jak przestać wypominać zdradę?

Abrikade jeszcze do konca jemu nie przebaczylas tej zdrady i tu jest chyba pogrzebany przyslowiowy pies. Zwiazek po zdradzie jest ciezki i trzeba silnej woli dwoch stron. Musisz tez zaakceptowac fakt ze zwiazek przed i po zdradzie juz nigdy nie bedzie taki sam.

Jedyny skuteczny sposób jaki znam to potajemna zdrada dla wyrównania rachunków...

Nie zgodzę się...kac moralny po tym będzie podwójny.

Sprawdziłaś to w praktyce?

Doskonale wiem, że ciężko zapanować. To jest silniejsze. Sama tak robiłam tzn. trułam, analizowałam, robiłam aluzje, docinki, zadawalam pytania, męczyłam, męczłam...az zamęczyłam. Nie ma żadnej metody - kobiety ( w większości) takie są. Mój "kochany" zdrajca się oczywiście kajał, prosił o wybaczenie, tłumaczyl, obiecywał, nosił na rękach. Ba! nawet złorzeczył na tamtą, aby mi zrobić przyjemność i przekonać jak żaluje. No ale ile można? Teraz wiem, ze wrócił do mnie tylko dlatego, ze tamta go nie chciała, a on nie za bardzo wiedział co ma zrobić samiusieńki. Mordowaliśmy sie cale 4 lata. Gorzko tego żałuję. Zwłaszcza tego, że sie tak upokarzałam, pokazałam swoją słabość. A był go kopnąć od razu- oszczędziłabym swoich łez i uratowała swój honor. Znalazł w końcu trzecią -pogodną i radosną, całkiem świeżą, nie zgorzkniałą jak ja.
Nawet nie wiecie jak żałuję ze dałam się wtedy "uprosić". I wiem doskonale i z całą pewnością - z takich powrotów i wybaczeń nic dobrego nie będzie, a przynajmniej w wypadku kobiet wciąż rozpamiętujących.

Co to znaczy ? Czy on tamta kocha ?

Ok dziewczyny, ale same powiedzcie czy właśnie o to chodzi, żeby facet ciągle czuł się poniżany i beznadziejny? Mój generalnie słucha i przeprasza, dopóki się nie rozpędzę. Jak idą już serio ciężkie słowa - wtedy stawia granice i mówi że nie da się tak traktować.

Chyba to jest tak, że w pewnym momencie brak wybaczenia staję się już tylko naszym problemem. To my nie możemy sobie poradzić sobie z emocjami. Boimy się, że gdy zaufamy i pozwolimy odejść demonom on znowu nas skrzywdzi.

Nie zgadzam się że zdrajca powinien wysłuchiwać do końca życia albo X lat jak fatalnie postąpił. Ja Ci powiem, trzeba odważnie podjąć decyzję: świadomie mu ufam, godzę się z tym co było, to przeszłość, daję nam nową szansę I TO JEST MOJA DECYZJA.Tyle teoria, u mnie po 1,5 roku dalej strzelam fochy i wypominam, niestety. Jedyne co można zrobić to zmniejszyć ilość wybuchów. Czasem mi się uda i uwielbiam czuć że nad tym panuję.Kiedyś mam nadzieję emocje mnie opuszczą i już nie będzie tej potrzeby. Tego życzę i Wam i sobie.

no właśnie o to chodzi, że skoro jesteśmy razem, to jednak ja swoimi akcjami nie pomagam w budowaniu miłych relacji, a przecież chcę, żeby było miło, żeby nie musiał "uciekać" i szukać towarzystwa u zadowolonej i radosnej "koleżaneki"
Też mam takie wrażenie, że co innego wyrzucić z siebie złość po zdarzeniu, a co innego wyjeżdżać z oskarżeniami raz na tydzień, kiedy winowajca jest, ze tak powiem bogu ducha winien:( w końcu może sobie pomyśleć, ze jak ma obrywać za nic, to już lepiej poszaleć i obryw ten sam, a przyjemność z szaleństwa przynajmniej jest...jak się tak nad tym zastanawiam, to ja nie chciałabym, żeby mnie tak ktoś traktował...tylko, w drugą stronę to trudne:( walczę z tym i za każdym razem jak myślę, ze już sobie radzę z emocjami, zaczynam swoją grę podjazdową:(

