Zostałam zdradzona po 13 latach małżeństwa

cięzko stwerdzic ze kobieta która ma dziecko i męza wyznaje miłosc innnemu ma czyste sumienie...

dobrze ale sam fakt ze ona tez ma rodzinę nie świadczy o niej ze ma czyste sumienie:) wiedziała nie wiedziała .... męża zdradziła wiec święta tez nie jest

teraz znaleźc takiego ktory nigdy nie zdradzi to ze swieca trzeba szukac ...

Witaj!
Czytając czułam się jakbym czytała o swoim życiu. Dokładnie taka sama sytuacja, że to tylko przyjaźń, że tylko się pocałowali, że wie iż za daleko to zaszło ale to była chwila słabości że tylko mnie kocha itp. Dowiedziałam się z e-maili jej i jego że się kochają że tęsknią... Byłam i jestem zdruzgotana bo nie mam pojęcia DLACZEGO??? Długo myslałam i doszłam do wniosku że chcę dać szansę ale sobie nie jemu i nie dla dzieci tylko zrobię to dla siebie bo go kocham i nie chcę stracić. Zaufania w tej chwili nie ma ale bardzo stara się je odbudować w jakikolwiek sposób. Nie wiem czy mu się uda ale skoro poświęciłam jemu i temu związkowi ponad 10 lat to zasłużyłam na coś więcej. Nie wiem czy pomoże Ci to że ją poznasz. Ja TĄ znam. To koleżanka z pracy starsza o 10 lat ale ładniejsza i zgrabniejsza. Taka delikatna kobietka która potrzebuje męskiego ramienia. Do tego chciła się ze mną zaprzyjaźnić. I to boli jeszcze bardziej że jest taka różna ode mnie. Ja jestem silna i radzę sobie w każdej sytuacji. Teraz już nie chę się zastanawiać dlaczego choć to nie jest łatwe, staram się oddzielić to grubą kreską i próbować żyć dalej. Słabo mi to idzie ale staram się. Zastanów się czego chcesz. Czy chcesz żyć bez niego?? Czy jesteś w stanie wybaczyć i żyć z nim dalej?? Decyzja należy do Ciebie. Ja zadałam sobie jedno pytanie. Jak chciałabym aby mój mąż postąpił ze mną gdybym to ja to zrobiła?? Może to pomoże. Przykro mi bardzo. Jestem z tobą. Jeśli cokolwiek będziesz potrzebowała to pisz. Jakkolwiek postąpisz będzie dobrze.

Witaj ona1. Mój były już mąż zdradził mnie dwukrotnie. Pierwszą z nich znałam, wiedziałam jak wygląda itp. Drugiej nie poznałam nigdy i przez pierwsze miesiące wariowałam gdy mijałam mlode kobiety. myslałam może to ona, może tamta bo taka ładna i młodziutka ( wiedziałam tylko, że młodsza ode mnie o 10 lat). wyjście na miasto mnie paraliżowało. W kółko zastanawiałam się jak ona wygląda, jak się ubiera, czesze. Nie poznałam jej do dziś ( ponad 2 lata). wiem z opisu znajomych i dzieci ( one ją poznały) jak wygląda i wiem gdzie mogę znaleźć jej zdjęcia ale po co. Dojrzałam do tego, że nie jest mi to do niczego potrzebne. Jeżeli chcesz być z mężem to zapomnij o tej kobiecie i nie szukaj jej. Jeśli będziesz jej szukać to nie będziesz mogła zapomnieć o zdradzie męża i zrobi się błędne koło. Życzę Ci powodzenia. Elefantka za Ciebie też trzymam kciuki. Będzie dobrze! pozdrawiam

