Wyjazd za granice a male dziecko pod opieką babci

No pomysl glupi w/g mnie
Ale znam 2 osoby co zostawily dzieci z babciami na ok.pol roku
Jeden mial dwa latka,w drugim przypadku ok 5 lat
Do dzisiaj pamietam te pytania gdzie mama i kiedy wroci,zadawane przez te dzieci
Osobiscie nie zostawila bym dzieci aby wyjechac do pracy,mam mozliwosc tez jechac ale to nie pieniadze maja żądzic zyciem naszym
Wiec nawet wizja domu by mnie do tego nie zmusila,wystarczy ze moj partner pracuje za granica,i niestety psychicznie jest ciezko rozlake wytrzymac nam doroslym,a gdzie dopiero dzieciom

Ja bym zostawila. Z zaufana osoba - jeśli do babci masz pelne zaufanie, to nie widze problemu. 
To raczej ze starszym dzieckiem bylby problem - moja corka miala wlasnie niecale 2 lata jak tata wyjechal i traumy nie było. Z pewnoscia go też nie zapomniala, a w ciagu tamtego roku widziaala go dwa razy.

Dwa miesiace to nie dwa lata.

Takie dziecko uwierz mi zauważy brak mamy....nieoszukujmy sie dzieci potrzebują matki szczególnie jak sa takie małe...co innego nastolatek...na 2 miechy nastolatek moze spedzic wakacje u babci czy cos ale nie takie maleństwo.

Ja zostawilam dziecko na 4 godziny bo musialam urzedowe sprawy w innym miescie zalatwic i jak wrocilam a dziecko kontakt ma dobry z babcia to mala przez kolejny tydzien spala mi na rekach nie pozwalala sie odlożyc do wózka czy łóżeczka bo bała sie ze ja zostawie. A ma 9 miesiecy....a 16 miesieczne dziecko to dopiero zaczai.

Najlepiej by było , żeby babcia z córcią z Wami wyjechały , jeżeli byłoby to możliwe . Ubezpieczenie można wykupić w PZU nie jest , aź tak bardzo drogie . W Niemczech jest bardzo dużo sklepów , gdzie można zaopatrywać się dużo taniej niż u Nas .  Na dwa miesiące , nie musicie mieć super warunków mieszkaniowych . Wiesz jak ma się zaufaną Osobę , która zaopiekuje sie dzieckiem , to jak bardzo się musi , to dziecko bez matki można zostawić na jakiś czas . Przecieź bardzo dużo kobiet pracuje , bo muszą , to dzieci też są i w żłobkach i nianie i babcie na zmianę .

ja bym nie zostawila na pewno dzieci, starsza ma 6 lat to ok ale mlodsza ma tylko niecale dwa latka jest ciagle ze mna wiec jakbym mogla ja zostawić, co innego na caly dzień bo praca a co innego na dluzszy czas, dla dziecka dwa mieiace to wieczność
jeśli już musisz jechać to weź ja ze sobą tym bardziej ze to jedno dziecko, możesz pracować na nocki przy sprzątaniu a maz by był z dzieckiem no nie wiem wszytsko lepsze niż ja zostawiać nawet z babcia,
albo cala czworka ale to sa koszty a wy chcecie na dom zarabiać, wiec niech maz zarabia tam, dużo znajomych tak robi ze on tylko siedzi za granica

Mam lekko mieszane uczucia - pewnie, ze dziecko zauwazy, ze mamy nie ma - ale najlepiej rozwazyc wszystkie za i przeciw - jezeli to ciekawa oferta pracy, a babcia ma dobry kontakt z dzieckiem, to bym sie zastanowila - wbrew pozorom dwie miesiace mina szybko, a potem mozna nadrobic stracony czas.

Cyniczna, czy to , ze dziecko placze, kiedy znikasz na dluzej niz chwilke oznacza, ze masz go nie odstapiac na krok? - nie chce Cie martwic, ale z tego sie bierze nadopiekonczosc

Benita, z tym "zauważeniem braku mamy" to, oczywiście, nieco przejaskrawiłam. Pewnie, że zauważy, ale niektóre dzieci, zależnie od dotychczasowego stylu życia, odczują to bardziej lub mniej.
No i nie zostawiłabym dziecka na 2 miesiące z byle powodu, chociażby dlatego, że szkoda byłoby mi "opuścić" 2 miesiące jego postępów. Ale w perspektywie szybszego zarobienia na upragniony domek z pewnością bym uznała, że warto. Powtarzam - ja bym tak postąpiła z moim dzieckiem, ponieważ miałam wtedy wszelkie przesłanki ku stwierdzeniu, że taka rozłąka mojemu dziecku by nie zaszkodziła.

