Wpływ babci na dziecko

Odpowiedź brzmi: możliwe.

Tak samo jak dziecko rozpoznaje wygląd osoby, tak samo rozpoznaje sposób zachowania dorosłego. Dziecko ma olbrzymie możliwości dostosowawcze. To bardzo przydatna cecha. Przecież my, dorośli, robimy to samo. Poznając nową osobę szybko orientujemy się, na co w jej obecności możemy sobie pozwolić.

Twój wnuczek, pojętne dziecko, już pojął nauki obu babć.
Z jedną jest fajnie, spokojnie, można posłuchać, pobawić się.
Z drugą też jest fajnie, można wymuszać, krzyczeć, rozkazywać i przekonywać się, że jestem silny i sprawczy - mogę swym zachowaniem wymusić na niej cokolwiek zechcę.

Zgadzam się w zupełności. Nie jestem babcią ale wychowywałam siostrzenicę. Mieszkała ze mną od urodzenia.
Wszystko było cacy dopóki dziecko nie widziało matki. Matka chcąc zrekompensować rozłąkę pozwalała na wszystko. Koszmar. W momencie wyjazdu...wszystko wracało do normy.
Do dziś jest tak, że ze mną rozmawia, negocjuje a u matki wypłakuje, wykrzykuje.

Dzięki dziewczyny. Ja już zapomniałam jak to było, gdy moje dzieci były małe i wydawalo mi się, że jest trochę za młody  na takie sztuczki. A tu proszę!
Dzisiaj maluch był ze mną i spędziliśmy miłe przedpołudnie w ogrodzie, wąchając kwiatki i rozwieszając pranie. Żadnych wrzasków.

U mnie ejst to samo... corka 4 latka przy mnie i narzeczonym sie słucha wie czego nie wolno itp. wiadomoc zasami marudzi ale to jak każde dziecko. A moich dziadków rozstawia po kątach jak chce. Wyczula już dawno że ich może a nas nie. Także nie dziw się dziecko głupie nie jest. Wypadaloby pogadać o tym z drugą babciąbo potem żyć nie da.

Ja zawsze uważałam, że rodzice są od wychowywania a dziadkowie od rozpieszczania
Oczywiście traktuję to z przymrużeniem oka.

Nie wiem skąd to się bierze, że babcie próbują wejść w rolę matki. Tzn. co innego, gdy pilnują dziecka, gdy rodzice są w pracy, a co innego, gdy rodzice już z tej pracy wrócą (lub mieszka się razem).
Może ktoś wyjaśni to zjawisko??  Jak do mnie przychodzi koleżanka z dzieckiem, absolutnie nie dyryguję (nie mogę znaleźć odpowiedniego słowa) tym dzieckiem, dopóki jest mama. Gdy mama idzie do sklepu, pracy, to ja wtedy uważam za stosowne, żeby dziecku coś pozwolić lub zabronić (logiczne). Ale jak matka się pojawia, to już mówię dziecku _spytaj mamusi. Zanim mama tego dziecka gdzieś wyjdzie pytam - czy może jeść słodycze, ile może oglądać TV, jakiego typu bajki, czy musi mieć czapeczkę na głowę (bo moje nie noszą). Dla mnie ważne są zasady "mamy". Ale ja mam dopiero 34 lata i się zastanawiam, czy jak kiedyś zostanę babcią, czy tez będę wyręczała moje dzieci wbrew ich woli? Czy takie matkowanie przychodzi z wiekiem? Nie zauważyłam tego problemu przy "dziadkach".

Mareno, jak Ciebie czytam, to myślę, że jesteś bardzo mądra mama i babcią i pewnie ciocią też. Ja niestety mam problem z narzucaniem przez babcie metod wychowawczych. Nie wiem dlaczego np. moja teściowa uważa, że nie kocham swoich dzieci. Mówi np. że nigdy nie widzi, jak przytulam dzieci, nie widzi, że czytam im książeczki, nie widzi, żebym mówiła pacierz itp... Ja uważam, że to są rzeczy, które ona niekoniecznie musi widzieć, przecież mamy swoje 4 ściany. Dlaczego "nie widzę" w jej myśleniu oznacza, że ja tego nie robię, czyli tym samym nie kocham dzieci. ja akurat wiem, że jest zupełnie inaczej, ale denerwuję się, gdy ona swoje "teorie" opowiada do ludzi i nawet sąsiadki przychodzą do dzieci i widzę, że im matkują. Jedna to nawet przynosi zupę jak ugotuje (podejrzewam, że mam wyrobioną opinię, że nie gotuję obiadów).
Niestety moje rozmowy, prośby i nawet zakazy nie skutkują. Czuję się "szykanowana" czasami w tym temacie (np. po moim powrocie ze sklepu zastaję dzieci w innych ubraniach, niż je ubrałam). Ja staram się wychować dzieci na osoby samodzielne, zaczęły już szkołę i nie widzę problemu w tym, żeby im powiedzieć, żeby wyszukały sobie ubrania. Mają wszystko poukładane (osobno spodenki, osobno bluzeczki...) jednak moje teściowa twierdzi, że robię to, bo mi się nie chce i daje im sama te ubrania.
Z kolei moja mama aż tak nie wchodzi mi na głowę, ale wciąż twierdzi "powinny już spać, za lekko je ubrałaś, chorują przez ciebie...).
Mam ponad 30 lat, a obie babcie traktują mnie jak nieodrozwój (tak się czuję).

Mareno, bardzo dziękuję za tak miłe słowa. Masz racje, że powinnam nie zwracać uwagi na babcie, ciocie itp. Jednak potem, po przyniesionej zupie "latami" ta zupa się odbija. Mało tego - wieść wędruje na drugi koniec Polski (do szwagierek) i np. teraz niedawno szwagierka mi wykrzyczała, że jej mama musi moim dzieciom gotować.
Wiesz Mareno...ja się martwię, że tego typu "opinia" o mnie może kiedyś trafić do sądu przy sprawie rozwodowej i mogą mi zaszkodzić. Dlatego się martwię. Może niesłusznie??
Ja naprawdę staram się być dobrą matką. Dzieci teraz nie ma - są na wakacjach z ojcem, a ja jakbym "nie żyła". Siedzę w tym domu, za ścianą teściowa i jej córeczki i wca;le tam nie chodzę. Przez te osoby czuję się obco w tym domu.
Może gdybym się nie przejmowała, byłoby lepiej?