Przyzwolenie na zdradę - kto jest za?

Wiesz, powiedzialabym, ze nie...ale...chyba jest taka sytuacja, kiedy powiedzialabym tak. Chociaz to jest chyba...i palcem po wodzie pisane...Nie jest to pewnik.
Sytuacja, kiedy zona/maz sa tak powaznie chorzy, ze nie moga z jakiegos powodu byc partnerem seksualnym. powiedzmy sa sparalizowani...Bycie z takim  kims, poswiecenie i Milosc to najwieksza forma oddania. Jedanak mysle tu tez o tej drugiej osobie i o jej potzrebach....Trudne pytanie. To chyba jedyna taka sytuacja, w ktorej sie waham...
Sytuacjom innym, mowie : NIE!

Tak, owszem. Sytuacja, w ktorej jedna ze stron nie odczuwa potrzeby seksu, a jednoczesnie nie przeszkadza jej fakt, ze partner/ka zaspokaja swoje potrzeby z kims innym a samo niezgranie się w sprawach seksualnych to zbyt malo do rozstania.
Niektorzy zwiazek opieraja na wylacznosci seksualnej, niektorzy na wspolnych celach i dazeniu do ich realizacji.

Nie jestem tylko pewna, czy w takiej sytuacji mozna to nazwac zdrada.

Poza tym ja osobiscie uwazam, ze wiele osob przyklada zbyt wiekla wage do zdrady - zdrady bywaja rozneggo kalibru i sam stosunek seksualny "na boku" to jeszcze nie koniec swiata.

W moim przypadku monogamia to raczej czarny scenariusz a nie cel, do ktorego daze

Rozwijajac jeszcze pewna mysl - zdrada niekiedy bierze się z braku mozliwosci zaspokojenia seksualnego z partnerem - wtedy niejako osoba pasywna seksualnie niejako sama zwieksza ryzyko, ze partner o wysokim libido ulegnie pokusie.

Jeżeli nagle zaczne gotowac na obiad codziennie makaron to nie powinnam być zaskoczona, ze ktos zamarzy sobie zupe ogorkowa. Czy w imię milosci powinien zacisnac żeby i jesc ten makaron do konca zycia?

Czasem zdrada bierze się z zafascynowania inna osoba. Mysli o niej staja się jak obsesja. Jaka jest, jak to by było kochac się z nia itd.  Jeżeli mój facet wpadlby w taki "amok" to chyba wolalabym, żeby sprobowal jak taki seks smakuje i w razie czego zdecydowal, niż dusil to w sobie i po latach przed snem wspominal jakas tam Zosie i jej piekne oczy.

I taka zdrade uwazam za zdrowsza niż tlumienie jej w sobie.

Glupia! Mogli by przeciez miec wspolnego kochanka wtedy ona by miala dwoch facetow a nie dzielilaby się swoim

To ja też zabiorę głos:-)

Dla mnie zdradzać można tylko w odwecie. A nawet się powinno dla własnego zdrowia psychicznego.
w innej sytuacji zdrada jest niedopuszczalna, nie wyobrażam jej sobie i nie potrafię wybaczyć i zrozumieć.

A dla mnie zdrada w odwecie to jedna z największych durnot, jakie można zrobić. "Na złość Jasiowi siądę gołą dupą w pokrzywy."

Ja nie jestem pewna, o co chodzi w temacie... O związki otwarte, poliamoryczne, czy o to, kiedy można wybaczyć, kiedy w monogamicznym ktoś zdradzi. Ja się sprzeciwiam wiązaniu związków otwartych ze zdradą, bo to nie ma ze sobą nic wspólnego. To jak porównywać klapsy za obopólną zgodą w czasie seksu do sprania żony do nieprzytomności, bo "zupa za słona". Dla mnie nie istnieje coś takiego jak "przyzwolenie na zdradę", bo jak jest przyzwolenie to nie ma zdrady, a jeśli jest zdrada, to znaczy, że przyzwolenia nie było.

