Samotność tak bardzo dokucza....

przez zbyt długie przykre przezycia zrobiłam sie  zgorzkniała,nie chce być taka,widzę jakie błedy popełniam i nie panuje nad tym.

dlaczego siebie tak surowo oceniasz?

Albo odkup swe winy pracą na budowie sierocińca.

Czesc Tosia,

Samotnosc moze miec wiele twarzy. Moze byc cisza i monotonia, moze byc rowniez zwiazana z koncem jednego i przejsciem do drugiego etapu zyciowego, ktore to przejscie laczy sie z tak zwana destabilizacja wewnetrzna i odnalezieniem siebie na nowych podstawach.

Czesto ten okres przejsciowy zawiesza sie w czasie tak zwanym "martwym" gdzie nikogo nie ma tylko my ze soba i to najbardziej boli, bo wlasnie jestesmy takim "stadem" ktore sie obwinia. Obwiniamy sie za wszystko co nam kiedys nie wyszlo, i panikujemy, bo ten stan samotnosci w winie traktujemy jak wyrocznie.

Trudno mi sie wypowiedziec tutaj do ciebie, bo nie znam charakteru twojej samotnosci.
Byloby dobrze gdybys zechciala blizej ja opisac, bysmy mogly wymienic nasze spostrzezenia.

Na przyklad, jak ktos zaczyna od zdania: ".............zasluzylam na nia.....", to jest to tylko stwierdzenie stanu i to nie byle jakie stwierdzenie, bo jest w tym stwierdzeniu samokarcenie sie, wiec? Czy nalezy traktowac twoj post jako sygnal, pomozcie mi, podyskutujcie ze mna, wysluchajcie mnie, czy twoja samotnosc jest wlasnie taka jak to stwierdzenie krotkie, mocne i zawieszone w prozni, jak alarm dla innych, ale bez tresci?

Z sympatia

Czasem ta ucieczka odmilosci wychodzi na dobre

ale co było i nie jest nie pisze się w rejestr;)
POZDRAWIAM