Czesto przy okazji pobytu w Polsce zastanawiam sie czemu ludzie sa tam tak starsznie smutni, jakby chcieli pokazac calemu swiatu jak im jest zle i ciezko. Kiedy wyjde na ulice widac ponurych ludzi , w sklepach i restauracjach jest podobnie, nikt sie nie usmiecha do klijentow, wszyscy wygladaja jakby pracowali za kare, czy naprawde jest nam az tak zle , czemu Polacy nie potrafia poprostu od tak bez powodu albo chociazby dla tego ze nie maja powodu do smutku sie usmiechac na ulicy czy w pracy. Bo przeciez brak powodu do smutku jest doskonalym powodem do usmiechu i radosci ze nas nie spotkalo nic zlego. Czy naprawde nam Polakom do radosci potrzbne jest wielkie swieto a na co dzien to wystarczy jak nie placzemy. Kiedy przyjechalam do panswa w ktorym zyje od paru lat wyadawalo mi sie dziwne ze wszyscy sa tacy zadowolenie i z usmiechem na ustach pozdrawiaja przechodniow, teraz jednak sie przywyczailam do tego i zal mi ze moi rodacy nie potrafia byc zadowoleni i usmiechniecy na co dzien ot tak poprostu.
Podobne tematy
- Szczurunia
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Patrząc na historię wydaje się to zrozumiałe. Patrząc na dominującą religię też.
Ale myślę, że kluczowe znaczenie mają tutaj pewne cechy narodowe, takie jak: zawiść, skłonności do ksenofobii, malkontenctwo.
Zapytaj np. Brytyjczyka: 'Co słychać?' - Dziękuję, wszystko ok.
Spytaj przeciętnego Polaka - A jakoś tam leci, cienko z pracą, babcia chora (i tutaj cała litania).
A jak już ktoś się uśmiecha na ulicy, to część ludzi uważa to za coś dziwnego. Dziwni ludzie.
I o tym wlasnie mowie mieszkam na wyspach brytyjskich i jak widze tych usmiechnietych ludzi to az mi szkoda ze polacy tacy nie sa.
Gdzie tam smutny.. Ja jestem bardzo wesoły :-) i wiele ludzi się dziwi jak ja to robię xD %-)
5 2009-08-28 22:20:57 Ostatnio edytowany przez CookieBitch (2009-08-28 22:21:49)
Bo jakbys miała tłuc sie przez cale miasto autobusem po nierownej drodze, ciagle podskakujac, jabys musiala ogladac w tv poczynania naszych politykow, nie miala pracy i pieniedzy - tez bys byla smutna.
Tak wlasnie mowi mii mama ale nie mozna przezyc zycia uwazajac ze tylko wyjatkowe chwile sa warte naszego usmiechu , okazania zyczliwosci innym.
Patia poruszyła interesujący temat. Nie mając porównania nie widzę tych nieszczęśliwych ludzi na ulicach polskich miast. Chyba wiele zależy od naszego własnego nastawienia, bo tak działa zasada przyciągania, że to co wyrażamy i dajemy od siebie do nas wraca. Jestem niepoprawnym optymistą, wiecznie uśmiechniętym i wielu ludzi, których spotykam zachowuje się tak samo. Nietrudno o niezobowiązującą, spontaniczną pogawędkę w autobusie czy sklepie, rozmowę na ulicy, u fryzjera, obdarzenie i bycie obdarowanym czyimś uśmiechem. Naprawdę. Wiele siedzi w naszej głowie, a inni to doskonale, choć podświadomie, odbierają.
Co do religii - jaka religia skłania do bycia radosnym? Zwłaszcza spośród religii europejskich?
