Nie mogę sobie na pewne rzeczy pozwolić wiele sytuacji już nie wróci ale nie sądzę, że jest czego żałować. W czasie kiedy goniłam za kasą i "karierą" moje życie szczerze mówiąc było takie sobie i kręciło się wokół schematu - praca, wypłata, konto, w sobotę impreza w niedziele zakupy. Nawet kwiatki na parapecie mi usychały bo nie umiałam za nie wsiąść odpowiedzialności a co dopiero relacje międzyludzkie...Pojawienie się pierwszej córy przewartościowało mi wszystko, choć oczywiście nie było ani magii ani cukierków za to oczekiwania społeczne niemożliwe do spełnienia. Niedługo po porodzie kiedy miałam problem niezwiązany z macierzyństwem usłyszałam od swojej mamy -  "Ty płaczesz???zwariowałaś???przecież ty masz dziecko, ty nie możesz płakać!" To mówi samo za siebie.
Wyobrażenia pękają jak bańka mydlana, ale prawdziwe życie często bywa ciekawsze od różowej słodyczy, korą nas się karmi. Więź którą buduje się z dzieckiem jest naprawdę niesamowita i wyjątkowa.
Ja zajmuje się obecnie tak zwanym siedzeniem z dziećmi. Kiedy ktoś mi mówi "A ty to tak siedzisz z tymi dziećmi...A kiedy przyjdzie czas na twoje  życie?" odpowiadam - a teraz to niby czyje jest życie?? To jest własnie moje życie, moje tu i teraz. I powiem więcej - to nie jest tylko czas poświęcony dzieciom, to jest również czas poświęcony samej sobie. Ja mogę teraz zastanowić się nad sobą, zatrzymać się i przemyśleć swoje życie, swoje relacje, wyciągnąć wnioski, za niczym nie gonię, czekam i myślę, co jest dla mnie dobre, co chciałabym robić, co mi sprawia radość. Poza tym teraz mam czas, żeby napić się kawy z koleżanką, pogadać z siostrą, pomalować paznokcie, zadbać o siebie i o swoje życie. Wiem, że mogę sobie pozwolić na taką swobodę, bo nie mam noża na gardle w postaci kredytów i konieczności powrotu do pracy, nie traktuje jednak tego czasu jako poświęcania czegokolwiek a raczej widzę go jako szanse na własny rozwój.

Bycie matką-noszenie w sobie nowego życia to wspaniałe uczucie. Jeszcze wspanialsze - gdy po raz pierwszy widzisz i dotykasz swojego dziecka. Prawdę mówiąc nigdy nie zaznałam podobnego uczucia szczęścia...
Jednak szybko zweryfikowałam moją wizję macierzyństwa- tego cukierkowego właśnie- z okładek pism, gdzie pięknie umalowana mama trzyma na rękach czyściutkiego, spokojnie śpiącego bobaska.
Nie - dzieci nie są czyste- dzieci się plują, robią kupę, ulewają mleko, rzygają...Jedzą, śpią i wrzeszczą, brudzą pieluchę i znowu jedzą i tak w kółko. Potem raczkują, demolując wszystko co po drodze. Czołgają się w poszukiwaniu wszystkiego co można wziąć do buzi. Chorują, wykręcają buzię przed gorzkim syropem, lub plują nim na przed chwilą zmienioną na czystą bluzkę. Zdzierają kolana, kładą się w sklepie na podłodze, bo chcą czwartego w ciągu godziny loda. A potem, dużo później nie wracają do domu o ustalonej porze, udając, że rozładowała im się komórka, albo twierdzą, że nie umiesz liczyć i wcale nie miałaś pięciu papierosów w paczce tylko dwa...
Ty umierasz niejednokrotnie z nudów czytając po raz setny tą samą bajkę. Albo udajesz wniebowziętą siedząc trzecią godzinę w piaskownicy. Robisz z siebie wariatkę chowając się za firanką i dziesiątki razy wystawiając zza niej głowę krzyczysz "akuku". A potem słyszysz- ja się na świat nie prosiłem... I dlaczego ciągle tak zrzędzisz o tej szkole ...?