" walczę z tym i za każdym razem jak myślę, ze już sobie radzę z emocjami, zaczynam swoją grę podjazdową:("

No właśnie musimy z tym codziennie walczyć. Każde zapanowanie nad chęcią wypominania to sukces.  Wiem dokładnie jak to jest: o matko jaki on wkurzający, śmieci nie zabrał i... jeszcze ta zdrada. Co on się tak do mnie dziwnie odezwał i .... jeszcze ta zdrada, nie pamięta żeby dziecku podać leki?! i... jeszcze ta zdrada. No kiedyś może ten drugi człon się odczepi!

Wątpię by jakakolwiek osoba, która darzyła szczerym uczuciem osobę, która dopuściła się zdrady w tak krótkim czasie jakim są trzy miesiące była w stanie przejść do porządku dziennego i żyć dalej normalnie. Niestety, to skaza na całe życie i nie da się tego zapomnieć, a życie nabiera zupełnie innego sensu i nigdy nie będzie już tak jak było. U mnie niebawem minie 5 lat, a pamiętam to jak wczoraj. Jestem dość zamkniętym człowiekiem jeżeli chodzi o wszelkie problemy, nie wylewam swych żali, unikam kłótni duszę to w sobie i całą sytuację przechodziłem, można by powiedzieć sam, jednak kosztowało mnie to sporo nerwów. Początkowo było bardzo ciężko, tym bardziej że nie chciałem by o tym wszystkim dowiedziały się dzieci, wychodziłem więc na plażę, gdzie godzinami szwendałem się i próbowałem sobie to wszystko uporządkować. Unikałem wszelkich rozmów na ten temat, wszelkie przeprosiny, skruchy i żale mojej małżonki jedynie potęgowały moje napięcie. Najgorsze były chwile, gdy pojawiały się rzeczy, lub sytuacje, które kojarzyły mi się z tym faktem, wówczas szukałem zajęcia, byle by tylko o tym nie myśleć. Nie powiem, początkowo chodziła mi po głowie zemsta w postaci kontry, ale stwierdziłem, że nie ma sensu zniżać swego poziomu i ważniejsze są dla mnie moje zasady. W moje uczucia wplótł się żal, który skłonił mnie do podjęcia ostatecznej decyzji. Z racji tej, iż decydując się na założenie pełnej rodziny zobowiązałem się tym samym do wychowania i zapewnienia pełnej rodziny mym dzieciom, słowa dotrzymam, ale gdy dzieci usamodzielnienia się odejdę wnosząc sprawę o rozwód, o czym oficjalnie zakomunikowałem mej małżonce, tym samym wyznaczając sobie nowy cel w życiu. Sytuacja może wydawać się dziwna, ale poniekąd w pewnym sensie pomaga mi to żyć. Jeden woli odejść, przekreślić wszystko i szukać szczęścia gdzieś indziej, drugi preferuje kłótnie, wypominki, czy też różnorakie zdrady, a ja konsekwentnie żyje wedle własnych zasad stawiając jedynie dwa warunki, w razie powtórki z wątpliwej dla mnie rozrywki definitywnie nie będzie ponownej opcji powrotu, a i drzwi są zawsze otwarte i jeżeli coś nie odpowiada, ja nikomu nie będę ograniczał szczęścia, jeżeli będzie go chciała szukać gdzieś indziej!!