Natomiast co do wybaczania samej zdrady, tu też nie umiałabym wypunktować, że w takich i śmakich okolicznościach można wybaczać, a w innych to nie. To zależy od ludzi, od sytuacji, od związku, od osobistych granic etc etc...

W życiu nie zgodzę się z takim czymś. Dla mnie zdrada jest ku*estwem. Ktoś kto zdradza, jest ku*wą lub ku*wiarzem. W jaki sposób zeszmacenie się miałoby pomóc zdradzonej kobiecie? Stanie się dzi*ką naprawdę daje "zdrowie psychiczne"? Ja bym się nie zniżyła do poziomu zdradzającego, to jest brak szacunku do samej siebie. Tak jak powiedziała Vian- "Na złość Jasiowi siądę gołą dupą w pokrzywy."

Przyzwolenie na zdradę? Nigdy. Chyba, że mówimy o związku otwartym, ale wtedy niekoniecznie jest to zdrada. Nie akceptuję zdrad ani w związku 2 miesięcznym, ani w małżeństwie z 20 letnim stażem. Nie i już.
Coś się nie układa w związku? Nie kocham partnera/partnerki? Zrywam/ rozwodzę się, albo próbuję naprawić relacje, staram się wszystko odbudować. NIE ZDRADZAM. To oszustwo, brak szacunku do siebie, do partnera i tchórzostwo.

tak jezeli facet oglada sie za innymi a nie interesuje sie wlasna a ona stara sie jak moze a on ma to dalej w d...e i nie chce z nia miec wogole jakiego kontaktu seksualnego a ona tego pragnie lecz on ja wicaz lekcewazy to na 100%

A czy nie uwazacie, ze takie absolutne potepianie zdrady powoduje, ze zamiast rozwiazywac problem jeszcze go nakreca?

Jeżeli raz czy drugi czyta się, ze osoba zdradzajaca to ku**wa/wiarz to się w koncu przestaje o tym glosno mowic żeby nie być stale na celowniku. A skoro się to robi temat tabu to osoby takie nie maja mozliwosci odnalezc partnera o podobnym nastawieniu tylko udaja, ze sa wierni. No a potem problemy, bo natura daje o sobie znac.

Ggdyby natomiast poligamia byla normalnie akceptowana jak monogamia - jako jeden z modeli wspolzycia to takie osoby by po prostu szukaly podobnych sobie.

A nadal jakoś tak jest, ze jakikolwiek inny model niż 1+1 wydaje się być "moralnie nieakceptowalny".

zdrada to zdrada, nad czym debatować ?
Czytam i oczom nie wierzę, jak niektórzy potrafią usprawiedliwić nawet takie zachowanie (jak to ktoś powiedział "gorsza od śmierci jest tylko zdrada")

Daleka jestem od wygłaszania sądów, jakie okoliczności usprawiedliwiają zdradę, czy i kiedy zdradę można wybaczyć, ile razy itd. Myślę, że różni ludzie mają różne podejście do zdrady i to, co dla jednego będzie już zdradą, dla innego nią nie będzie; jeden zdradę wybaczy i będzie starał się odbudować relację z partnerem, inny od razu przekreśli wieloletni związek z powodu jednego "skoku w bok" małżonka. Sądzę też, że wielu z nas może mieć nawet sprecyzowane założenia co do swojego postępowania w obliczu potencjalnej zdrady, a kiedy rzeczywiście się w takiej sytuacji znajdzie, postąpi inaczej. Każdy przypadek jest indywidualny i tak należy go rozpatrywać.