Oczywiście świadomie przekoloryzowałam, ale jest w tym ziarnko prawdy. Chwile szczęścia cały czas przeplatają się  z takimi sytuacjami. Jest OGROMNA RADOŚĆ  z pierwszego ząbka, kroku, ze wspólnej zabawy, przytulenia, uśmiechu ale jest też znużenie, bezradność, strach, zniecierpliwienie... Niewiele matek się do tego  przyznaje, bo to by świadczyło, że nie dają sobie rady, że nie są dość dobre. Rodzina często nie akceptuje "fochów matki", bo co ty chcesz- ona/on jest taki uroczy- przez 15 minut....a ty jesteś z dzieckiem cały dzień, dobę. Dodatkowo nosisz na barkach ogromną odpowiedzialność za drugiego człowieka, małą istotę, zależną całkowicie od ciebie. I nie wolno ci popełniać błędów- zachorowało, bo pewnie za lekko ubrałaś, rozbiło głowę- bo nie upilnowałaś. To bardzo stresujące. Kurczę- nikt nie ma oczu w dupie... A każdy jest człowiekiem.

Kocham swoje urwisy nad życie. Tego dużego- ma już 15 lat i tą maleńką- 4 latka. Ale TAK- moje dzieci czasem mnie wkurzają. I są momenty, że chciałabym zniknąć i zwyczajnie od  nich odpocząć.

natchniona, bardzo trafnie i pięknie ujęłaś obraz macierzyństwa.

natchniona chyba tutaj jako JEDNA Z NIELCZNYCH ( choć nie jedyna, aby nie było ) napisała bez ogródek  i bez zważania na każde słowo ,aby tylko  nie daj boszsze nie wyjść na wyrodna matkę jakim prawem  śmiała "na glos"  robić wypominki w  drugim akapicie.
Większości skupiła się na cukierkowych i pięknie brzmiących przechwałkach jakie cudeńka mają , cud miód ochy i achy, bajka, eden, idylla jednym slowy  nie dopuszczając do siebie myśli ,ze mama i tata to nie wszystko i nie zawsze ta cud dzidzia miesięcy-kilka,lat-kilka  będzie bezwzględnie posłuszna mając nascie lat ,jak  obecnie dzidzie do schrupania są , bo jeszcze zdolności pyskowkowych nie rozwinęły domagając się swoich praw oczywiście w ich mniemaniu jakie odgórnie im się należa, nawet nie wiadomo jak nonsensownych, wsiąkając jak gąbka nasze potknięcia i wybiorczo zapamiętując to co wygodniejsze  wykorzystując przeciwko nam , a na ich korzyść   ....to przyjdzie z czasem

Myślę, że to prawda; gdy rozmawiam z "dzieciatymi", twierdzą, że bywa ciężko, czasem brak im sił ale nie chcieliby ponownego życia bez dzieci. No, chyba, że nie chcą powiedzieć "Żałuję, że mamy to dziecko/te dzieci. Bez nich było o wiele lepiej" - raczej nikt by tego nie powiedział. Usłyszałam to z 2 razy w chwilach złości.
No i słusznie: w końcu dzisiaj kobieta może zdecydować kiedy chce mieć dzieci i ile, więc uznaję decyzję za bardzo dobrze przemyślaną.

Mortisha, chyba nie czytałaś dość dokładnie .
Pozwól, że samą siebie zacytuję:

Ale... podobnie jak Iceni dodam, że pomimo tego trudu, który włożyłam i wciąż wkładam, uważam, że macierzyństwo ma więcej jasnych stron. Wiele zresztą zależy od samego podejścia i własnych oczekiwań, jeśli nie są zbyt duże, to raczej trudno się rozczarować. Moje dziecko weszło w 17 rok życia, to już wielki chłop, prawie dorosły partner w domu, nie zawsze było łatwo, lekko i przyjemnie, ale ostatnie, co dziś mogłabym powiedzieć, to że nie warto było dbać, troszczyć się i budować tej relacji. Mam w domu fajnego, młodego, faceta, z którym nie tylko łapię naprawdę dobry kontakt, ale z którym nie mam (i oby tak pozostało) żadnych spędzających mi sen z powiek problemów. Od początku do końca sama uczyłam się swojej roli, wypracowałam dla nas optymalny, sprawdzający się, choć dosyć niestandardowy, model wychowawczy. Jasne, że wciąż muszę trzymać rękę na pulsie, ale też wiem, że to wszystko procentuje. I nie, nie idealizuję, jest naprawdę fajnie. Byłabym jednak nieszczera, gdybym nie dodała, że był taki moment, na szczęście krótki, kiedy wydawało mi się, że poniosłam na tym polu porażkę, bo zupełnie nie umiałam nad młodym zapanować.

