Małomówność - przez to brak znajomych

Nie ma szans na to by choć troszkę zmienić Twoją małomówność?
Pozdrawiam

To trudne by być poznanym, gdy mało się mówi. Spotkania to jak rozmowa o pracę, przedstawiasz się wesoło, rozgadana, to masz szansę, jak milczek, to odpadasz. Sam nie jestem jakiś gadatliwy, ale zauważyłem, że jak się ma dobry nastrój, troszkę przestanie myśleć o tym, co wadą, to idzie lepiej. Na pewno masz wiele myśli, tylko problem jak to ubrać w słowa, jak to powiedzieć. Może zacznij od uśmiechu i zadawania pytań -to najprostsze. Nie musi się od razu udać, ale z czasem będzie lepiej.
Co lubisz robić w wolnej chwili?

Hej wiesz co może to dziwne ale ja kiedy jestem dość długo sama w domu zaczynam gadać do kota, z przekonaniem że on mnie rozumie więc może idąc tym tropem rozmawiaj ze swoim synem, może i nie wszystko zrozumie, może nie odpowie ale ty po prostu gadaj, z czasem sama się przekonasz jak wiele będziesz mieć do powiedzenia. Potraktuj to jako taki trening przed rozmową z potencjalnym jeszcze "nieznajomym". następny krok: zaczep kogoś przypadkiem zapytaj o godzinę, drogę, cokolwiek, pochwal jego fryzurę, apaszkę, buty co ci się spodoba, przede wszystkim zwracaj uwagę na to co dzieje się wokół: nadchodzi wiosna, wszystko rozkwita, zauważaj, ciesz się tym... I uśmiech, nie zapominaj o uśmiechu - to połowa sukcesu

Znam bardzo dobrze to, o czym mówisz. Też nigdy nie miałam takiej dobrej, bliskiej osoby. Przy każdym czuję się obco, nie-sobą, plącze mi się język, uciekają myśli. Czasem to mija i staje się normalniej, często jednak nie. Bardzo mi to przeszkadza w życiu, w pracy, w relacjach z ludźmi. Jedynie przy swoich eksach czułam się dobrze. Zawsze wydawało mi się, że nie potrafię nawiązać przyjaźni z drugą kobietą, że nie mam o czym z nimi rozmawiać, a z facetem wiadomo jest inaczej... Przez Internet to takie proste, na żywo wszystko się komplikuje.

Jestem teraz na takim etapie, że bardzo chciałabym poznać kogoś podobnego do mnie. Wyjść razem do kina, na spacer, spotkać się. Przełamać wreszcie wszystkie uprzedzenia. Poznać kogoś kto ma podobne podejście do mnie, kto również się boi i jest niepewny. Myślę, ż to może połączyć. Ponieważ sama tak mam, nie przeszkadza mi podobne zachowanie. A skąd jesteś? Ja mam prawie 27 lat, mieszkam w Katowicach.

Gdyby to wszystko było takie proste to na świecie nie byłoby nieśmiałych,zamkniętych w sobie osób.Ja mam taki sam problem i wcześniejsze obmyślanie tematów rozmowy po prostu nic nie pomaga,ponieważ w momencie pierwszego kontaktu wszystko gdzieś ulatuje ,a moja barwa głosu z nerwów tak się zmienia,że sama jej nie poznaję.Nie mam żadnych problemów,żeby zaczepić obcego na ulicy i zapytać o drogę czy coś w tym stylu.Kłopot cały,że moja nieśmiałość włącza się,kiedy jestem w większej grupie,lub na spotkaniu z potencjalnym kandydatem na nowego przyjaciela.Zakładając także,że spotykamy się gdzieś w grupce kilku dziewczyn pozostałe na 100 % od razu złapią wspólny kontakt,a ja co najwyżej czuję się jak doczepione piąte koło u wozu.