uśmiechnęlam się:) to rzeczywiście tak działa:(

ale zacznę jeszcze raz od początku i liczę na was

w Boże Narodzenie, w drugi dzień świąt zobaczyłam tego smsa od koleżanki z pracy, niby nic w nim nie było, ale coś mnie zakłuło, kto wysyła smsy w święta do kolegów z pracy?
w plecaku znalazłam pamiętnik, a tam prozą i wierszem zapiski głównie jej, ale i mojego męża, emocje zaczęły działać i zrobiłam awanturę, było tłumaczenie, ze to wszystko moja wina, że mam czego chciałam, ale też teksty, że to miał być żart, prowokacja...były łzy (moje)generalnie było ciężko.
Ponieważ pracują razem zażądałam ograniczenia kontaktów do służbowych, , mąż cały czas twierdził, że nic między nimi nie było, i generalnie "temat"uważa za zamknięty. Nigdy niczego nie zrobił przeciwko rodzinie i nigdy rodziny nie zostawi, chociaż w czasie tych ciężkich rozmów zdarzyło mu się powiedzieć, że nie odejdzie, bo nie ma do kogo.
Było mi ciężko, ale myślałam, że kryzys wieku średniego, a tu ktoś nowy, kto się zachwyca, wspiera, każdemu może odebrać dech w piersiach:( Było kilka dni spokoju po których łapałam dół i wyrzygiwałam wszystko co mi nie pozwalało normalnie żyć.
Moje jazdy zaczęły niepokoić syna i miałam wrażenie, że w jego oczach ja jestem tą złą, obiecałam, że skończę te awantury.
Wszystko wskazywało, że nie ma sielanki, ale idziemy w dobrą stronę...
Kilka dni przed świętami wielkanocnymi zobaczyłam smsa od niej, w którym dziękuje mu za prezent ...i w tym momencie mój cały spokój prysł:(
Wszystko wróciło:( oczywiście mąz dalej twierdzi, że nie zrobił niczego przeciwko rodzinie i nas nie zostawi, ze to tylko ktoś z kim dobrze mu się rozmawia:( Mój spokój prysł, ale w jego miejsce pojawiła się obojętność, pomyślałam "rób człowieku co chcesz", jest tak strasznie ciężko, bo w takich chwilach człowiek potrzebuje, żeby go ktoś przytulił, żeby poczuć się bezpiecznie, a na to nie ma co liczyć:( Jestem rozżalona, rozczarowana, mój mąż który brzydził się zdradą, ehhh

Przepraszam za chaos, ale wino nie pomaga w składnym pisaniu:(

ps. we wtorek idę do psychologa, bo sama nie dam rady:(

rozwiązanie problemu już jest poza mną, to decyzja mojego męża i pani
ja muszę odzyskać siłę i równowagę, a tego sama nie jestem w stanie osiągnąć

i to jest ten problem...
masz już zdefiniowane o co chcesz walczyć
a teraz poszukasz sposobu jak do tego dojść...

dla mnie problemem jest to co robi mój mąż, ktoś kogo zawsze uważałam za orędownika życia rodzinnego, mój brak równowagi to są tego konsekwencje
z problemem zostawiam męża, resztę muszę przepracować i widzę ze bez pomocy sama nie dam rady, chociaż długo myślałam, ze będzie dobrze

"musisz zebrać w sobie siły spakować mu rzeczy i wystawić walizki za drzwi" możesz powiedzieć jak to zrobić praktycznie, bo teoretycznie brzmi nieźle?

ale dokładnie o tym pisałam:)

czy blokują ciebie tylko ...emocje?

a ty tak na prawdę - tego chcesz?

poznać prawdę, bo póki co to raz mówi coś, po jakimś czasie mówi coś innego
mam cholerną ochotę spotkać się z panią

kochać i być kochaną:)

wielu...

to są pewnie ci, którzy chcieli, a mój mąż nie chce, więc na nic moje pakowanie walizek by się zdało

Było bardziej dramatycznie ale to nie wątek o mnie.
Powiem Ci coś, bo wspomniałaś o rozmowach "dookoła" - wszystkie je "prowadziłyśmy", a raczej starałyśmy się na siłę wychwycić w nich jakieś słowo, przecinek, westchnienie, które dawałoby złudzenie nawiązania łączności radiowej - dialogu po prostu.
W końcu przychodzi taki moment, że zbierasz się w sobie i walisz kawę na ławę, między oczy, bez czekania aż misio będzie na nią gotowy, aż się psychicznie przygotuje..Wiesz co się wtedy najczęściej dzieje?
Misio pęka jak stare sprute gacie i zaczyna się sypać.. Albo się przełamuje i mówi prawdę (da się to wyczuć), albo pod pretekstem urażonej dumy sam unosi obrażony takim 'atakiem' szczerości zad i wychodzi. Wtedy jest idealny moment na pakowanie.
Tylko trzeba podjąć decyzje i wiedzieć JAK z nim rozmawiać.
No i chcieć to zrobić przede wszystkim.
Narazie jest u was tak jak to się podręcznikowo rozgrywa: Ty czekasz na męża decyzje, on czeka na Twoją. To co was łączy to brak stanowczości i przekonania żeby coś zrobić.

moja by była 27 ...i co z tego

Nie zrozumiałyśmy się. Ale to nieistotne w sumie co napisałam, bo Ty jesteś ciągle na etapie, gdzie masz złudzenia, że im bardziej wyrozumiała jesteś, tym więcej "ugrasz". Jest dokładnie odwrotnie.
Powodzenia zatem cokolwiek postanowisz dalej.