Olinko  ty tez jesteś jedna z nielicznych , co nie ma obaw przedstawić swój punkt odniesienia dot. macierzyństwa w tych  pozytywnych barwach  jak i tez mniej kolorowych ,wyważone jest to o czym piszesz , takie szczere
Pisałam wtedy o natchnionej, ale napisałam ze nie jest jedyna , tylko jedna z nielicznych bez popadania w przesadyzm w żadną strone.  Tak wiec tez m.in. vinga, anhedonia  ( dzietne kobiety)tutaj również z rozsądkiem i zdrowym dystansem napisały chyba prawdę bez owijania w bawełnę

Znaczy ja jestem nieszczera, bo nie mam na co narzekać?

Cat, ja mam dziecko, bo mi spadło z nieba to nie jest dla sensu - to jest dla przyjemnosci czysty egoizm - mam obok siebie młodsza wersje siebie

caro3109Wiesz ...dziewczyny tu dobrze pisały ..obraz matki jest postrzegany w jednym kierunku..zadowolona uśmiechnięta spełniona zadbana i ochy i achy ..a to wcale tak nie jest ! Nawet najbardziej spełniona mama ma momenty i to nie jedne pi**ąć drzwiami wyjść w cholerę sama ze sobą bez ryku płaczu , mama mama bez zgrzytu nad uchem od rodziny ( bo niektórzy mieszkają z teściami , a jak wiadomo jedni się dogadują drudzy nie ) . I to że dziecko ci płacze a ty po 2/3 godzinie masz dość odłożysz dziecko , wyjdziesz-żeby się uspokoić- wcale nie jest złe.! ( też tak robiłam ) . Nie jesteś gorsza ..taka jest rzeczywistość , lepiej wyjść ochłonąć niż dziecko nosić z nerwami krzyczeć płakać czy nie wiadomo co ...bo dziecko wcale się nie uspokoi gdy mama chodzi jak bomba atomowa z opóźnionym zapłonem ;/ . Także spokojnie....nie jesteś gorszą mamą..swoją drogą czasem chciałoby się zamontować kamery tym" wiecznie szczęśliwym i pouczającym " mamusiom czy faktycznie chodzą 24/7 takie uradowane

Gary ... A wiesz że ja w porywach złości tak mówiłam ???????? ;/ Niezbyt to urocze i " na miejscu " ...ale tak było . Bycie mama jest cholernie męczące..owszem cudowne jeśli ma się w sobie tzw instynkt ...są przecież kobiety ..catwoman chyba nawet tutaj ;p które nie chcą nie maja dzieci i cieszą się z tego ...I co ..gorsze?? Nie. Swoją drogą ..jest też wiele takich matek które dzieci wg nie powinny mieć..

Catwoman Po co mi dziecko? No na to ci nie odpowiem ;D..Pisałam w jaki sposób je "dostałam"..nie byłam w stanie go osunąć czy oddać, choć chciałam i rozważałam te opcje ..po prostu ...klnełam bym sobie w twarz do końca życia, nie wybaczyłabym sobie...
Jesteś ciekawa naszych odczuć....uwierz gdyby nie ten gwałt pewnie wyrosłabym dalej na kobietę nie chcącej dzieci !...Bo tak wcześniej uważałam ...i patrzyłam jak na ufo na ludzi którzy ciciaja nad niemowlakiem...serio;D

Ale uważam że nie ma co narzekać....bardziej staram skupiać się na pozytywach ..wszelkie kolki choroby przeziębienia ominęły dziecko spała regularnie więc nie było tak że co 15 min ryk bo głodna...generalnie grzeczna zawsze była....spokojna...może to mi też ułatwiło przyzwyczajenie się do roli mamy ;p zawsze wygospodaruje sobie czas tak że mam na wszystko czas i ochotę...dużo osiągnęłam i dużo zrobię...A czy chce kolejne dziecko? Tak . Z moim partnerem z którym już 2 latka jestem i traktuje mała jak swoja planujemy wspólne życie...mieszkamy razem od samego początku , chcemy ślub dziecko (kolejność mniej ważna wolałabym ślub ale finanse nam to utrudniająca tak liczną rodzinę jakie mamy więc ...;D no to się zobaczy) .

Po za tym nic w życiu nie jest tylko różowe i tylko czarne , prawda ??