Mam inne poglądy na życie niż mój chłopak, on mnie nie rozumie

Nietypowa na wstepie powiem ze zalozylam watek "Chlopak, narzeczony z probleme alkoholowym".
A teraz przejde do konkretow.
Otoz u mnie z zwiazku na poczatku bylo niemal identycznie. Jak byla mpreza to musialy byc litry alkoholu i dodatkowe uzywki. Jak zaczynalo brakowac bylo kombinowanie. Moj facet nie umial w odpowiednim momencie skonczyc. Konczyl dopiero jak padl. Mowilam tlumaczylam ze nie jest normalne zalanie sie trupa, ze normalne jest wypic piwo dwa gora trzy i rozejsc sie spokojnie do domow. Mowilam ze nie jest normalne palenie trawy wciaganie fety. Ze niszczy swoje zdrowie. Zawsze probowal znalezc wytlumaczenie typu "w Holandii trawa jest legalna i nia lecza ludzi", "lekarz zaleca codzienne spozywanie alkoholu". Tez mnie wysmiewal ze nie mam w ogole pojecia o zyciu, ze teraz wszyscy tak robia a mnie to "chyba trzymali w piwnicy" skoro ja tak nigdy nie robilam. Jak mielismy odmienne zdanie na jakis temat zawsze slyszalam ze jestem glupia plytka i nie mam pojecia o zyciu. On ma swoje w glowie Ty masz swoje, zadne z Was na sile nie przekona do swoich racji. Skoro on widzi pozytywy w alkoholu i uzywkach to zadna sila nie zmusi go do zmienienia zdania na ten temat, bedzie do tego wracal. Ja tez pilam alkohol, chodzilam na imprezy ale ja dostrzeglam negatywny picia, on nie. Nic nie zrobisz, ja musialam uciekac bo te "codzienne zalecane dawki alkoholu przez lekarza" przeszly w tygodniowe ciagi po ktorych oczywiscie slyszalam ze to moja wina, bo go denerwuje. Jak byl po chlaniu skakal przy mnie az do przesady po czym minal tydzien dwa stawal sie drazliwy nerwowy i ja juz wiedzialam o co kaman, zbliza sie kolejny ciag. Przytocze Ci jedna z sytuacji ktora miala miejsce, otoz jakis czas temu rano obudzilismy sie w swietnych humorach, moj facet odprawil mnie do pracy wycalowal wysciskal umowilismy sie ze jak wroce z pracy to pojdziemy do mojej babci na herbate. Wrocilam z pracy i czekalam az przyjdzie zeby isc. Przyszedl ale pijany. I teraz zobacz co by bylo gdybysmy mieli dzieci, ja siedzialabym w pracy z mysla ze wszystko jest ok a on moze by nie odebral dziecka badz je zaniedbal bo butelka okazala sie wazniejsza. Takich sytuacji bylo duzo duzo wiecej, rano obiecywal ze nie bedzie nic pil, a jak wracalam z pracy byl wstawiony. Z takim czlowiekiem nigdy nie bedziesz pewna co Cie dzisiaj czeka...

Nietypowa zeby wszystko bylo jasne, nie chce odrazu zakladac najgorszego scenariusza w Waszym przypadku. Chce Ci tylko pokazac jak u mnie sie to zakonczylo. Chcialam na sile pokazac swojemu facetowi ze mozna zyc "normalnie", normalnie wedlug mnie czyli bez alkoholu, trawki i obracajac sie wsrod takich ludzi jak ja, ale dla niego wlasnie to "normalne" nie jest. On swoja "normalnosc" tlumaczy inaczej, wiec ani ja jego oni on mnie nie jest w stanie przekonac.
U niego wiecznie w domu byl alkohol wiec nie ma sie co dziwic ze normalne dla niego jest to ze ten alkohol musi byc dalej.

Jak czytam to co piszesz to u mnie bylo dokladnie tak samo.
Ale do czasu... Robilo sie coraz gorzej. Tez chcialam pokazac trzezwe towarzystwo to uslyszalam ze sa "nudnymi pionkami". Moj chlopak uwazal ze wszyscy pili i pija a jak ktos nie pije to cos jest z nim nie tak. Ciagle slyszalam ze lamentuje, przesadzam i wyolbrzymiam. A teraz jak juz odeszlam uslyszalam "chyba Ci to nie przeszkadzalo skoro bylas ze mna rok czasu". Wiec na sile nie zminisz jego toku myslenia. Prawie rok trzymala mnie przy nim wlasnie ta cholerna zgubna nadzieja, ze zrozumie ze sie opamieta ze zmieni swoje postpowanie. A zamiast lepiej robilo sie coraz gorzej.
Nie chce Ci radzic czy masz juz teraz to konczyc czy jeszcze zostac i czekac na to co sie wydarzy bo tego nikt nie wie, ale w moim przypadku z biegiem czasu coraz trudniej bylo mi odejsc.

