Toksyczny związek z mamisynkiem

Nie wiem, co nadal robisz w tym związku. Lubisz być nieszczęśliwa, być kopciuszkiem? Nie ma w tym nic złego, niektóre kobiety lubią.
Opisałaś multum sytuacji (niepotrzebnie aż tyle) a zero uczuć. Zero uczuć jego, Twoich, jego siostry. Zero motywacji, co Cię trzyma w tej sytuacji, a to jest według mnie najciekawsze, ponieważ nie potrafię tego zrozumieć.

Dziecko to najgorsze z możliwych rozwiązań takiej sytuacji. Teściowa wtrącałaby się jeszcze bardziej, bo wie lepiej, bo autorka źle dziecko wychowuje, bo babcia jest mądrzejsza itd...

O to samo chciałam zapytać...

Masz masochistyczne skłonności?

A nie! Ja wiem, gdzie problem tkwi. Sama napisałaś, że masz 27 lat i chcesz w końcu założyć rodzinę, czyli nie ważne koszty, nie ważne Twoje zdrowie psychiczne, szczęście, samopoczucie, Ty chcesz za mąż wyjść! Już! Natychmiast! W Twoim związku NIC Ci nie pasuje (i wcale się nie dziwie), Twój narzeczony jest jaką marną podróbką mężczyzny, ale nie ważne! Oświadczył się, więc będzie ślub! A Ty chcesz ślubu!!

A więc zastanawiasz się nad rozstaniem? Kiedyś przyjaciółka, jedna z najbliższych, mi powiedziała "Jeśli zastanawiasz się nad tym czy z nią zerwać, nie masz się nad czym zastanawiać". To były bardzo mądre słowa.

To sie nie zastanawiaj tylko rozstań. Czy Ty tego nie widzisz , że jesteś tam tylko na przyczepkę? On już ma rodzinę, nawet dziecko ma, i jakoś mi się nie wydaje by kiedykolwiek uznał Cię za swoją rodzinę

no to jesli Ty liczysz ze cos sie zmieni to Ci wspolczuje, jeden nawyk ciezko zmienic, a co dopiero to wszystko co Ty bys chciala by Twoj partner zmienil, lata lata pracy nad soba by mial by sie odlaczyc od nich, choc i tak nei sadze by to sie stalo , tak zostal wychowany widocznie nie przeszkadza mu to , moze troche mu nagadasz ze nie chcesz by tak bylo , cos powiesz o stawianiu granic , ale on w tym chyba niezle uwiklany siedzi, skoro rodzina ma go do swoich spraw ot tak , straszne to jest jak tak sie czyta. lepiej uciekaj i znajdz sobie kogos kto bedzie mial podobne priorytety i podobnie wychowany jest do Ciebie, tutaj sie tak roznicie ze byscie chyba musieli z 10 lat pracowac nad jakimis zmianami . wspolczuje CI, ale pamietaj ze jesli nie widzisz swoim rozumem cienia szansy na ta relacje to sie tego rozumu trzymaj , powodzenia !

Może masz rację co do tematu, ale nie wiedziałam jak to określić, chyba nie wymyślone jeszcze określenia na nieodciętą pępowinę od siostry. W ogóle temat chyba nie jest częsty, próbowałam znaleźć w internecie jakieś artykuły psychologów, na ten temat, ale bezskutecznie. Ja też zawsze starałam się być dla nich miła, oni dla mnie zresztą też byli przez jakiś rok, dopóki znosiłam te ich wyskoki w milczeniu. Ale w końcu coś we mnie pękło i postanowiłam się zbuntować. Teraz niby są dla mnie generalnie mili, ale za plecami mnie obgadują i robią mi przykrości, przy tym niby są bardzo mili. To chyba ich taka manipulacja. Taka fałszywość. Przez to M. twierdzi, że mam urojenia, że przecież są dla mnie mili, więc jak mogę nie chcieć się z nimi spotykać i generalnie ciągle mówi, że rodzina musi sobie pomagać i że robi to w swoim wolnym czasie. To jest nieprawda, to nie jest ok, skoro ja na tym nieustannie tracę i muszę z czego rezygnować, choćby nawet ze spędzenia wspólnego czasu. A rodzina M. twierdzi, że jestem zazdrosna o ich relację i dlatego się tak zachowuję. Że chce go odseparować od rodziny. Gdyby on bronił mnie przed nimi i odmawiał rodzinie to myślę, że może jego rodzina by przystopowała. A tak myślą, że jest ok, skoro M. się nie sprzeciwia i jeszcze na mnie wrzeszczy.

