macierzyństwo a samoocena

Witam,
Postaram się nie rozwlekać :-) Ponad rok temu urodziłam synka. Ciążą nieplanowana, z mezczyzną ( teraz mąż) znanym mi parę m-cy , co dla mojego środowiska było szokiem , zważając na moją osobowość. Dziecko urodziło się zdrowe , śliczne i kochane. Ze strony męża mam ogromną pomoc, podobnie jak ze strony mojej rodziny. Skończyłam studia, mamy mieszkanie.
Sielanka, cud miód i orzeszki ;-)
Ale...
Już przed urodzeniem dziecka byłam osobom niepewną siebie, nieśmiałą, zakompleksioną.W trakcie ciąży odsunęłam się od ludzi już totalnie. Po porodzie tylko dom, dziecko. Zupełny już we mnie brak wiary we własne siły, kobiecość, swoją osobę. Brak mi zupełnie sił fizycznych, mimo że śpię po 12H i są takie dni gdzie mój mąż robi przy dziecku wszystko. Gdy synek śpi w dzień ja zamiast coś robić w domu też się kładę, w piżamie chodzę do późnego popołudnia. Gdyby nie potrzeba wyjścia z dzieckiem na spacer to najchętniej nic bym nie robiła. W domu zrobione jest absolutne minimum, gotuję od wielkiego dzwonu. Czasem myślę co ze mnie żona i matka ... Jestem leniwa, skupiona na sobie i zupełnie nie umiem się ogarnąć, wziąć w garść. Potrafię nie jeść nic cały dzień, po czym najeść się na noc, albo jeść tylko słodycze bo nie mam siły czegokolwiek zrobić do jedzenia.Dziecko ze słoiczka dostaje. Jestem blada, anemiczna, mizerna i wyglądam bardzo źle. Codziennie gdy synek wieczorem już zasypia ja nawet się nie umyję jestem tak wyczerpana. Moje ciało to masa rozstepów po ciąży, a skóra pokryta plamami bo wróciła mi choroba skóry. Nigdy nie byłam urodziwa, ale teraz to nie umiem patrzeć ba siebie
Jest mi źle i jestem sfrustrowana co przelewam niestety na synka i męża. Do synka tracę cierpliwość i zdarza mi się krzyknąć a stosunki z mężem to tragedia.
Przez ten rok byłan dwa razy u psychologa i dwa razy przerwalam terapięze względów finansowych.
Jak sie ogarnąć, znaleźć w sobie siły i zmienić nastawienie do życia?