Ale na poczatku moj chlopak tez przy mnie sie nie upijal i tak samo uciekal do mnie jak dzwonili kumple bo wiedzial jak to sie skonczy. Tylko ja wczesniej nie szukalam pomocy bo myslalam ze moja milosc go uleczy. Problem w tym ze oni nie umieja odmowic.

Wiesz nie mozesz sugerowac sie tylko moim przypadkiem, bo w zyciu bywa roznie. Nie jest powiedziane ze i u Ciebie tak sie to rozwinie. Ja tez nie przypuszczalam ze ten problem dotknie wlasnie mnie. Ale gdy zaczelam dostrzegac problem alkoholu mojego chlopaka zaczelam szukac porad na forach i wszedzie znalazlam odpowiedzi typu "uciekaj poki mozesz". Swoj watek zalozylam dopiero jak juz pojawila sie faza krytyczna czyli wielodniowe ciagi. W kazdym przypadku jest tak samo, najpierw super potem coraz gorzej.

Podejrzewam, że mój powiedziałby to samo. Jakiś czas temu oznajmił mi, że jak człowiek jest uzależniony to o tym wie i idzie terapie. Najgłupsza teoria jaką słyszałam z jego ust. Przecież właśnie na tym polega alkoholizm, że rzadko kto zdaje sobie z niego sprawę. Taki ktoś kto właśnie sobie to uświadomi to jest ok krok od sukcesu.I dokładnie to mu powiedziałam, ale on oczywiście wie swoje. Ma jakby zamknięty umysł. Wydaje mi się, że nic nie wskóram i że nie dozna cudownego odnowienia. Chyba będę to musiała zakończyć.
Spróbuje jeszcze zaciągnąć go na otwarty meeting.Jeśli nie zechce ze mną pójść albo nie to nie zadziała wtedy z nim zerwę. Nie będzie innego wyjścia.

To powiem Ci jeszcze że kupiłam książkę "koniec z kacem" Allen'a Carr. Przeczytałam ją całą i bardzo pasowała mi do mojego chłopaka, normalnie jakby opisywał właśnie jego. Podarowałam mu ją. Przeczytał całą ale tak jak się spodziewałam stwierdził "ciekawa książka, ale ja nie mam problemu", no czego innego ja sie mogłam spodziewać ;/. Całkowicie inaczej zrozumiał wszystkie przykłady podane przez autora niż ja, bo z nim potem rozmawiałam.
Skoro Twój chłopak poszedł na terapie tylko ze względu na ciebie i jeszcze stwierdził, że to Ty mu wmówiłaś że jest alkoholikiem, to mu ta terapia niestety nie pomoże. Ale przynajmniej spróbował, a podejrzewam że mój tego nie zrobi.

Czytałam post Łookasza i podziwiam że miał tyle siły aby z tym skończyć

Podziwiam Cię za to, że zdecydowałaś się z nim rozstać . Mam nadzieję, że będę miała tyle samo siły. Ja mam chyba o tyle łatwiej, że chyba go nie kocham, tylko mi po prostu zależy i się przywiązałam. Tylko nie wiem co mam mu powiedzieć, bo podejrzewam, że jak mu podam powód to nie zrozumie i uzna że jestem nienormalna. Zapewne tak będzie i zapewne też będę chciała dalej mu tłumaczyć, choć to nie będzie miało sensu. Ale mam nadzieje, że mimo wszystko zrozumie, że źle na mnie wpływa i że nie jestem z nim szczęśliwa, i że dlatego rozstanie to najlepsze wyjście.