Zgodzę się jednak z Vian w stwierdzeniu, że o zdradzie możemy mówić tylko w sytuacji, kiedy partner nie dał jasnego i zwerbalizowanego przyzwolenia na seks czy romans z innym człowiekiem. Zdrada "kontrolowana" to już nie zdrada, bo przeczy jej definicji.

sorry ale to strasznie glupie co napisalas w imie milosci powinien zaproponowac Ci ogorkowa, grzybowa itd a nie zagladac do innej kuchni )

Kiedyś mężczyźnie zdrajcy człowiek z towarzystwa nie podałby ręki. Taki ment tracił zdolność honorową. Brakuje takich zasad.

sa rozmowy, sa terapie ale coz takie czasy cos sie lekko psuje wywalamy i bierzemy nowe ale nawet jesli to po co zdradzac?? nie mozna wczesniej w cywilizowany sposob sie rozstac?? nawet jesli nie z szacunku do partnera to do samego siebie??

no ta kobieta o ktorej mowisz pasuje do watku zgadza sie na zdrade

No ale po co coś robić wbrew sobie?
Załóżmy, że to mojemu partnerowi po 10 latach się odechciało. Pierwsze co bym zrobiła, to bym spróbowała z nim pogadać w czym problem. Jakby nie chciał ze mną o tym rozmawiać albo by stwierdził, że nie ma problemu, to wywaliłabym kawę na ławę, że mnie jednak libido nie opuściło i albo próbujemy naprawić nasze życie seksualne, albo się rozstajemy, albo ja zaspokajam swoje potrzeby z kimś innym i jemu wolno to samo. Jakby i tu jakoś jasno sie nie określił, czego chce, to zdecydowałabym sama, czy kochanek/ka, czy odchodzę, a jego po prostu o tym poinformowała.

Warto też brać poprawkę na to, z kim się wiążemy i że szczerość nie jest potrzebna tylko w czasie trwania związku, ale i zanim w niego wejdziemy. Nie bardzo rozumiem osoby, które wiążą się z kimś ze świadomością, że mają inne potrzeby, a potem zdradzają i mówią - no przecież nie miałem/am wyboru. Jeśli ktoś liczy, że partnerka się magicznie zmieni i nagle z seksualnej konserwatystki zmieni się w demona seksu sado-maso, to chyba ma pod kopułą nierówno.

Mam niskie mniemanie o osobach zdradzających, bo ja uważam, że serio wiele można o ile się jest gotowym wziąć na klatę odpowiedzialność, ale zdradzający kłamią, manipulują, a potem rozbrajająco mówią - no przecież nie mogę powiedzieć prawdy, bo będzie awantura, bo mnie zostawi, bo coś tam.

No nie, bo to jest świadomy wybór tej babki - tak woli po prostu, kochanka męża jej nie przeszkadza.

Jedyne czego się nie powinno robić to poświęcać, cierpieć dla partnera. Ja bym nie chciała, żeby mój partner zmuszał się do seksu ze mną, ale też bym nie chciała, żeby zmusił się do pozwolenia mi na kochankę np. Chciałabym, żeby wprost szczerze mi powiedział, co czuje, wtedy może się okaże, że mnie ta kochanka nie jest aż tak potrzebna.

Oświeciło mnie.
W jednym wypadku zdrada jest dla mnie zrozumiała - jak partner/ka mówi "ja o ewentualnej zdradzie nic wiedziec nie chcę". W takim wypadku potraktowałabym to jako automatyczne pozwolenie, żebym robiła co chcę.

U mnie nie ma żadnego przyzwolenia i żadnego ale... raz zostałam zdradzona i czułam się potwornie upokorzona, najgorsze że 23 letni wówczas facet zdradzał mnie z 14tką. I nie z powodu braku czegokolwiek, to był taki typ faceta, niestety nie słuchałam ostrzeżeń ;/

Dla mnie zdrada z powodu braku seksu w związku nie ma najmniejszego sensu - dlatego, że kiedy nie ma tego seksu w związku, to i tak zanika więź między partnerami, więc jaki jest sens ciągnięcia takiego związku?