Dziękuję Wam za rady i wsparcie. Jednak mimo wszystko chcę ją poznać i spojrzeć w oczy.
Ona nie jest wiele młodsza ode mnie , ja mam 33 lata ONA 30. On ze mną rozmawia, jednak czuję, że nie mówi wszystkiego. Uważa, że powinnam z całej tej sytuacji wyłączyć fizyczność. Zapewnia mnie, że nadal mimo upływu lat pociągam go i czuje coś do mnie. Boli jednak, że   słowo kocham nie ma większego znaczenia tylko czyny. Uznał, że skoro zapewnia mi godne pod względem finansowym życie to znaczy, że kocha.
Natomiast jeśli chodzi o zdradę to przez te wszystkie  lata wpajał mi czym jest dla niego zdrada, wmawiał mi, że jeśli do niej dojdzie to odejdzie. Jednak on ma inną teorię na temat zdrady. Uważa, że jeśli z nią nie spał to nic się nie stało. Mówi, że powinnam bardziej się obawiać tego jak postępuję z nami. Faktem jest, że od wielu tygodni dochodziło między nami do spięć na temat jego pracy -pracuje nawet po 16 godzin dziennie. Błagałam go o czas dla mnie. Niestety kończyło się pretensjami, że jestem roszczeniowa. Nigdy od niego nie wymagałam zbyt wiele, on to potwierdził podczas rozmowy. Jednak mówi, że to on chce więcej, czuje się z tym dobrze, realizuje się, sprawia mu to satysfakcję. TYlko zapomniał jakim kosztem. ONA dowiedziałam się od męża, jest podobną pracocholiczką i dzięki temu się zbliżyli. Próbowałam mężowi uświadomić, że ona zapewne także ma problemy w domu o godziny pracy. Potwierdził tylko.
Jeśli chodzi o mnie to mój mąż zapewnia mnie, że to koniec romansu, że nie będzie się z nią kontaktował w żaden sposób, tylko czy to realne, skoro jest jego kontrachętem. Mówił mi także, że do niej będzie wysyłał innych ludzi oraz, że jeśli przyjdą kolejne sms to mi o nich powie i pokaże. Ja mu jednak nie ufam. Oszukał mnie. Nie czuję, że mogę mu wierzyć. Niestety gdy śpi przeglądam mu telefon zarówno prywatny jak i służbowy. Spisałam wiele telefonów, które mnie dręczą. Zachowuję się irracjonalnie, ale poprostu chcę ją poznać. Pomóżcie jak to zrobić. Nie stać mnie na detektywa. Poza tym nie chcę, się upokarzać przed jakimś facetem.
Jeśli chodzi o wybaczenie nie wiem. Napewno nie chcę go stracić. Boję się, że przez następne lata będę mu ją wypominać i to doprowadzi do rozstania. Narazie denerwuję go ciągłymi pytaniami i sprawdzaniem. On uważa, że wszystko już wiem reszta nie ma znaczenia. Poza tym uznał po moim pierwszym zachowaniu ( wpadłam w panikę, krzyczałam, płakałam, straszyłam, że pójdę do pracy), że jestem nieobliczalna. Tylko nie wziął pod uwagę, że nie ma reguły jak się zachować w takiej sytuacji. TO tylko w filmach pokazują kobiety opanowane i wiedzące co robić. Ja czytając te smsy wpadłam w taki strach, że nawet nie pomyślałam o spisaniu numeru telefonu.
Zapytałam, go czy no mi by coś takiego wybaczył - zaprzeczył. Więc jak to rozumieć, że kocha, czy może jak każdy samiec uważa że to co jest jego to tylko jego.
Nie chcę rozwodu. Jeśli dojdzie do rozstania nie zamieżam mu go ułatwiać, może to podłe, ale tak czuję.
ON mnie zranił, dlaczego mam mu jeszcze pomagać.
Pewna jestem, co do niego czuję oraz tego, że chcę ją poznać...