Zobaczymy jak to będzie. Wiem, że jak się od niego uwolnię to poczuję ulgę. Zapewne nie na początku, ale w późniejszym czasie. Jeśli to zrobię to napiszę o tym

Nietypowa, jesteście ze sobą dopiero kilka miesięcy, a Ty nie znając go jeszcze zbyt dobrze, potrafisz wskazać wiele jego wad i różnic między wami. Przez moment odniosłam wrażenie, że trochę liczysz na to, że ktoś Ci doradzi, żebyś go zostawiła. Nie zrozum mnie źle, jesteś bardzo świadomą osobą, to dobrze Moim zdaniem nie jest to chłopak dla Ciebie, a przynajmniej tyle jestem w stanie powiedzieć po tych kilku postach.

allegra90, jestem z nim pól roku i jest dokładnie tak jak piszesz. Bardzo chciałabym aby wszystko dało się jakoś rozwiązać i żeby się zmienił, ale jednocześnie wiem że to nie jest możliwe. Poprzez swój post chciałam pokazać, że to chyba jest nie do uratowania. Mimo że nadzieja umiera ostatnia to nie liczyłam za bardzo na odpowiedzi typu "zostań z nim, bo da sie to jeszcze naprawić". Jestem świadoma, że taki związek raczej nie ma szans ale potrzebowałam potwierdzenia mojego myślenie przez innych, abym nie miała już żadnych wątpliwości co do rozstania się z nim. Dlatego bardzo dziękuję za odpowiedzi, naprawdę mi pomogły . Feniks 7, posłucham twoich rad i zwieje
Teraz pozostaje mi tylko rozmowa z nim. Trudna sprawa. Już raz zerwałam z chłopakiem i to był dla mnie koszmar mimo, że nasz związek był całkowitą pomyłką i mi na nim w ogóle nie zależało. Bardzo to przezywałam, a on jeszcze próbował mną manipulować i przez to miałam mętlik w głowie. Bardzo chciał żebym nie odchodziła ale ja czułam do niego niechęć. Mimo wszystko zrywając z nim płakałam. Boje się myśleć jak to będzie z moim obecnym chłopakiem, ponieważ jestem z nim zdecydowanie bardziej związana uczuciowo niż z poprzednim. On jest zupełnie inny ale boje się jego reakcji. Wiem, że nie jestem jedyna, która ma ten problem, bo zerwać jest zawsze ciężko, tym bardziej jak ktoś jest dla ciebie dobry i się stara tak jak on. Na razie jestem daleko od niego bo pojechałam do rodzinnego domu ale w ten weekend do mnie przyjeżdża. Nie będę mu tego mówić właśnie wtedy, ponieważ dałam mu przecież czas, umówiliśmy się że dopóki się na nim nie zawiodę kolejny raz przez alkohol, dopóty mam z nim o tym nie rozmawiać, więc muszę przeczekać. Wiem że prędzej czy później i tak za dużo wypije i coś zawali dlatego uzbroję się w cierpliwość. Wtedy będę miała przynajmniej argument dlaczego nie chcę z nim być i dlaczego musimy się rozstać.

Wybaczcie offtopic, ale... Panie Lewski, uwielbiam Twoje wypowiedzi.

A teraz do rzeczy - Autorko, jesteś z facetem dopiero pol roku, a większość jego cech Ci przeszkadza
To jest, według mnie, wystarczający argument, żeby związek zakończyć.

Piszesz, ze z jednej strony super, ze dla Ciebie przestał palić trawkę, a po chwili "nie chce, żeby robił to dla mnie, bo to nie daje mi żadnej pewności, ze do tego nie wróci". Nie uważasz, ze jeśli jest się w związku, to nie powinno się tylko wymagać?
Czy dajesz choć troszeczkę swojemu facetowi odczuć, ze jesteś z niego dumna, ze już nie jara? Ze Ci się to podoba? Czy chwalisz go za tego typu osiągnięcia? Czy tylko chodzisz i marudzisz, ze musi zmienić to, to, to i jeszcze to? Nie stworzysz z nikim szczęśliwego związku, jeśli tego nie zrozumiesz, choćby facet nie pil, nie palił, znajdziesz zawsze coś, co Ci się wyda dziwne, niefajne. Dlaczego? Bo ludzie maja wady.

Oczywiście nie pochwalam ani chlania, ani jarania. Ale uważam, ze oboje macie problem. Twój chłopak z używkami, a Ty z akceptacja.

Odpowiedz sobie na pytania, czy kochasz swojego faceta, czy jesteś gotowa dać coś od siebie, pomoc mu w zaprzestaniu korzystania z używek. Jeśli chociaż jedna odpowiedz to "nie", daj sobie spokój.

Po pierwsze nie uważam go za idiotę, po drugie nie traktuje innego człowieka jak narzędzie. Mimo, że mam świadomość że muszę z nim zerwać, to wiem że to nie będzie łatwe, bo każdemu człowiekowi należy się choć trochę szacunku, szczególnie takiemu który jest w porządku w stosunku do mnie. Poprostu nie pasujemy do sobie. A mózgu bym nie używała gdybym wmawiała sobie że taki związek ma sens, ot co.