Znam natomiast dziewczynę, która często i na długo wyjeżdżała do pracy. Zostawiała dziecko pod opieką babci. Jej córka, teraz nastolatka, ma bardzo słaby kontakt z matką i sprawia duuużo problemów wychowawczych. Tyle, że znając tę dziewczynę (matkę) wcale nie jestem przekonana czy jej obecność przy dziecku dużo by zmieniła... "Wpadka" w wieku 18 lat i mizerna gotowość do macierzyństwa - więc bardzo możliwe, że dziecko byłoby tak samo zaniedbane pod względem emocjonalnym nawet z mamą przy boku.
Z kolei córka drugiej koleżanki zaczęła sprawiać problemy w momencie, kiedy ojciec zaczął wyjeżdżać do pracy za granicę. Młoda miała wtedy 10 lat. Decyzja o wyjeździe któregokolwiek z rodziców jest więc zawsze obarczona pewnym ryzykiem, wymaga dobrych przygotowań i świadomości, że trzeba dołożyć pracy nad relacjami z dzieckiem w czasie poza tym wyjazdem.

Benita, ja nie mam z tym problemu, mam czas dla siebie i nie jestem nadopiekuńczą matką. Poza tym jest różnica między paroma godzinami a dwoma miesiącami bez widzenia mamy.

Benita...uwierz mi że nie mam lekkiego życia i dlatego pracy szukam...ale nie zostawiłabym dziecka tak małego na 2 miesiące.
Napisałaś, że każdy ma prawo wyrazić swoje zdanie więc i ja wyraziłam swoje.
Piszecie również, że dziecku może nawet nie tyle nie zauważyć braku mamy co może to nie mieć aż takiego istotnego znaczenia...wiesz nawet pies tęskni za swoim Panem czy Panią jak jest zostawiony gdzieś na czas jakiegoś wyjazdu a co dopiero dziecko. (Wiem głupie porównanie psa do dziecka, ale chodzi mi o to że ono też ma uczucia a rodzice często - nie biorę pod uwagę patologi - są najważniejszymi osobami w jego życiu).

I wydaje mi sie że troche przesadzasz z tymi porównaniami do odwołanej wizyty u dentysty czy konieczności kupienia zabawki - to jest kwestia wychowania dziecka i tego czy rodzice pozwolą sobie "wejść na głowę" natomiast "bycie" przy małym dziecku to (ja tak uważam) obowiązek odpowiedzialnej matki i nie ma t o nic wspólnego z nadopiekuńczością.

Inceni, no ok, wyjazd ojca na rok TO NIE wyjazd obojga rodziców na dwa miesiące.
Dziecko ma roczek. Nie sądzisz, że pozostawienie rocznego dziecka na dwa miesiące u babci jest przegięciem? Rozumiem jeszcze pozostawienie dziecka pod opieką jednego z rodziców, mamy (bo z mamą z reguły dzieci w tym wieku czują najsilniejszą więź).

Przecież to maleństwo. Ja tam nie wiem, mnie się to z porzuceniem kojarzy, na pewno nigdy bym nie zrobiła czegoś takiego, szukałabym innego rozwiązania.

Benita, doskonale wiem, co się liczy w relacji dziecko-rodzice. Nie będę o tym dyskutowała, bo teraz rozmowa jest o czymś innym - o zostawieniu rocznego dziecka BEZ rodziców u babci na dwa miesiące. TAK albo NIE.

Tu chyba chodzi o to, że większość ludzi myśli, że im dziecko mniejsze, tym mniej rozumie.
Ale to nie do końca tak działa.

Dziecku w tym wieku kształtuje się emocjonalność. Nie powinno być w tym czasie bez rodziców.
Dziecko przyzwyczaja się do pewnych nawyków, punktualności, gestów. I co, nagle brak rodziców i tego wszystkiego?
Przecież straci totalnie poczucie bezpieczeństwa...