Problem w tym, że ciągle myślisz o tym, że jak będzie rozmowa, to nie będziesz wiedzieć o czym i wypadniesz źle. Osoby zamknięte w sobie tak mają, bo myślą, przede wszystkim o tym jak wypadną a nie o tym, że mogą coś powiedzieć na luzie i bez stresu.  Blokada jest w tobie i tylko ty ją możesz przełamać myślę. Droga wiedzie przez coś co uznasz za zabawne - niemyślenie - ale tak to jest. Im mniej będziesz myślała o tym co mówić, jak mówić to tym lepsze będą twoje rozmowy.
Myślę, że troszkę rozumiesz, co teraz piszę, choć nie wierzysz i to coś abstrakcyjnego, ale też poczujesz, że mam rację, moja droga

Jeśli nie będę myślała o tym co powiedzieć to i tak nic nie powiem, bo nie będę miała żadnego pomysłu na rozmowę.
No chyba że ktoś inny zacznie ze mną rozmawiać to bym odpowiadała na pytania. Ale tak spontanicznie raczej nic bym nie powiedziała.
Ciężko jest nie myśleć, hehe, lub nie myśleć za dużo o tym co można powiedzieć.

Może rzeczywiście za dużo myślę o tym co powiedzieć, przez co bardziej się stresuje.
Zawsze myślę że albo zostanę zignorowana lub wyśmiana, to mi zostało od szkolnych lat, bo kiedyś często miałam takie sytuacje właśnie w szkole, że jak już się odezwałam w grupie to albo zostałam potraktowana jak powietrze (co najczęściej się zdarzało), albo ktoś mnie wyśmiał (no bo musiał się ktoś popisać przed innymi), przez co później zawsze miałam jakieś obawy przed powiedzeniem czegokolwiek, bo takie reakcje osób ze szkoły wcale miłe nie były. I chociaż mam świadomość że teraz by tak nie było, osoby starsze są nieco inne niż nastolatkowie, wiem że raczej by mnie nikt nie wyśmiał jakbym coś powiedziała, ale jednak nie mogę się przełamać.
Jak już wiem co powiedzieć, to boję się odezwać, później po fakcie oczywiście tego żałuję. Chociaż najczęściej to po prostu nie wiem co mówić, nieraz chciałabym, ale nic nie przychodzi mi do głowy i wtedy myślę co powiedzieć, ale mam pustkę w głowie.

No cóż, ja też czuję się niechciana i zbędna i to pewnie jeszcze bardziej niż tamte osoby.

Gdy zaczynasz myśleć co powiedzieć, lub obmyślasz scenariusze rozmowy to już wprowadzasz stress i następuje blokada. Zapytam tak - idziesz ulicą, widzisz ludzi - masz myśli? jesteś w parku i widzisz choćby wiewiórkę - masz myśli? idziesz na zakupy i wybierasz co kupić - masz myśli? patrzysz na ciuszki w sklepie, wchodzisz i oglądasz - masz myśli? Ja sam czasami bywam w towarzystwie gdzie nic nie mówię - a czemu? Dlatego, że w danym towarzystwie nie czuję się akceptowanym i z czasem to prowadzi do zamknięcia w sobie. Warto poznać nowe osoby, by mieć możliwość otwarcia się. I wierz mi, że znam ludzi co po 20 lat nic nie mówili, bo cokolwiek by powiedzieli to było do niczego. A tak naprawdę to ludzie wokół byli do niczego...

Małomówność czy nieśmiałość nie są wadami. Bardzo często takie osoby zwracają uwagę otoczenia, bo w dzisiejszym rozwydrzonym świecie są rzadkim zjawiskiem Sama jestem małomówna, ale wszyscy zawsze mi mówili, że jestem świetnym słuchaczem. Można zatem uczynić z małomówności swój atut - trzeba tylko interesować się innymi ludźmi i tym, co mają do powiedzenia

Kasseni, nie chcę Cię w żaden sposób urazić, ale może problemem wcale nie jest Twoja małomówność. Może ważniejsza jest tu kwestia Twojego podejścia do życia i spojrzenia na świat? Ludzie z reguły są dość tolerancyjni dla osób nieśmiałych. Nie lubią za to narzekaczy, marud i malkontentów, osób które zakładają, że same są nudne a i z innymi można się tylko nudzić. Takie osoby zabierają im ich własną energię i psują dobry nastrój. Pomyśl o tym. Pozdrawiam z Gdańska