Oczywiście że próbowałam. Wiele razy mówiłam mu że ciesze się że zmniejszył ilość alkoholu kiedy przez miesiąc prawie nie pił. Dobrze wiem, że należy chwalić dlatego też to robiłam. Ale to nic nie dawało. Jak mi obiecał pierwszy raz że nie bedzie jarać to mi było naprawdę miło. Ale potem okazało sie że nie dotrzymał słowa dodając że w sumie obietnice nie są wcale takie ważne. Bardzo mi się to nie spodobało. Dopiero jak mu powiedzialam że czuje się okropnie i że złamał dane słowo to ponownie obiecał. Poza tym za każdym razem mówi mi inną wersje. Raz powiedział że nigdy nie palił trawy regularnie, a jakis miesiąc później stwierdzil że palił własnie regularnie. Jak mu to wypomniałam to stwierdził że wcale tak nie mówił wcześniej, a potem zaczął sie wymigiwać że jednak wcale nie regularnie tylko raz na tydzien. Mozna mętliku dostac ;/ I on tak ma nie tylko jesli chodzi o używki (z alko jest podobnie), tylko na większosc tematów. Co jakiś czas podaje mi inna wersje i wypiera że wcale nie mówił wczesniej inaczej. I jak ja mam sie czuć? Nie moge mu nawet zaufać.
On zna się na komputerach dlatego często mi pomaga. Zawsze go chwale i okazuję wdzięczność. Widze że sie wtedy cieszy. Tak samo w wielu innych sprawach. Kiedy widze że naprawde sie stara to zawsze mu okazuje że to zauważam. Kiedy kupuje mi kwiaty, czy przyjeżdża po mnie samochodem to tak samo okazuję mu wdzięczność.
Wiec nie jest tak jak piszesz. Bardzo długio sie staraam ale brakuje mi juz sił i przez to sie oddalam od niego.

Cały czas próbuję mu pomóc ale bez skutku. Nie mam już pomysłów w jaki sposób moge go wyciągnąć z nałogu. I niestety zdaje sobie sprawę, że on sam najpierw musiałby to zrozumieć, że ma problem, a on to wypiera. W takim wypadku ja nic nie wskóram choćbym bardzo chciala. Tak jak napisalam wczesniej spróbuje ostatni raz i zaproponuje mu otwarty meeting. Jesli odmówi pójścia tam ze mną to będę musiala zerwać. Czy go kocham? Chyba nie. Wydawalo mi sie że kochałam. Przez jakiś czas czułam że sie coraz bardziej do niego przywiązuje i że jest coraz lepiej. Nawet miałam mu ochotę wyznać miłość. Ale po zdarzeniu które miało miejsce 2 tygodnie temu (alkohol) nagle jakby na chwile odeszły moje wszystkie uczucia do niego. On do tego doprowadził. Kilka dni później było troche lepiej ale już nie potrafiłam go traktowac tak jak kilka tygodni temu. Za dużo razy juz się na nim zawiodłam, a to ostanie zdarzenie przelało czarę goryczy. Od tamtego czasu czuje do niego złość i mimo, że czasem jest fajnie i tęsknie(jestem daleko wiec to normalne że tęsknie) to czuje że już nie bedzie tak samo jak wczesniej. Wiem że mogło by być gdyby zmienił swoje myslenie na temat alkoholu i marihuany, a żeby tak się stało potrzebna jest terapia na którą on nie chce iść. To co ja mogę zrobić? Czekać aż moja miłosć go cudownie odmieni? Chyba nie bardzo...

Może nie nazwałabym tego usprawiedliwianiem przed samym sobą, tylko potwierdzeniem przez innych że mam racje. I dzięki wcześniejszym komentarzom
allegra90, niunia77 i Fenix 7 podjęłam decyzje. I tak jak piszesz, skoro postanowiłam, że chce zerwać to tak też robię i wcale nie kombinuje, bo nadzieja jest już zbyt mała.