Dla mnie nawet najlepsza babcia nigdy nie będzie równa rodzicowi, babcia to babcia, tata to tata, a mama to mama tyle w tym temacie, nie zamierzam sie produkować. Wyraziłam swoje poglądy - do tego prawo mam. Ja bym swojej córki nie zostawiła nawet gdybym miała pewność, że ta osoba podoła zadaniu. Moim zdaniem takie dziecko potrzebuje matki

Zdania nie zmienię. Roczne dziecko potrzebuje rodziców, w szczególności matki.
Potrzebuje codziennie. Nie raz na x czasu.

ale też nalezy wziąśc inne sprawy pod uwagę,przecież zostawienie dziecka z babcią wiążę się z odpowiedzialnością oczywiście ze strony babci
bo to ona z tym dzieciątkiem bedzie 24 na dobę przebywać,dziecko jest w ciekawskim wieku,wszędzie wlezie,wszystko chce dotknąć ,zobaczyć
pewnie babcia uważa że da sobie radę skoro do tej pory dawała,ale co innego kilka godzin a co innego 2 miesiące
ludzie sa rózni,ale ja bym nie mogła obarczać kogoś taką odpowiedzialnością,nawet jakby ta osoba mnie zapewniała że da radę i bedzie dobrze

Sama znasz wlasne dziecko najlepiej. Wiesz jaki ma kontakt z twoimi rodzicami, wiesz jak znosi krotsze rozlaki, wiesz czy bedzie w odpowiedzialnych rekach. Zaufaj swojej intuicji.  Jeżeli masz opory to tego nie rob. Jeżeli jestes twarda, to dacie raade

Poza tym zawsze przeciez mozesz wrocic wczesniej - Niemcy to nie Australia - wsiadasz w pociag czy samolot i po paru godzinach jestes z dzieckiem - jeżeli wyjazd okaze się zlym pomyslem.

Czysto teoretycznie masz rację. W praktyce - bywa różnie. Moja mama woziła do szpitala moją córkę 3 razy. 2 razy ikt nie pytał o stopień pokrewieństwa. Tylko raz wyrazili jakiekolwiek zainteresowanie tym gdzie są rodzice dziecka. Zadowoliła ich odpowiedź, że "jestem babcią, dziecko teraz przebywa pod moją opieką i nie mam możliwości natychmiastowego ściągnięcia matki. Proszę dziecko przyjąć do szpitala". Przyjęli.
Zresztą, jak wyżej ktoś wspomniał - z Niemiec można dość szybko przyjechać jeśli zajdzie taka potrzeba. Nie jest powiedziane, że zajdzie.

To nie jest chwalebne, a niepokojące. W szpitalu powinni się zainteresować, dlaczego rodziców nie ma. I dokładnie sprawdzić ''babcię''. Bo to przecież mógł być ktokolwiek.

Co się tyczy szybkiego dojazdu z Niemiec - teoretycznie masz rację. Trzeba akurat trafić na lot, mieć odpowiednią ilość pieniędzy i wolne miejsce w samolocie. A w sytuacjach trudnych takie rzeczy lubią się nie zgrywać. Ja bym nie ryzykowała. Ale nie o mnie tu mowa, rzecz jasna.

Cyniczna, teoretycznie ty też masz racje, weź pod uwage tylko to, ze twoje dziecko ma zledwie kilka miesiecy. Jestes z nim jeszcze bardzo zwiazana instynktem macierzynskim - takim czysto biologicznym.

Z czasem to troche przechodzi

Przychodzi taki dzien, ze trzeba z dzieckiem na chwile się rozstac. Bedziesz zabierac dziecko na kazdy urlop poki nie urosnie? Bedziesz przezywac traume przed kazdym wyjsciem dluzszym w miasto, bo dziecko placze?

Ja bym zaryzykowala nawet w tym przypadku stwierdzenie, ze takie rozstanie moze dziecku wyjsc na dobre. Rozlaka spowoduje, ze matka od ziecka odpocznie, naladuje akumulatory, oderwie się od rutyny, zmieni srodowisko i dzięki temu po powrocie bedzie miala 120 % sily i energii na zajmowanie się dzieckiem.

Rozumiem twoje obawy, ale naprawdę nie taki diabel straszny.

Oczywiscie gdyby wziac pod uwage czarny scenariusz, ze z jednego wyjazdu zrobi się drugi, trzeci i enty, to oczywiscie bedzie to bez dwoch zdan źle. Czegos takiego to nawet ja bym nie poparla.