Nigdy nie powiedziałabym, że ktoś miał rację, że zdradził. Zdrada jest pofolgowaniem swoim pragnieniom, a nie rozwiązaniem jakiegokolwiek problemu. Problem rozwiązuje się poprzez rozmowę, zmianę podejścia albo rozstanie.

od zawsze uważałam, ze zdrada jest czymś najgorszym i niewybaczalnym... ale z biegiem czasu tak mi się wydaje, ze wiele osób się nie szanuje nawzajem na tyle aby miało to znaczenie. Zdrada dla mnie nie jest jakiś tam słowny flirt, ale pocałunek już tak. Inna kwestia jeśli idzie o małzeństwo czy zalezy nam na ratowaniu czy sa dzieci. Pytanie moze proste ale o odpowiedź ciężej

Zgadzam się w stu procentach.

Ale co to za porównanie?
Czy makaronowi przeszkadzałoby, gdyby mi np. po trzech miesiącach oprócz niego zechciało się zjeść też zupy ogórkowej?
Pytanie oczywiście retoryczne.

Makaron i zupa ogórkowa nie mają uczuć, ale ludzie już tak, więc porównanie jest do d*py. Koniec kropka.

PS. Przyszło mi coś do głowy. Tyle się mówi o tej poligamii, jaka to ona jest wspaniała i w ogóle, że nie jest wbrew naszej naturze itd., ale dość często zapomina się o czymś takim jak zazdrość. Z jednej strony poligamia, z drugiej strony zazdrość. Ale NATURA nas WYKIWAŁA. Buhahaha... - Nie mogłam się powstrzymać od tego sarkazmu.

I jeszcze jedno. Nie biorąc pod uwagę ludzi, którzy są NAPRAWDĘ predysponowani do związków otwartych czy poliamorycznych, to sądzę, że większość ludzi będąca za poligamią, to takie osoby, co chętnie by sobie od czasu do czasu pofolgowały z kimś innym, ale ich partner to już nie może. NIE MOŻE! Dotyczy to zwłaszcza facetów. Biedactwa.

Hmm ja też akurat mam taką rozkmine i coraz bardziej mnie do tego ciągnie,jeśli czegoś brakuje Ci w związku,facet nie potrafi zadowolic Cie tak jakbyś tego chciała to czemu nie...warto spróbować tylko żebyś zachowała to dla siebie po co masz mu o tym gadać,kłócić sie itd :-D

Jezeli ktos zdradza ma powod cos jest na rzeczy musi byc jakis problem wiec trzeba go sprobowac rozwiazac byc szczerym jak sie nie da to sie rozstac i z czystym sumieniem uprawiac sex z kims innym a nie tak klamac. Ja bym nie mogl spojrzec komus w oczy i sklamac ale sa osoby co potrafia wiec i takie co zdradzaja i nie robia sobie nic z tego, po co zdradzac lepiej zakonczyc zwiazek i tyle.

Vian to nawet jak bys bardzo kochala swojego factea i on ciebie i po 10 czy 15 latach nie mogl sexu z toba upawiac to tak od nic zakonczylas bys taki zwiazek ?

Kazdy jest inny, rozni sa ludzie i naczej na wszystko patrza, szkoda tylko ze nie zawsze sie o wszystkim rozmawia dokladnie w zwiazkach i potem zdziwnienia ze ktos ma jakies tam myslenie na dany temat.

sex jest fajny jak sie kogos kocha.  pocalunki, bliskosc, trzymanie za rekę, pieszczoty sa wazniejsze niz sam stosunek.
i zamieniac dlugoletniego partnera na innego, dlatego ze mu sex-stosunek nie wychodzi?

Moim zdaniem to stwierdzenie bliskie jest stwierdzeniu, że kobieta jest współwinna gwałtowi, bo nieodpowiednio się ubrała. Jeśli dzieje się źle w związku, to zdecydowanie lepiej go zakończyć. Nie przemawiają do mnie wyjaśnienia w stylu "w związku ogólnie było dobrze poza sferą seksualną, dlatego ją/go zdradziłem/-am". Jeśli w sferze łóżkowej nie gra, to znaczy, że w związku "ogólnie" nie jest dobrze i warto się zastanowić i zdecydować: albo chcę z nim/nią być pomimo tego, albo rozchodzimy się i szukamy pełni szczęścia gdzie indziej.