Widzę,że już postanowiłaś.Chcesz Ją poznać....i zapewne zrobisz wszystko żeby do tego doszło.Niestety w tym Ci nikt nie pomoże....chociażby dlatego,że nasza niewiedza jest większa niż Twoja.Wiemy tylko tyle,że jest Jego kontrahentem...za mało szczegółów....Ale przecież na pewno znasz współpracowników swojego męża.Bywa,że w takim kręgu wszyscy o tym szepczą "po kątach".Spróbuj znaleźć jakieś dojście...zbliżyć się do najbliższych znajomych swojego męża.Dalej jednak uważam,że nie powinnaś tego robić.Z tego postu wywnioskowałam jednak,że nie jesteś dla swojego męża partnerem.Dziewczyno ....On Cię ogranicza.Co to znaczy,że nie pozwala Ci pracować...myślę,że to dobry pomysł...wyjdź do ludzi...bo na razie mam wrażenie jesteś "ptakiem zamkniętym w klatce" i grzecznie na to przystajesz.Postaw na swoim,uwierz w siebie i przestań prosić o czas dla Ciebie.Twój mąż powinien wiedzieć,że największa wartością jest rodzina....a jeśli o tym zapomniał...to nie jest wart Twojej uwagi.

Nie szukaj jej. Ja żałuję że znam kochankę mojego męża. To boli milion razy bardziej bo będziesz się z nią porównywać a to nie jest miłe.

Wczoraj po południu odnalazłam biling smsów. Trwa to od listopada 2008. Okazało się jak pisałyście dłużej niż myślałam. Całą noc z nim rozmawiałam  oraz spędził ze mną cały dzień. Niestety z rozmów jakie przeprowadziliśmy wynika, że mnie okłamał kolejny raz (mówił że flirt trwał 3 miesiące). ONA pracuje w Piotrkowie Trybunalskim, my nad morzem (przepraszam nie podam miasta). Jego praca polega na nadzorze ludzi oraz kontaktach z firmą. Okazało się, bo to mi powiedział i udowodnił, że ONA pracuje w jego firmie w Piotrkowie.Wszystkie służbowe wyjazdy były zarówno do firmy ale i do niej. Powiedział mi o niej tyle, że pracuje w kadrach, pokazał zdjęcie (na stronie internetowej firmy).
Nadal twierdzi, że nie było sexu, ani uczuć wobec niej. Dziś rano zadzwonił przy mnie do niej i powiedział, że to koniec, nigdy jej nie kochał, była odskocznią.
Niestety mi nie powiedzał co do mnie czuje( wcześniej mówił, że kocha) Nie wiem jak to odebrać.Twierdzi, że nie wie co to miłość, że się pogubił.
Ja już nie wiem co robić powiedziała mu, że go kocham, nie potrafię bez niego żyć, a on , " nie wiem co czuję"!!!
Owszem powiedział, że chce ze mną być, ale ja nie wiem czy mogę żyć z człowiekiem, który nie potrafi określić uczuć wobec mnie. A ja go tak kocham, był, jest miłością mojego życia. Był moim pierwszym, myślałam, że sie przy nim zestarzeję...
Jeśli chodzi o spotkanie z nią, narazie odpuściłam ze względów odległoścowych. Jednak mój mąż także prosił mnie o to abym sprawy nie ruszała, wzamian zadzwonił do niej przy mnie i powiedział, że kończy tę znajomość definitywnie.
Jednak trudno mi uwieżyć, że ona odpuści, skoro wyznała mu miłość.
Beatriz35
Jeśli chodzi o pracę to nie do końca mój mąż mnie pod tym względem ogranicza.Chodziło mi bardziej o monotonię życia oraz o brak zainteresowania moją pracą ze strony męża.

Ja też jakoś nie mogę w to uwieżyć,że nie było między nimi żadnego bliżego kontaktu.Skoro okłamał cię pod względem tego,że ten związek trwał trzy miesiące,a rzeczywiście było inaczej i trwało to od listopada 2008 roku to skąd pewność,że pod względem sexu też cię nie okłamał.Jakoś te jego historię są nieco naciągane,ale mam nadzieję,że się mylę i będzie ok.powodzenia i wytrwałości,a także większej czujności=:)