Z drugiej strony to duzo zalezy od dziecka - sa takie "cyganskie" dzieci, ze pojjda do wszystkich i u kazdego im dobrze. Sa i takie, dla ktorych rozstanie na 15 minut z mamina spodnica to dramat.

Wystarczy poobserwowac dzieci w zlobku jak rozne sa reakcje.

P. S. A ze w szpitalach nie pytaja kazdego o dowod? Jeśli dziecku cos dolega to raczej wazniejsze jest to, żeby mu pomoc, a nie czy kobieta z nim to babcia czy sasiadka.

Inceni, moje dziecko niedługo skończy rok, więc jest w wieku dziecka autorki... więc kulą w płot, sorry ;p

Gdzie się unoszę? Ja tylko zaakcentowałam słowa ważne według mnie, do złości i daleko.

Wszystko zależy:
-od dziecka
-od wychowania.

Ja może trochę z innej strony to ugryzę. Kiedy byłam mała chociaż starsza od Twojego dziecka, ok 4 lat, wyjeżdżałam do babci za granicę, na miesiąc na dwa, ponieważ byłam bardzo zżyta z rodzicami, zwłaszcza z tatą, bardzo to przeżywałam, robiłam sobie kalendarzyk z odliczaniem dni do powrotu do domu i tak co rok, płakałam. Ale wiem i dość szybko to zauważyłam, że rodzice nie robili tego aby się mnie pozbyć, tylko po to żeby mi i im było łatwiej, bo babcia kupowała mi ubrania, buty, wszystkie przybory do szkoły i wszystko niemalże co mi się podobało a czego rodzice nie mogliby mi kupić, wystarczyło że powiedziałam "ładne" i już miałam, mamy nie było by na to stać, babcia miała trochę większe możliwości. Nie mam żalu, jestem wdzięczna i rodzicom i babci dla której nie wiem czemu zawsze byłam najważniejsza i robiła wszystko by było mi i rodzicom łatwiej ;p

Czasami nie da się inaczej, jeszcze takie mamy czasy ,że jest coraz trudniej, to smutne zostawiać dziecko i jechać, ale czasami nie bardzo jest wybór.

PS Nie mam żadnej traumy chociaż pamiętam jak mój tata wyjechał na jakiś tydzień na szkolenie, jak wrócił to byłam na niego obrażona potwornie ;p

Nie traktowałam tego jako wakacje w tamtym czasie, chodziło mi o niewidzenie rodziców i zostanie z np. babcią.

Czasami trzeba, nie mi oceniać, w końcu nie jadą dla swojej fanaberii tylko po to by zapewnić sobie i dziecku lepszy byt. 2 miesiące to nie jest długo i też dużo zależy od dziecka, jedno sobie poradzi i będzie się dobrze czuło z babcią, inne może mieć problemy.

To trudna sytuacja, a ja nie czuje się kompetentna by powiedzieć "jechać" czy "nie jechać" albo by oceniać ewentualną decyzję. Myślę że nie będzie to nic aż tak strasznego, ale i nie jest to najlepsze rozwiązanie.

Nie znamy też babci, jedna babcia zrobi wszystko i świetnie da sobie radę, druga w poważniejszych sytuacjach może sobie sama nie poradzić.

Więc podsumowując ja bym tak nie zrobiła, no chyba że już na prawdę nie wiem co by się działo groziłaby mi eksmisja czy coś, ale nie powiem NIE ani nie powiem TAK, powiem- zależy.

Fajnie by było na próbę zostawić dziecko same z babcią na 2-3 dni i zobaczyć co się będzie działo.

Nie twierdziłam że jest inaczej ;p

Rodzica obowiązkiem jest utrzymać dziecko -wyżywić, ubrać, zapewnić  podstawę podstawy, ktorą  każdy rodzic ma wobec dziecka obowiązek wypełnić i to żadna łaska z jego strony,a obowiązek prawny ) co za tym idzie ,żeby zarobić na utrzymanie dziecka trzeba podjąć prace jeśli są takie możliwości i konieczność .
Przez te 2 msce jeśli podreperujesz budżet finansowy z mężem poprawicie swoją stabilizacje ,a dziecko kosztuje, z nieba pieniądze nie spadają, no chyba ,że ktoś woli jechać na zasiłkach cale życie ,zamiast zakasać rękawy i ruszyc tylek w troki do roboty, to pardone, o obibokach i leserach nie będę pisać