Napisałam Ci długa odpowiedź, ale mi się niestety skasowała. Po tym uświadomiłam sobie że w sumie dobrze, bo nie ma co się wysilać na tłumaczenie Ci.  Wystarczy że 3 osoby zrozumiały mój problem i wiedzą dużo o uzależnieniach. Widzę, że ty nie wiesz za wiele dlatego nie zrozumiesz mojego problemu. A mój chłopak ma 26 lat, więc powinien juz się wyszaleć i zacząć myśleć poważnie, zamiast dalej mieszkać w akademiku.
Uważam się za bardzo dojrzałą osobę, ale w sumie nie zależy mi na tym żeby ci to udowadniać. Tyle w tym temacie.

Bardzo mi miło, że wypowiedział sie jakiś mężczyzna . Ale z prawie żadnym punktem się nie zgadzam. Odniosę się do każdego.
ad 1. Ta jego ugodowość wcale nie jest az taka fajna jak się wydaje, ponieważ nigdy nie mówi mi co mu sie nie podoba, chociaż go o to proszę. Po prostu zmienia temat albo mnie wyśmiewa. Wg. Ciebie to jest odpowiedzialny i poważny człowiek? Moze i ma czasem swoje zdanie  ale niestety nie umie się bronić kiedy należy. Nie lubi brać udziału w dyskusjach, bo boi się wyłaniać z tłumu. Nie umie walczyć o swoje. Nie umie podejmować decyzji, ucieka od nich. A ja nie mam zamiaru całe życie się nim opiekować i mówić mu co ma robić.
ad 2. Pije zdecydowanie za często. I nie ma umiaru. ma rano takiego kaca że nie jest w stanie się ze mną spotkać mimo że się umawiał i obiecywał, że tak duzo pić nie będzie. I nie jest już wcale taki młody, ma 26 lat. dalej mieszka w akademiku i widzę, że nie zamierza się z niego prędko wyprowadzać, bo bardzo odpowiada mu imprezowe życie. Uważa że w domu będzie nudno, bo przecież nie będzie tam non stop kolegów od kieliszka...
ad 3. Z tym sie zgodzę i m.in. dlatego tak ciężko mi z nim zerwać, bo do tego jest dobrym człowiekiem i na pewno zasługuje na szczęście. Ale myslę że ze mną nie będzie go miał w przyszłości.
ad 4. Patrz pk 2.
ad 5. mam mnóstwo wad z czego doskonale zdaję sobie sprawę. Wyobraź sobie, że często się zastanawiam nad tym jak on ze mną wytrzymuje, bo dobrze wiem że ciągle prawie mu kazania i coś mi nie pasuje. I uwierz, że wiele razy prosiłam go o to aby mi powiedział co mu we mnie przeszkadza, ale odpowiedź jest zawsze ta sama - nic. Wiem, że mu bardzo zależy ale trzeba mówić o wadach, tak jak sam wypomniałeś, a on właśnie nie chce mi nic powiedzieć, to jak ja mam się zmieniać dla niego?
ad 6.patrz pk 5
ad 7. Ciężko określić jaki ma charakter. na pewno nie jest pantoflarzem z czego się bardzo cieszę. wyraża swoje zdanie na temat muzyki i zainteresowań, to też się chwali i doceniam to. Ale nie ma silnej woli i nie umie się bronić tak jak wcześniej pisałam. Jest bardzo podatny na kolegów. Nie chce sie wyróżniać, woli robić to co oni żeby sie nie narażać. Co mnie bardzo denerwuje. Przez to że wiele lat pił, teraz jest mu to niezbędne do życia i chociaż raz dziennie musi wspomnieć o alkoholu. jak wejdziemy do sklepu najpierw co widzi? Alkohol.
ad 8 i 9. Nie szukam kłótliwego i nieugodowego tylko takiego z silnym charakterem, który będzie wiedział ile powinien wypić aby rano normalnie funkcjonować i nie łamać obietnic przez alkohol. Zainteresowań nie musi mieć dokładnie tych samych. I możemy iść na kompromisy tak jak napisałam wcześniej - rower za taniec, ale tych różnic jest za dużo, nie tylko jeśli chodzi o zainteresowania dlatego myślę że to facet nie dla mnie, mimo że sie przywiązałam i mi na nim zależy. Gdyby nie zależało, to już bym dawno z nim zerwała. Mam też dość tego, że to ja ciągle muszę wymyślać jakieś wyjścia. On to by najchętniej tylko siedział ze mną w domu co mi nie odpowiada. Chciałabym żeby powiedział mi - idziemy tu i tu, a nie żebym musiała się za każdym razem dopominać o jakieś wyjście. Szukam faceta odpowiedzialnego, na którym będę mogła się oprzeć, a on mi nie daje bezpieczeństwa m.in przez soje picie i wg. mnie dość słaby charakter.
ad 10. On mnie zupełnie nie rozumie. Gdyby tak nie było to by mnie słuchał i starał ze mną prowadzić dyskusje. I nie wyśmiewał by mnie. Wiele razy rozmawiałam z nim spokojnie i mówiłam co mi nie pasuje ale on wszystko rozumie inaczej niż ja, w ogóle nie zgada z się z tym co mowie. Czuję teraz blokadę przed zwierzeniem się mu, bo wiem jak na to reaguje. jak go proszę o rade to też nie bardzo umie odpowiedzieć coś stosownego. To jest wg, Ciebie człowiek który rozumie swoja kobietę? Czy naprawdę tak ciężko jest kogoś wysłuchać i porozmawiać?