Porzdźcie co robić!!!
Rozmawiam z moim mężem   codziennie. On przyżekał na wszystkie świętości, że nie było fizycznego zbliżenia. Związek jaki zaistniał między nimi miał znaczenie tylko dlatego, że się w pewnym sensie pogubił. Oczekiwał wsparcia, zrozumienia, docenienia. Uważał, że ja mu go nie dałam, gdyż ciągle tylko rościłam pretensje(Zależało mi tylko na poświęceniu czasu). Owszem zapominam czasami, że ma stresującą pracę, bardzo absorbującą, ale czy to powód do znalezienia kogoś, kto zrozumie?!
Wiem także, że nie wygram z żadną inną kobietą, która będzie świetną aktorką (bo przecież ONA, także ma męża dziecko, obowiążki). Co robić?
Uświadomiłam mu, że mimo, iż mnie oszukał chcę z nim być i dać mu 2 szansę, ale pod warunkiem. Ma bezwzględnie mi być oddany.
Niestety tak jak już pisałam (nie spodziewalam się , że może się wahać, mieć wątpliwości)mój mąż nie jest pewien swoich uczuć do mnie. Mówi, że kocha na swój sposób, chce o mnie dbać, nie widzi mnie z innym mężczyzną, nadal mnie pragnie, ale nie potrafi sprecyzować, czy chce ze mną być - boi się.
Jak to odbierać!? Co robić?
Dałam mu czas do namysłu, ale sama biję się z myślami.
Jak długo powinien się zastanawiać?
Doceniam to, że ze mną rozmawia, wyjaśnia i argumentuje, Ale czy tak ma być??
Ciągle też myślę o tych sms-ach. Wyjaśniał mi, że tak naprawdę były to krótkie odpowiedzi lub pytania mało znaczące, ale czy na pewno skoro trwały tyle czasu i buło ich po 400 i więcej w ciągu miesiąca?!
Łatwo jest powiedzieć to koniec, ale tylko w filmach, mnie jest trudno zakończyć związek, który trwał tak długo, poza tym przechodził już trudne chwile i zawsze zwyciężał.( tak do tej pory myślałam)
Dziś mi mó mąż oświadczył, że tak naprawdę to on uważa, że psuło się między nami już od 4 lat. Ja to zauważyłam w listopadzie 2008, więc dałam mu czas do przemyśleń. Jednak on niestety jak sam zauważył nie wyciągnął wniosków.W tym czasie pojawiła się ona - i jak stwierdził otrzymał od niej to czego potrzebował.
Co dalej ??? Nie wiem. Może któraś z was ma poysł?

Kochanie;trudno jest cokolwiek doradzić żeby to miało przysłowiowe "ręce i nogi"....ale....
Zawsze uważałam,że związek,małżeństwo powinno być oparte na partnerstwie,na rozmowie o tym co nam się podoba w nim,co nas boli,z czym nie dajemy sobie rady.Rozmawiać,rozmawiać,rozmawiać....analizować sytuacje,rozwiązywać problemy od razu,nie pozwolić wkraść się rutynie,nie dopuszczać do zagrożeń (a jeżeli się już pojawią "stawiać im czoła' od razu).Czemu Twój mąż nie reagował przez 4 lata,nie wysłał choćby najmniejszego sygnału do Ciebie,że coś się dzieje nie tak...i wreszcie pozwolił na rozwój sytuacji tak niekorzystnej teraz dla Ciebie.Świadomie zboczył z toru bo takie zainteresowanie innej kobiety Jego osobą odpowiadało Mu.
Napisałaś,że stwierdził iż otrzymał od Niej to czego potrzebował.Czy nie powinien Tobie wyrazić swoich oczekiwań?...przecież dałabyś Mu stokroć więcej.Wniosek nasuwa się sam....On od dawna nie walczy o ten związek...teraz trzeba pomyśleć co należy zrobić by to zmienić.
Zacznij od siebie...zmień swój wygląd,upodobania i poglądy,zaskakuj małżonka nowymi pomysłami i inicjatywami,bądź dla Niego troszkę tajemnicza.Niech żyje z dreszczykiem oczekiwania na to co wymyślisz.Poszukuj wciąż okazji do wspólnych przeżyć i doświadczeń,bądź uważna wobec partnera;wykazuj troskę o Jego samopoczucie i karierę.Inwestuj w siebie i w Niego nie tylko np w dom.Załatw jakiś ciekawy wyjazd tylko we dwoje.Śmiało eksperymentuj w dziedzinie seksu.W małżeństwie nie ma perwersji.Pokaż Mu a raczej uświadom,że wciąż jesteś atrakcyjna i możesz podobać się innym mężczyznom.Poczuje się zagrożony i zacznie się o Ciebie starać.
Trudno jest doradzić cokolwiek...po prostu walcz....bo przecież tego chcesz.