Chodziło mi o to, że niezależnie od tego jak mocno staram się przekazać Ci w jak nieciekawym położeniu znajdujesz się poprzez brak podejmowania decyzji, Ty i tak znajdziesz milion powodów, dla których Twoim zdaniem jest to czymś tam uzasadnione.
Szanuję to, bo każda z nas tu przechodziła te etapy i dlatego wiem, że mogę tylko napisać, ale jeśli nie jesteś gotowa żeby to przyjąć, to moja pisanina jest bezproduktywna.
Zauważyłam to, więc spasowałam.
Nie porównuj mnie proszę do męża, bo ja Ci oczu nie mydlę, przeciwnie

A męża boisz się zapytać wprost ?

Jejku jak ja lubię takie teksty.
Damka nie żałuj.
Wygrałaś przecież bo to Ty jesteś najważniejsza.

To tylko dowodzi jednego.
Nie idźmy im na rękę
Nie idźmy na łatwiznę
Nie bójmy się
Słuchajmy co nam w duszy gra...

wracam tutaj, bo jest mi bardzo źle, a podobno, jak człowiek na zakręcie, to powinien szukać pocieszenia wśród tych co na zakręcie, albo wyszli już na prostą:)
więc pocieszcie, przytulcie dzisiaj, jutro możecie mną potrząsnąć...

ostatnio bywało różnie, jak w bollywood, raz słońce, raz deszcz. Ja poszłam na terapię, nie powiem, czułam się po niej zdecydowanie lepiej, zrobiłam krok w stronę męża, tyle tylko, że z jego strony nie doczekałam się kroku w moją stroną.
Mam nawet wrażenie, że zrobił krok do tyłu.
Kiedyś przytulał od czasu do czasu, teraz nawet tego nie ma, potrafi milczeć tak, że cisza aż boli, a cisza z jego strony uruchamia we mnie jakąś blokadę i ja przestaję się odzywać, no i w dalszym ciągu utrzymuje kontakt telefoniczno/smsowy z "koleżanką", co już w ogóle rozstraja mnie zupełnie, bo do mnie dzwoni rzadko  w domu taki wycofany i wyciszony, a tu ...

o relacjach i uczuciach rozmowy są niesamowicie trudne, właściwie, to jest to tylko mój monolog i jedyna odpowiedź męża "masz co chciałaś", "trzeba było myśleć 15 lat temu". No faktycznie trzeba, tylko,że ja już nie mam wpływu na to co było x lat temu, mam wpływ na to co teraz i na to co w przyszłości i to też nie do końca.

Mieliśmy wyjechać na trzy dni, ale po ostatniej "rozmowie", kiedy był bardzo niemiły, potrafił tylko coś burknąć i w sposób nieprzyjemny mnie przedrzeźniać, powiedziałam, że nie jadę i zostałam...

i jest mi teraz okrutnie ciężko:( nawet nie zadzwonił do mnie, tylko przez syna przekazał informację "że już dojechał", jeszcze nigdy nie było tak, żebyśmy nie rozmawiali tak długo, nawet jeśli to nie były miłe rozmowy

chciałabym zadzwonić, ale ta druga ja, mówi, nie dzwoń! chciałam wysłać smsa, ale z drugiej strony, taka myśl, przecież on cię wcale nie chce i poszarpana jestem strasznie, niby powinnam zrobić to co ja chcę, ale jest jeszcze ten drugi głos i nie wiem skąd on się bierze:(

jestem potwornie zmęczona, nawet nie mam już siły płakać.

dziękuję, od razu lepiej, bo aż łzy polecialy
ryba81, a czy ty jesteś złota rybka?

Abrikade,
Ja też Ciebie mocno przytulam
I przesyłam pozytywne fluidy

Wysłałam również do Ciebie maila.
Pozdrawiam