I na koniec chciałam jeszcze dodać, że przecież w końcu przejdzie fascynacja, zauroczenie i co nam pozostanie skoro mamy ze sobą tak mało wspólnego i nie umiemy ze soba rozmawiać?

Mysle że napisałam wystarczająco dużo
I naprawdę mi na nim bardzo zależało. Gdyby tak nie było to bym tyle razy nie próbowała z nim rozmawiać i ratować ten związek. Gdym nic do niego nie czułą to dawno bym juz z tym skończyła.

Tak jak pisalam wyzej, to jest cos strasznego czego nikomu nigdy nie zycze. Rozum krzyczal NIE, "jestes glupia, co Ty wyprawiasz" a serce bralo nogi za pas i prowadzilo mnie jak najszybciej na spotkanie z nim. Zaczelam czytac ksiazke "Koniec wspoluzaleznienia". Czuje ze potrzebuje terapii, ale mam jeszcze jakas wewnetrzna blokade, wstydze sie i boje...
...prowadzilo serce albo wspoluzaleznienie, ale chyba serce...

To że pije, wiąże się z wszystkimi innymi jego cechami, które opisałam, bo alkohol ma olbrzymi wpływ na człowieka i na całe jego życie. A tak poza tym spójrz na temat tego wątku, nie wspomniałam w nim o używkach, tylko o różnicach między nami i cały czas się tego trzymam. Oczywiście, że jestem tez ciekawa opinii innych ludzi, inaczej nie opisywałabym mojej sytuacji. A to że szukam potwierdzenia wiąże się z tym, że zdałam sobie sprawę że ten związek nie ma sensu i moim zdaniem to jest właśnie dojrzałość. Nie oszukuje się. A przynajmniej staram się nie oszukiwać.

Gdybym była za słaba żeby zerwać to bym tego nie postanowiła (czytaj kilka postów wyżej). A to że radze się innych to znak że myślę rozumem a nie sercem, a w tym wypadku to jest bardzo cenna umiejętność. Czasem warto posłuchać tego co inni mówią, a nie być zamkniętym i słuchać tylko siebie. Jestem do niego przyzwyczajona, owszem ale to nie oznacza że mi nie zależy. Pisałam wcześniej że jakiś czas temu miałam wielką ochotę powiedzieć mu że go kocham, bo tak waśnie czułam. Ale niedługo po tym znowu się na nim zawiodłam, już o tym pisałam. Wtedy zaczęłam dopiero poważnie myśleć o zerwaniu z nim, bo uświadomiłam sobie, że może zrujnować mi życie i być może sobie też przez to że się tak różnimy i mamy inne priorytety życiowe. Można by rzec, że się obudziłam w porę. Czy to oznacza niedojrzałość? Myślę że wręcz odwrotnie. Wiem też, że byłabym w stanie ponownie się w nim zakochać/pokochać go gdyby poszedł na terapie i zmienił swoje zachowanie. I nie chodzi mi o charakter, tylko zachowanie, które wiąże się z jego nadużywaniem alkoholu, czyli z tym że ucieka od problemów, nie potrafi sobie z nimi radzić, ciągle zmienia zdanie, nie dotrzymuje słowa i nie potrafi podejmować decyzji. Chciałabym połączyć się z nim duchowo, rozumieć go i żeby on rozumiał mnie, bo to jest najważniejsze. I żadne zauroczenie/ zakochanie nie pomoże, kiedy ludzie nie umieją z sobą rozmawiać.

Czy prosiłam o to by mnie oceniać? Chyba raczej nie, dlatego nie rozumiem tego postu. Nic nie wnosi i jest totalnie nie na temat.

Jak masz dosyć, to go zostaw, proste.