Nie zwariowałaś....ale niepotrzebnie się sama "nakręcasz" na tę sytuację.To już się wydarzyło!Krzyczysz,robisz awantury a potem przepraszasz....to źle.Wychodzi na to,że to Twój mąż czuje się jak skrzywdzony.Taką histerią nic nie osiągniesz.Ciągle do tego wracasz i wyobrażasz sobie co Cię jeszcze czeka z Jego strony.Jak na razie same kłamstwa.Ciągle wychodzi coś nowego.Zastanów się czy jesteś przygotowana na więcej.Przecież to Cię zabija.Nie jesteś w stanie normalnie funkcjonować.Tu powinna się odbyć tylko jedna rozmowa.Skoro zdecydowałaś się z Nim zostać nie wracaj już do tego i odetnij się od tego zdarzenia.Pozwól sobie ochłonąć bo to Ty jesteś tu najważniejsza.Obserwuj Go....ale kolejną wątpliwość,którą tylko odczujesz nie staraj się z Nim przedyskutowywać ale od razu postaw sprawę jasno,że to koniec!Nie słuchaj Jego wyjaśnień bo jak dotąd to tylko Cię rozczarowuje nimi.Jedno kłamstwo rodzi drugie.A przede wszystkim...pomyśl jak będzie wyglądał Twój stan umysłu za kolejne 3 tygodnie,potem znowu kolejne żyjąc w takim dyskomforcie.Ty się bijesz z myślami,obwiniasz a On?....On tymczasem zastanawia się jak "uspać" w Tobie czujność....i dalej żyje po swojemu.
Wołasz o pomoc a z Niej nie korzystasz.

ona1 - związek między ludźmi tak długo ma sens, jak długo obydwu stronom na nim zależy!
Ja bym wybaczyła, ( zrobiłam to) gdybym wiedziała, że mu na tym wybaczeniu zalezy. gdybym wiedziała, że żałuje, że mnie KOCHA!
A jak on nie wie co do Ciebie czuje - to chyba oznacza tylko jedno.
Ty czujesz zdecydowanie więcej! A to niestety dobrze nie rokuje.
Nie wiem jak Cię pocieszyć. może musi minąć więcej czasu, żebyś spojrzała na wszystko z trochę innej perspektywy. Bądź dzielna, mów do nas - może sama dojdziesz do konkretnych przemyśleń rozmawiając własnie z nami.

Dziewczyny!!!
Całe zajście miało miejsce prawie 3 tygodnie temu, kiedy nakryłam go na zdradzie.
Do dziś staram się zrozumieć co ze mną jest nie tak. Jestem młoda, zadbana, wykształcona. Zawsze na siebie pracowałam.
Od kiedy pamiętam zawsze także rozmawialiśmy z moim mężem na różne tematy. Ale i niestety jak każde małżeństwo się kłóciliśmy.
On dziś rano przed pracą na moją prośbę odpowiedział mi na kilka pytań: między innym na to, że to ponoć ja o wszystkim decyduję, nie daję mu swobody itp.
Jak tu działać skoro mój mąż chce nato wygląda swobody i wolności jak młody ptak.
Powiedział mi także, że od pewnego czasu nie chce mu się wracać do domu - to po cholerę ja się ze wszystkim tak starałam. Zawsxze miał posprzątane, wyprane i ugotowane, dom jak hotel tylko upierdliwa żona.
Ja naprawdę nic więcej nigdy od niego nie wymagałam prócz odrobiny zauważenia.