Nigdy nie pojmę tego, aby rodzic pytał się dziecka ,czy może iść /jechać do pracy i to wszystko od malucha zależy ,czy zgodę wyrazi czy tez nie wyrazi zgody . Ono ma ostateczne zdanie , nie dorosły , dziecko. Świat stanął do góry nogami

Yyyy...a kto napisał, że dziecko będzie pytane o zdanie? Autorka jak i inne osoby prowadziły rozważania czy pozostawienie dziecka nie będzie dla niego złe...Natomiast nikt nie sugerował, żeby to dziecko o wyjazd zapytać, a w ostatnim poście autorka zastanawia się nad wyjazdem za rok i tym czy wtedy dziecku łatwiej będzie znieść rozłąkę. Nigdzie nie napisała, że zamierza 2 latkę pytać o zdanie.
Nie wiem gdzie Ty to wyczytałaś...albo ja czegoś nie zauważyłam.

Jak jest potrzeba i KONIECZNOSC podjęcia pracy/wyjazdu do pracy dziecka rozumowanie tu nie ma znaczenia , mus to mus czy się komu to podoba czy, czy nie . Poleganie na 2 latku , ze pojmie powagę sprawy w jakim celu mama chce do pracy pojechać, a raczej dlaczego musi, dlaczego praca jest mamy rodzicielkim obowiązkiem ,aby zarobić pieniądze w celu utrzymania siebie i jego ,na rachunki ,  przedstawiać dziecku liczbę w miesiącach ,to jest niedorzeczne z tym braniem pod uwagę dziecka rozumkowanie ,jak ono do tego podejdzie i decyzja zależna będzie od  tych czynników co ono sobie w główce ułoży
Czy to ma jakieś znaczenia ? wg mnie nie powinno mieć absolutnie , w  sprawy dorosłych i w obowiązki  dorosłych będących  rodzicami, dzieci nie mogą być wciągane w ten temat i decyzje , dziecko nawet  nie powinno mieć nic dopowiedzenia, bo ono jest chwiejna,20 razy w ciągu dnia może zmienić zdanie zależnie od nastroju, od pogody, od bajki.
Jego rozumkowanie nie powinno być głównym czynnikiem decydującym w sprawie zarobkowej

Dwuletnie dziecko, które do tej pory cały czas przebywało z matką zdecydowanie trudniej zniesie rozłąkę niż 16 miesięczny maluch.
16-miesięczne dziecko, pozostawione pod opieką babci, którą codziennie widuje, nie wydedukuje sobie, że mama je zostawiła. Rok później - jak najbardziej może sobie takie coś wymyślić.

Cyniczna, wyobrażasz sobie wyjazd DO PRACY z 2-latkiem? do pracy jedzie się pracować, nie zajmować dzieckiem.

Ponieważ doszłam już z dzieckiem do wieku 7,5 mogę śmiało powiedzieć, że do 2 lat zostawiłabym je bez oporów pod opieką mojej mamy lub siostry (czyli osób, które się nim wtedy dużo zajmowały), od 2 do 6 lat nie podjęłabym decyzji o wyjeździe (dziecko zbyt dużo rozumie w kwestii otaczającego je świata i zbyt mało, żeby przyjąć odpowiednio wyjaśnienia dorosłego). teraz już znowu mogłabym wyjeżdżać.

Nierozumiem czemu Mortisha tak sie uparłaś odnośnie podejmowania decyzji przez dziecko...roztrząsamy tu jego dobro. Każda wypowiada sie za siebie co uważa za słuszne i powtarzam nikt nie stwierdził, że dzieckoma decydowac!!!
Poza tym autorka nie napisała, że MUSI do pracy jechać, żeby utrzymać siebie i dziecko. Według tego co napisała wnioskuję że nie brakuje im do życia niezbędnych środków ( a przynajmniej nie użyła takiego argumentu) natomiast praca pomogła by w zebraniu pieniedzy na budowe nowego domu. Tu akurat (oczywiscie nieznając sytuacji finansowej autorki) można pomyśleć że wyjazd niezbędny do zycia nie jest....być może z czegoś zrezygnują w trakcie urządzania domu, lub budowa sie troche przedłuzy.

Ja w kazdym bądź razie uważam tak jak Cyniczna że dziecko do 3 roku życia potrzebuje codziennego kontaktu z rodzicami, przynajmniej z jednym.