Nokia, to chyba mamy podobne typy facetów. M. ma zapisane ubezpieczenie na swoją siostrę. M. został wychowany w takiej rodzinie, że praktycznie nie mieli wstępu obcy, liczyła się tylko rodzina. Nie zapraszali znajomych do siebie. Matka M. wychowała ich w przekonaniu, żeby nie słuchali się znajomych, bo oni są fałszywi i źle im doradzą. W efekcie M. ani jego siostry nie mają bliskich przyjaciół. Tylko w pracy utrzymują kontakty. A tak to w weekendy/święta/urodziny/imieniny spędzają tylko z rodziną. Nieustannie prosiłam M. żebyśmy spotkali się z moimi znajomymi, ale on nie chce. Jak mieszkałam z M. to jeszcze jego matka się mnie czepiała, jak szłam się spotkać z przyjaciółkami, że one mnie na pewno nastawiają przeciwko nim i mi źle doradzają bo nie mają mężów ani narzeczonych. I żebym rozmawiała na te tematy tylko z mamą, jak jej powiedziałam, że moja mam ma identyczne zdanie jak ja i moje przyjaciółki, to stwierdziła, że może w takim razie z tatą, może jest mądrzejszy.

Wielokropku co masz na myśli z tym, że próbuje coś na nim wymusić? Sytuacja wygląda tak, dla siostry/rodziny M. jest bardzo uległy. Jeśli ja natomiast go o coś poproszę, to zazwyczaj albo odmawia albo mi pomaga bardzo przy tym marudząc.

Też mi się tak wydaje, Wielokropku.

Rodzina go ciągnie w jedną stronę, narzeczona w drugą, a on się zachowuje jakby nie miał wcale kręgosłupa. Żeby było jasne, nie pisze tu o nastolatku, ale o 32 letnim dorosłym mężczyźnie. Szczerze, to ja mam wątpliwości czy jednym z powodów dla którego się on Autorką zainteresował nie była właśnie ta jej chęć walki, roszczeń, bo daje mu to świetną przeciwwagę dla zaborczej rodziny i w sumie zupełnie eliminuje dla niego jakiekolwiek podejmowanie decyzji. Rodzina coś chce od niego, jak naprawdę nie chce tego zrobić, będzie psioczył na narzeczoną, ona czegoś chce, wymiga się siostrą. Rezultat- pan nieba i ziemi, co sobie cicho rzepkę skrobie i wszystkimi manipuluje, jak mu wygodnie.

Starego psa nie nauczysz nowych sztuczek

Dziękuję dziewczyny za szczere słowa, jeszcze spróbuję z tą konsultacją u psychologa par, ale jeśli to nie pomoże to się rozstaniemy. Moja psycholog twierdzi, że do rozstania trzeba dojrzeć, bo jeśli się zerwie jak człowiek nie jest gotowy, to się i tak wróci do siebie.
Beyondblackie, jak się poznaliśmy, to ja byłam trochę inną osobą wszystkie emocje dusiłam w sobie i zgadzałam się na wszystko. Dopiero po roku związku, nie wytrzymałam i powiedziałam o swoich uczuciach. Bardziej wydaje mi się, że dlatego się mną zainteresował, bo byłam taka uległa, a on dominujący. Może myślał, że ustawi sobie mnie, że zgodzę się mieszkać z jego rodzicami do ich śmierci. Początek naszego związku też był zupełnie inny, każdą chwilę spędzaliśmy u mnie, albo na mieście. Po 4 miesiącach poznałam jego rodzinę, a po pół roku M. przyznał się, że źle się u mnie czuję ( mieszkałam w akademiku, ale w pokoju 1-osobowym) i że woli spędzać weekendy u niego w domu. I od tego zaczeły się problemy. Bo jego rodzina nie rozumiała, że skoro jestesmy u niego w domu, to nie znaczy ze mamy biegac na kazde ich zachcianki, tylko że chcemy razem spędzić czas.

w moim miasteczku pracuje bardzo miły człowiek, około 30stki, mówi że ma dziecko, 3 letnią córkę, nigdy nie widziałam jego partnerki/żony, może w domu siedzi? za to zawsze kręci się przy nim jego mama, wnioskuję że opuszczona, smutna, wdowa???
na to wygląda(wywnioskowałam), że pan radek kazał mamie przyjechac ze Śląska, po śmierci swojego męża. angażuje ją w roboty, zajmuje czym może, mama ma prace i zajęcie tym samym. jestem ciekawa jak to wplywa na ich życie domowe, jak czuje się żona?
tak sobie pomyslałam, ze choc pan radek to fajny facet to nawet z tą fajnością bym go nie chciała.a raczej być tą trzecią. to nie to że jestem samolubem, ja mam taką osobowość że nie dałabym rady.
mimo że ja tez mogę zostac samotną wdową.
ten pan ma sklep osiedlowy...