On jadnak mi dziś rano przed pracą oznajmił właśnie wszystko to czego nie traktowałam jako zarzutów lecz współne decyzje(np kolor samochodu).

Poszłam więc zapisać się do psychologa, niestety najbliższa wizyta w poniedziałek, a ja czuję że wariuję, biorę nawet jakieś ziołowe uspokajające. Mimo to nadal nie śpię po nocach.

Czy to kiedyś przejdzie, czy musi tak boleć?????

Poza tym kim ona jest, że śmiała rozbijać małżeństwo.!!! A co z jej???
On mi zabrania - prosi o to aby nie niszczyć jeszcze jej związku.
Ale dlaczego mam myśleć jeszcze o niej!!!
Złosci mnie to wszystko, a jednoczeście boli

Beatriz35
Mnie naprawdę zależy na naszym małżeństwie
Nie chcę mimo tego wszystkiego co mniało miejsce go stracić. Dziś poszłam zapisać się do psychologa, ponieważ muszę jakoś funkcjonować.
Powiedz jak odebrać fakt, że mó mąż zaczął ze mną w kocu rozmawiać rzeczowo -zadając pytania co dalej.
Postawiłam mu ultimatum odnośnie wyprowadzki - wystrszył się, prosząc o czas, abym się zastanowiła. Czy mój związek zmierza do czegoś dobrego?
Także zapisał się do poradni, czy to dobry znak? Jak to odczytać, a może to wielka manifestacja????
Jeśli chodzi o dzieci owszem mamy jedno.
Bardzo się martwię jak ono to znosi.Póki co jest dzielne, mówi, że bardzo mnie kocha i jest ze mną.

Beatriz35
Nie wim czy wszystko to co piszę i robię jest wynikiem rozsądku czy raczej leków uspokajających. Faktycznie czekam na tę wizytę, ale nie oczekuję po niej wiele.
Jedyną pociechą jest dziecko, ktore mówi ,że kocha.
Nie wiem także czy jestem gotowa przechodzić całą terapię która trwa 12 tygodni. A co jeśli mój mąż zdecyduje po niej odejść.??????
Nie wim czy jestem na to wszystko gotowa.
On niby jest w tej chwili otwarty na rozmowy, ale jak długo to wytrzyma, i czy wogóle da radę.
Czemu mam być rozsądna , wytrwała. Mam wrażenie, że on mnie skrzywdził a ja tylko mu grożę paluszkiem... Czemu???
Wyjaśnij mi dlaczego jestem tak rozdarta wewnętrznie i niepewna tego co robię.
Wczoraj jeszcze byłam pewna, że chcę jego wyprowadzki, ale dziś chcę mieć go w domu, chcę jego przytulenia. Czy to żle???
Naprawdę czuję się bardzo źle. Nie wiem czy wytrzymam, boję się wszystkiego.
Czuję, że źle postępuję. Cały czas mam ochotę do NIEJ zadzwonić i zrugać. Chcę od niego zapewnień, wracam do tematu, nie potrafię odciąć się od tego bagna.
Ile to jeszcze bęzie trwało, jak długo to boli????
Mam dość.  Mam wrażenie, że robię wbrew sobie. Mam doła.

jezu dziewczyny juz którys raz na tym forum zadaję sobie pytanie dlaczego usprawiedliwiacie zdrade ?
Oni zdradają i zwalaja winę na nas.: bo za mało seksu, bo oziebła, bo decyduje o wszystkim-tragedia zdradził bo chciał.
A niby czemu nie masz zyczliwie pogadac z jej mężem .Ona przyczyniła sie do waszej sytuacji -bo winni oboje a Ty masz sie nia przejmować. Z nia bym nie gadała szkoda nerwów i co Ci to da? Co Ci powie przepraszam, chyba bym ja w twarz ...z reszta szkoda by mi było zniżać sie do poziomu kogoś takiego))))))))))
Co do terapii polecam ponoc pomaga spojrzec z innej strony, zawsze łatwiej wysłuchac opinii osoby z zewnątrz ,bo wiadomo teraz między Wami kupa emocji a to źle wpływa na logiczne myślenie.
Zapewne strasznie Cie to boli i dlatego przy każdej okazji wracasz do tematu ,ale tym sposobem wywierasz presje .Poczekaj zobacz czego dowiecie sie na terapii ,moze sam pomysli, otworzy się, póki co go osaczasz.

mąż:

Historia Ona1 - jest żywcem wyjęta z naszego życia.
Czytaliśmy z żoną tego Posta i "szczenki" nam opdły.