Na zdradę nie ma żadnego usprawiedliwienia. Najprościej jest zrobić skok w bok, jak się w związku nie układa. Jednak sztuką jest rozwiązanie problemów, także łóżkowych. Poza tym zdrada nic nie zmieni, wręcz przeciwnie pogorszy sytuację. Ja nigdy bym nie wybaczyła zdrady, nawet jakbym baaardzo kochała.

Gdybym nie mógł uprawiać seksu, to zgodziłbym się, a nawet namawiał żonę, aby sobie kochanka znalazła.

Na czym polega taki zwiazek z przyzwoleniem na zdradę? Co jest spoiwem łączącym tych dwoje ludzi, którzy godzą się na taki układ? Nie jestem w stanie tego pojąć. Czytałam "Kochanek Lady Chatterley" (nie wiem, czy poprawnie napisałam) i tam był motyw, gdzie żona zdradzała męża-kalekę, sparaliżowanego od pasa w dół. Prędzej, czy później (nawet w takiej sytuacji) człowiek zaczyna się emocjonalnie angażować, trwa przy takim mężu-kalece z poczucia obowiązku i szacunku do niego, ale myślami jest przy kochanku. Chyba, że mówimy tu o parze seksoholików, którzy nie darzą uczuciem ani siebie, ani nikogo innego, a ich głównym celem jest odbywanie jak największej ilości stosunków, mogą mieć np. wspólny majątek i to ich łączy. Niepojęte dla mnie Wracasz do domu, a tam mąż pieprzy kochankę, wchodzisz do sypialni, mówisz "Cześć skarbie!", podchodzisz, dajesz buziaka i lecisz do kuchni robić obiadek. A jeszcze po drodze zbierasz ubrania rozrzucone na drodze od drzwi do sypialnianego łóżka i nastawiasz pranie Wieczorem zmiana, do Ciebie wpada kochanek, a mąż szykuje sobie wędki na ryby, idziecie do sypialni, on wyjeżdżajac wpada do sypialni dać Ci buziaka i mówi, żebyście do rana skończyli, bo jak wróci to będzie chciał się położyć, musi się wyspać, bo na 15 się umówił z kochanką. Związek pełen miłości

Szczerosc moze i jest potrzebna, ale nie zawsze poplaca. Czasem bycie szczerym oznacza, ze sprowadza się swoje szanse na bycie z kims do zera. I owszem, bywa, ze w takich sytuacjach czlowiek posuwa się do zatajania prawdy a nawet klamstwa. Nie twierdze, ze jest to dobre, ale mogę zrozumiec ludzi, ktorzy się do czegos takiego posuwaja.

Bo latwo się mowi o szczerosci,  kiedy szczerosc nic nie kosztuje.

Ale na wlasnym przykladzie mogę powiedziec, ze szczerosc na samym poczatku znajomosci wiecej przynosila mi szkody niż pozytku. Totez w koncu, po latach, nauczylam się prawde przemilczac. Bo co mi z tego, ze szczerosc pozwolilaby mi znalezc kogos naprawdę wartosciowego i takiego, z kim moglabym spedzic reszte zycia? A ile mialabym poswiecic czasu na proby, rozczarowania i poszukiwania? 10 lat? 20?
I co? Znalazlabym sobie meza, kiedy bylabym już stara, pomarszczona i bezplodna?

Wiec tak, w moim przypadku zatajenie prawdy przynioslo mi wiecej pozytku niż strat dlatego potrafie zrozumiec, ze ktos inny posuwa się do klamstwa. 
_______

Watek rozwija się troche na zasadzie "kiedy wolno krasc".
Z zalozenia nigdy, w praktyce jednak wychodzi co innego.

