Dłubię w nosie tylko w domu!

Jedyną rzeczą jaką nie mogę robić wśród ludzi to gadanie do siebie.

Normalnie dom mam jak pudełko z czekoladkami uporządkowany, zawsze jestem elegancko ubrana, zawsze mam makijaż. No ale sama, nawijam do siebie. Jest mi jakoś tak lepiej dochodzić do decyzji czy rozwiązań.

Ja chodzę po domu w ulubionym podartym swetrze, rozciągniętych dresach. Do tego, nie maluję się - tak mi wygodniej, pierdzę, drapię się po dupie, dłubię w nosie. Siadam w wielkim rozkroku, tarzam się po podłodze z synkiem... Oj, dużo tego.

Jak tak to przeczytałam teraz, to w gruncie rzeczy.. niezła ze mnie świnia.

Ja mam dokładnie odwrotnie - źle mi jak przez dłuższy czas muszę być stale tip top i nie mam czasu dla siebie, kiedy mogę spuścić parę: nie malować się, chodzić choćby nago, puścić bąka bez żenady, wypić o jednego drinka więcej niż powinnam etc etc.

Bo pracujesz w domu. ;-)
Ja pracuję z ludźmi i gdybym przyszła do pracy w paskudnym rozciągniętym dresie, nieuczesana, nieumalowana i ogólnie wymemłana, to niestety z automatu miałabym -100 do szacunku i pewnie z czasem uniemożliwiłoby mi to pracę. Właśnie o to chodziło w tym badaniu, które musiałam przeprowadzić na tam pierwszym czy drugim roku - że nawet osoby generalnie pewne siebie lub/i ekscentryczne, które mało przejmują się opinią innych, z reguły muszą się nią chociaż trochę przejmować, albo wylatują poza nawias.

Ja podobnie oprócz pierdzenia, bo to mogę powiedzieć z ręką na sercu zdarza mi się rzadko, nawet jak jestem sama. Nie to oczywiście, że się wstydzę, bo jak jestem sama, to nie ma czego, ale po prostu nie mam potrzeby jakoś. Prędzej mój chłopak czasem ma potrzebę i u niego to jest głośne, u mnie jak się już zdarzy, choć właśnie jakoś nieczęsto, to cicho.
No, ale dłubać w nosie, jasne, że nie raz się zdarzyło czy zdarza, chodzę bez makijażu prawie non stop, rzadko się maluję ogólnie, ale bardziej używam kremów itp, bo polubiłam to jakoś, czyli taka pielęgnacja, ale tam to że jestem bez makijażu mi nie przeszkadza- nawet wśród ludzi. Dlatego nawet jak wychodzę gdzieś, to i tak rzadko się maluję. Na studia też się prawie nie malowałam, mimo że większość dziewczyn umalowanych. Mnie to nie przeszkadzało, że one umalowane, a ja nie. Malowałabym się zawsze pewnie tylko do pracy jakbym miała taką konieczność.
Jak jestem sama, to też zdarza mi się gadać do siebie, uważam, że o ile nie jest to wśród ludzi, to nie jest to nic nienormalnego.
W domu też często jestem "rozmemłana", ale na szczęście nie mam raczej niezapowiedzianych wizyt i ja tam czuję się dobrze, nawet jak jestem potargana w domu i w brzydkim dresie Tak że to zależy od osoby co komu pasuje. Teraz akurat jestem w piżamie, średnio się dzisiaj czuję, nie wychodziłam dziś, bo kiepsko się czuję, to tym bardziej tak zostałam w piżamie

Czytałam i odpowiadałam jakiś czas temu na podobne pytanie.
Niestety nie wykażę się w sposób,który warto zapamiętać:)
Nie cierpię dłubania w nosie.Ani cudzego ani własnego.
Nie mówię do siebie i zazwyczaj po domu chodzę w dresach ale są dopasowane,schludne i nigdy nie wypchane ani brudne.
Nie kamufluję brudnej bielizny pod poduszką czy na podłodze i nawet biorę prysznic dwa razy dziennie.
W domu niestety,nie zawsze mam porządek.
Bekam i puszczam bąki w samotności- nie robię tego nawet przy domownikach.Ewentualnie przy psie.
Za to jak nikogo nie ma robię okropny syf w kuchni.Ale gdy wpadam do kogoś z niezapowiedzianą wizytą i widzę taki syf to jestem pełna obrzydzenia:)
Kiedy jestem w domu swobodnie poprawiam sobie majtki albo rajstopy.

Kiedyś mąż opowiadał mi o swojej pracownicy,która przy nim lub przy pacjentach poprawia sobie stringi.Stwierdził,że to obrzydliwe.

Zachowuję się inaczej w towarzystwie bo to wynika z ogólnie przyjętej kultury.Szanuję innych ludzi i sama bym nie chciała by oni przy mnie zachowywali się tak jak kiedy są sami.
W samotności (lub przy domownikach) czujemy większą swobodę

Ale fajny temat.

Kiedy jestem sama to...
- biegam cały dzień w piżamie, tj. koszulce i majtkach
- śpiewam na cały głos xd
- zdarza mi się puścić bąka, ale dłubać w nosie nie lubię ;p
- nie rozczesuję włosów, a że mam je do pasa, to mam fantastyczny kołtun na głowie
- nie maluję się
- recytuję wiersze i ogólnie ćwiczę teksty xd
- sporadycznie się obżeram jak głupia, ale...
- ...zazwyczaj nie jem nic, bo nie chce mi się robić nic tylko dla siebie.

Co do bałaganu - nie sprzątam nawet, jak ma ktoś wpaść, dopiero wtedy, jak ciężko przejść przez pokój. Z tym że nie przeszkadza mi bałagan w postaci leżących ciuchów, książek itd., ale nie cierpię brudu, tzn. jakichś plam, resztek jedzenia itd.

Ja mam identycznie. Moja babcia zawsze mówiła, że muszę mieć dwie dusze skoro sama ze sobą dyskutuję. Zawsze jak się z kimś pokłócę, to w domu kilka razy na nowo przeprowadzam tę rozmowę z podziałem na role oczywiście i zawsze jestem ta bardziej elokwentną

Jestem leniwcem pospolitym i co za tym idzie-nie chce mi się nikogo i nic udawać!
W domu godzę się tylko na wizyty zapowiedziane.Lubię mieć przygotowane "coś pysznego"dla gosci.Porządek mam zawsze-pedantka psia kośc.
Niekiedy lubię łazić po chałupie jak pani Dulska-hi,hi,hi!
Bąka czasami trzeba puścić,no bo co?Bok ma wyrwać?!
W nosie nie grzebię.
Mniej więcej już wiem o co w życiu chodzi i się nie spinam.
Masek nie zakładam.:P

Bardzo ciekawy temat, chociaż myślę, że wszystkie mamy podobnie
-Chodzę w starych dresach, bez makijażu i stanika (zawsze mi tak wygodniej).
-Zawsze się kąpie, chociaż czasem z powodu lenia włosów nie umyje:P
-Bąki też czasem popuszczam. A co się będę? ^^ 
-Zamiast mówić do siebie, prowadzę bardzo ciekawe konwersacje z moim kotem
-Czasem podśpiewuję (jeśli śpiewem to można nazwać), ale przy ludziach też, więc się nie liczy ..
Jeśli chodzi o porządek, to zależy od humoru. Jak mam dobry- to porządek musi być. Jak gorszy- to bałagan jest nieunikniony.