Ja napiszę jak to wygląda z mej strony - później żona doda swoje.

Jak każdy człowiek potrzebowałem kogoś do rozmowy jak miałem wolne chwile zagladałem se na czata i niewinnie rozmawiałem. Pewnego razu poznałem super dziewczynę z daleka (400 km.) Zaczęly się niewinne rozmowy o wszystkim z czatu przeskoczyliśmy na gg po pewnym czasie podałem jej nr tel. i były smsy i rozmowy. Nie było tego dużo bo kontaktowalismy się jak ja byłem w pracy drugim minusem naszej znajomości był jej zazdrosny mąż. Mielismy podobne upodobania i poglady. Szukaliśmy ucieczki od codzienności i osoby z którą można pogadać o wszystkim. Jak to w relacjach damsko męskich były również rozmowy i o sexie. o tym co robimy jak robimy i podobne rzeczy. Probowaliśmy również "sexu przez internet" ale dla nas to akurat nic ciekawego. Woleliśmy o tym rozmawiać niż to robić.

Naszą znajomość traktowaliśmy jako znajomość a nie jako romans. Wiem, że nietkóre sprawy potoczyły się za daleko - wysyłałem do niej smsy żony.
Sumienie gryzło mnie cały czas, ale bałem się żonie powiedzieć o tej znajomosci, bo w pewnym sensie bałem się jej starcić.
Gdy dotarło do mnie, że to moze zajść za daleko i może kiedyś się spotkamy wolałem powiedzieć o wszystkim zonie.

Do czasu rozmowy z żoną nie pojmowałem mojej znajomości jako zdrady. Dotarło do mnie jednak, że w sumie to jest zdrada, bo oklamywałem żonę chwalilem się naszym życiem intymnym bez jej wiedzy.

Rozmawialiśmy z sobą wiele na takie tematy ale w moim męskim mozgu zdrada to było fizyczne przespanie się z kobietą. Nie chciałem jej zranić w ten sposob więc znalazłem moim zdaniem - inne lepsze rozwiązanie.

Teraz wiem, że był to najgłupszy pomysl jaki miałem.

Jak teraz z sobą rozmawiamy zastanawiam się, gdzie popełniłem błąd?
Uważam, że największym błedem był brak szczerości z żoną i strach że zrozumie to inaczej niż chcę i ciągnąłem znajomość przez rok.

Najrorsze jest to że zrozumiała to inaczej ale wiecie co - miała rację.

Pewnie ktoś zaraz napisze, że piszę tak aby żona zobaczyła jaki jestem kochany i jak klekam jej przed kolanami, ale naprawdę po naszej rozmowie otworzyły się mi oczy i zrozumialem swoje błędy. Oczywiście choć z wielkim żalem zakończyłem swoją znajomość ale nie chcem ranić żony nie było to moją pierwotną intencją.

To tez był jeden z powodów aby wspolnie zalogować się na tym forum aby być z sobą szczerym i wiedzieć co i jak myślimy. W tym temacie będzie zapewne dużo naszych postów. teraz ja uciekam a do kompa zasiada żona, która opisze to ze swej strony.

P.S. Nie wiem czy wam to pomoże ale jeżeli macie pytania co myśli o tym facet lub jaki jjest jego punkt widzenia piszcie. Może ja lub ktoryś z kolegów wam pomożemy i powiemy jak wygladają sprawy z męskiego punktu widzenia.

A od kiedy to psycholog przyjmuje swoich pacjentów w niedzielę???

ona1
Polecam Ci książkę "Miłość potrzebuje stanowczości" J.C. Dobsona. Do znalezienia na chomikuj.pl