Naszych czyli jakich? Bo widzisz, gdybyśmy obecnie zaakceptowali poligamię czy po prostu uprawianie seksu z kim popadnie, kto się nam spodoba  (Tylko tu: domena mężczyzn jako silniejszych.) spowodowałoby wiele komplikacji w obecnie przyjętym życiu społecznym; masa nie wiadomo czyich dzieci (sztuczna antykoncepcja również nie jest zgodna z naturą), alimenty Bóg wie komu płacić i od kogo żądać, dzieci właściwie imion ojców nie znają, są również w jakiś sposób pozbawione tożsamości, przynależności (to akurat w ludach plemiennych było i jest bardzo ważne) a kobiety rywalizują ze sobą. Mężczyźni zresztą też- tylko samowolką nie za bardzo, bo to zabronione.

No i co z tym fantem zrobić?

Myślę, że jest tyle zdrad bo ludzie odsunęli się od podstawowych wartości moralnych, wybrali to, co pozornie łatwiejsze.

Catwoman... co do poligamii...

Pierwszy problem to pieniądze. Gdyby kobieta nie musiała się martwić o pieniądze, tylko miała zapewniony byt bez względu na alimenty, to pewnie nie miałoby dużego znaczenia kto jest ojcem. Zdrada chyba boli głównie z tego powodu, że ktoś traci coś, co miał do tej pory na wyłączność, czyli np. kobieta miała pracującego męża. Po zdradzie pewnie dostanie pieniądze jako alimenty, ale i tak traci poczucie dotychczasowego bezpieczeństwa.

Druga rzecz: poligamia automatycznie rozluźnia związki ludzi. W monogamii jest wiele małżeństw nieszczęśliwych, bo nie jest łatwo się rozstać, gdy ludzi łączą dzieci i pieniądze (zobacz akapit wyżej). W poligamii jeśli komuś jest źle z daną osobą to idzie do innej i z tą inną żyje. Odejścia są łatwe (znowu -- pieniądze, dom, kredyt, to utrudniają) i można zacząć żyć z kimś innym.

Wydaje się, że poligamia jest super-hiper, że od razu wszyscy zaczęliby się p*przyć wokół gdzie popadnie, z kim popadnie. To jest nieprawda. Ludzie uprawiali by seks wtedy, kiedy dwoje tego chce. Łatwiej by dochodziło do seksu, spotkań, a ta łatwość powodowałaby, że ludzie lepiej by sobie dobierali partnerów seksualnych. To tak jak z jedzeniem... gdybyś wygłodziła całe miasto A i potem pokazała im inne miasto B, gdzie żywność jest w sklepach na półkach, to ktoś z miasta A powiedziałby "nie możemy tego u nas zrobić, bo od razu by rozwalili cały ten sklep, bo każdy by się rzucił na jedzenie i jadł, jadł, jadł...". Prawda jest taka, że jeśli jedzenie jest dostępne w B, to ludzie z B już tak na niego się nie rzucają, tylko traktują jako normalną rzecz przysługującą człowiekowi.

A jak wyglądałby normalne związki? Ano mieszkałoby się z kimś parę lat, potem poznawało nową osobę, z tą starą dalej by relacja trwała, czasem ludzie by wracali do siebie, czasem rozstawali się na zawsze. W takich zasadach fair-play byłoby powiedziane, że jeśli ktoś nie chce z kimś żyć, to po prostu odchodzi. Byłoby dużo cierpienia, jeśli jedna osoba kocha drugą, a ta druga odchodzi... ale to byłoby tylko cierpienie serca, a nie z powodów materialnych (zob akapit pierwszy).

Zawsze można się rozstać.

Rozstać się, bo ktoś zachorował? Eeeee... to niedobre. Jak się z kimś żyło wiele lat, postanowiło być na dobre i na złe... Ja bym tak nie dał rady.