Kolejna sprawa - ksenofobia. Nie wiem jak jest z badaniami na temat aktualnych postaw społecznych w naszym kraju, ale z historii wynika coś skrajnie innego. Nasz kraj był zawsze oazą tolerancji, różnorodności, otwartości na to, co inne, obce. U nas schronienia szukali Żydzi z całej Europy, u nas było najmniej stosów i najniższa aktywność inkwizycji, u nas popierano heretyków pomimo tak zajadłej im religii "panującej", to w Rzeczypospolitej powstało państwo będące niemal federacją kilku narodów. Nie posądzałbym Polaków o ksenofobię jako cechę narodową.
Jeszcze poruszona kwestia polityki - poczytajcie co się dzieje za granicą, choćby na wyspach. Aż włos siwieje od skandali i problemów tamtejszej polityki. Tak samo zresztą jak we Włoszech, na Węgrzech, w Grecji... Wszędzie ludzie i polityka jest taka sama. Po prostu najwięcej słyszymy i interesujemy się naszą własną. Warto się zdystansować.
Pozdrawiam!
Węgrzy sa zlym przykladem w 2008 r zostali ogloszeni najsmutniejszym narodem,zreszta zanm kilka osob tej narodowosci sa naprawde smutni jeszcze nie slyszalam zeby powiedzieli ze u nich jest ok albo spoko zawsze cos im nie tak, mysle ze oni tak jak polacy nauczyli sie narezkac i byc smutnymi tylko ze u nich to jets jakis powaniejszy objaw Kity moja wegierska znajoma i jej xhlopak potrafia znalezc zla strone e wszystkim co innych cieszy . Dostalismy podwyzke wszyscy byli zadowolenie a oni od razu zaczeli narzekac ze i podatek bedzie wyzszy, nadchodzilo lato wszyscy sie cieszyli a oni nie bo bedzie wiecej kllijentow w naszym sklepie wiec wiecej pracy tez,przepowadzali sie do nowego mieszkania i zamiast sie ciedszyc to juz sie martwili czy napewno wszystko bedzie dobrze itp.Serio takich pesymistow to chyba nigdy nie znalam.
- Szczurunia
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Co do religii, to mam po prostu wrażenie, że u nas nawet te święta, które powinny być radosne, są jakieś nijakie. Uważam, że katolicyzm można ugryźć inaczej, popatrzcie na podejście do religii np. społeczności Ameryki Południowej.
My chyba we krwi mamy smucenie się. Nie rozumiem dlaczego np. święta niepodległości nie mamy obchodzić radośnie. Popatrzcie na Amerykanów, oni się wtedy cieszą i są dumni ze swojego narodu, u nas takie święto to okazja do politycznych przepychanek i narzekania jak to jest u nas w kraju.
Społeczeństwa Ameryki Południowej jeżeli chodzi o religię chrześcijańską pozostają ciągle na etapie odkrywania jej, tamtejsze duchowieństwo stara się przekazywać najprostsze zasady i w jak najprostszy sposób. Dlatego nie jest to do końca dobry przykład. Z drugiej strony rzeczywiście nasza religia i jej celebra są smutne. Marzy mi się amerykański kościół, z radosnym śpiewem, tańcem i doświadczaniem spotkania z Bogiem jako czegoś niezwykle pięknego. Podobnie jak w Ameryce Południowej, lecz tutaj "poziom nauczania" jest taki jak u nas 
Warto jednak zdać sobie sprawę, że to wszystko tylko otoczka dla naszego osobistego kontaktu ze Stwórcą (podstawcie sobie tutaj dowolna siłę wyższą, jaka Wam pasuje 
). Wiarę przeżywa się w środku. Reszta ma tylko pomóc w jej doświadczaniu.
Żeby nie zbaczać zupełnie na tematy religijne - nie wiedziałem, że Węgrzy są takimi smutasami. Nasze święta narodowe również mogłyby być obchodzone radośnie, tak jak miało to miejsce przy tegorocznej rocznicy wyborów czerwcowych i interesującej inicjatywie "toastu za wolność".
PS. w taką pogodę jak dziś, to chyba wszystkie narody byłyby przybite. Brzydko jest! ;p