Cześć, szukam u Was pomocy. Do jakich rzeczy jest zdolny człowiek w mojej sytuacji, skoro szukam pomocy nawet na kobiecym forum?
O mnie.
Jestem Adam, mam dwadzieścia lat. Aktualnie jestem studentem informatyki (może nie do końca, bo jestem na urlopie dziekańskim, o tym później) i pracuję w zagranicznej firmie informatycznej. Zawodowo jestem spełniony.
Z natury jestem angielskim dżentelmenem. Nie lubię rozmawiać na tematy związane z moją pracą czy zawodem, dlatego wolę dyskutować na najprzeróżniejsze tematy - zarówno o zasadzie nieoznaczoności Heisenberga, jak i pracach i poglądach Immanuela Kanta przedstawionych w Kritik der reinen Vernunft. Normalnie człowiek renesansu.
Niestety, od roku choruję na ciężką depresję egzogenną. Biorę leki, chodzę na psychoterapię. Jest lepiej, ale wciąż w moim życiu panuje wewnętrzny ból, żal, smutek. Dlaczego zachorowałem? Kolega z klasy popełnił samobójstwo, mnie zostawiła przyjaciółka, która miała być moją pierwszą dziewczyną. Od tego czasu nie potrafię się odnaleźć, ja niewyobrażalnie cierpię! Depresja pozbawia mnie resztek mojego człowieczeństwa, jestem wrakiem, cieniem człowieka...
Czuję się samotny, nie mam nikogo z kim mógłbym pójść na kawę czy bardziej młodzieżowo - na colę. Poza rodziną nie mam nikogo, komu mógłbym się wypłakać, nie mam do kogo się przytulić. Jestem bardzo uczuciowy, taki ze mnie romantyk. Jestem przedstawicielem wymierającego gatunku ![]()
Narzekam bardzo na swój wygląd. Jestem bardzo, bardzo szczupły. Mam 179 cm wzrostu i ważę zaledwie 55 kg. Słyszałem wielokrotnie komentarze, że jestem jak z Auschwitz (!). Jak można młodego człowieka tak nazwać? Płakać mi się chce ;(. Miałem iść na siłownię, ale nie potrafię się zmobilizować. Jestem w błędnym kole - wyglądam źle i chcę wyglądać atrakcyjnie, chcę to zmienić ale nie mam dla kogo, bo wyglądam nieatrakcyjnie.
17 listopada miałem drugą próbę samobójczą. Chciałem rzucić się pod pociąg, ale rodzina znalazła list pożegnalny, powiadomiła policję i to policja zatrzymała mnie na dworcu. Jaką to trzeba być ofermą, jeśli nawet nie umiem dobrze się zabić? Trafiłem do szpitala, wyszedłem po miesiącu i aktualnie jestem na urlopie dziekańskim.
Jak widzicie, mam zadatki na dobrego męża/chłopaka:
- mam pracę, ciekawy zawód
- nie mam wody z mózgu
- jestem tylko bardzo szczuplutki
- uczuciowy ze mnie chłopak
Mimo to, żadna dziewczyna mnie nie chce. Podobno jestem sympatyczny, żadna jednak nie ma ochoty na związanie się ze mną. Czy dlatego że traktuję kobiety jak mężczyźni starej daty? Mam kłamać, oszukiwać, zwodzić, zdradzać? Nie potrafię! Ostatnio poznałem atrakcyjną dziewczynę (figura, twarz bardzo interesujące), niestety raczej wolała moje karty płatnicze i portfel, niż samego mnie.
Mam do Was pytanie.
Gdzie mam szukać znajomych i co mam ze sobą zrobić?
Moim mottem jest francuskie powiedzenie "? la guerre comme ? la guerre".
Nadawaj, proszę, swoim wątkom tytuły, które są odzwierciedleniem treści. Tym razem sama dokonam zmiany, ale bardzo proszę, abyś zapoznał się z naszym regulaminem i w przyszłości stosował się do tej zasady.
Z pozdrowieniami, Mod. Olinka