Terapia małżeńska, czy ktoś korzystał i z jakim skutkiem?

Nie chodzę na terapię małżeńską, ale korzystam  z porad psychologa od 4 lat - nie cały czas,  z przerwami, w zależności od sytuacji życiowej. Zgadzam się, że jedna wizyta nic nie da. Jeśli chodzi o psychikę, zmiany zachodzą wolno, na przestrzeni czasu - z perspektywy tych lat mogę powiedzieć, że bardzo się zmieniłam.  Ale wymaga to dużo czasu, wysiłku, pracy nad sobą. No i pieniędzy, ale to akurat jest według mnie najlepsza inwestycja - inwestycja w siebie, swoje życie i szczęście - jaką można zrobić. Chyba dobrze zrobić wywiad przed taką wizytą, internet to nieoceniona pomoc.

Oczywiście, trzeba trafić na dobrego terapeutę - to też są w końcu ludzie, często bardzo uczeni i mądrzy, ale też ludzie. Nie powiedzą, co zrobić ze swoim życiem, tylko pomagają zdecydować, co chcemy z nim zrobić. Zawsze trzeba samemu zdecydować i nie wolno kierować się tylko tym, co powie psycholog, w końcu to moje życie.

Zaczne od tego, że chodziłam do DIECEZJALNEJ PORADNI RODZINNEJ, jestem katoloczka więc nie było to dla mnie problemem... tam przyjmuja terapeuci, (może to byc ksiądz, ale nie koniecznie) i psychologowie... można umawiac sie przez internet... mieszkam w woj. opolskim więc jeżdziłam do Opola... jest to NIEODPŁATNIE, więc traciłam jedynie na dojazd...
z tego co piszesz to chyba tobie badziej zalezy na ym związku jak żonie...u mnie to ja bardziej zabiegam o wszytko....
wiem jedno ;trzeba poszukac takiego terapeuty, który będzie wam odpowiadł i nie stawał po żadnej ze stron.... powinniście łuchac jego rad i starac sie stosowac do polecen i zdań... to ważne byuczyc sie zyc inaczej i amieniac swoje zachowania , które denerwuja partnera... ALE TRZEBA TEGO CHCIEC!!!!!
czasem potrzeba na to kilku miesiecy....
dla nas pierwszym zadaniem było porozmawianie o ty czego POTRZEBUJĘ ja , czego mąż....  i staranie siewpoic to w zycie... nie jest t łatwe bo po 2 tyg. od wizyty dopiero porozmawialismy, ale cos ruszyło....
ja juz 3 miesiące chodze na terapie... mój mąż był na jednym spotkaniu... nie chce tam chodzic... do tego jest alkoholikiem, więc jest to trudniejsze i jak widzisz to ja staram sie utrzymac tem związek, a on ma to gdzieś...
mysle tez że powinniście oprócz terapeuty małżeńskiego chodzic osobmno do terapeuty  każdy do innego ... dobre jest to że oboje tego chcecie...
zapytaj żony czego potrzebuje, mysle że nie bardzo będzie wiedziała co powiedzieć, może powie że rozwodu , ale zapytaj czego potrzbuje od małażeństwa od Ciebie, bo chcewz byc z nia i będziesz starał zmienic to co ja denerwowało... tylko nie mów że od teraz , bo to jest niemożliwe!!!!!!!!!!!!!1 powiedz że to może troche potrwać ale bęziesz sie starał, może niech ci mówi ,kiedy cos nawalisz , ale od razu jak przegniesz,,, tylko powiedz jej o tym że jak cos zrobisznie tak by od rzu zwróciła Tobie na to uwage wtedy od razu bedzies ziwedział co jestnie tak bedziesz nastepny razem prbował iaczej zareagowac na dana sytuacje....
czytaja te poradniki wiele sie z nich mozna dowiedzxieć, sama je cztam od kilku lat, ale na terapiah u terapeutów czy psychologów bardziej to nam wchodzido głowy... i musisz słuchac ich zalecen... ja chodze raz w tydodniu... i powiem tak gdyby moim mężęm nie rządził alkohol to nasze małżeństwo juz stanęło by na nogach.... chciał chodzic do poradni bo tez grozio nam rozstanie ale , alkohojest dla niego wazniejszy,,,,a dla mnie on i nasza rodzina...
nie wiem ile jeszce dam rady , ale na razie walcze z całym światem by to przetrwać!
trzymaj sie ... będe to zaglądać...
-----------------------------
annika

Wiesz Rafik, z psychologami jest tak, jak z każdym innym zawodem. Możesz trafić na osobę świetną w swoim fachu, albo partacza.
Po przeczytaniu Twojego posta mam parę spostrzeżeń, oczywiście jest to tylko moja opinia, oparta na dwóch subiektywnych postach, więc tak:

- psycholog nie powinien nigdy formować twierdzeń oceniających osoby (np. jesteś głupi) . Może ocenić zachowanie, (np. głupio się zachowujesz) to duża różnica i jeśli rzeczywiście było tak, że p. terapeutka powiedziała Tobie, albo Twojej żonie, że jesteś "trudnym typem" to jest to przejaw braku kompetencji w bardzo podstawowym zakresie Nie powinien też stawać po którejkolwiek ze stron.

- co do "sekciarskich" szkoleń i książek, z tego co piszesz wydaje mi się, że możesz zachowywać się w stosunku do żony trochę w mentorski sposób, co może ja denerwować. Mam tu na myśli zachowanie typu: "ja już to wiem, pracuje nad sobą, ty tez powinnaś, bo nie w porządku jest  to to to i to" To oczywiście generalizacja, ale czytając twoje posty wydaje mi się, że choć ze słusznych pobudek, to mimo wszystko możesz zachowywać się w sposób denerwujący dla żony.

- Niewątpliwie świetnym pomysłem jest spróbowanie raz jeszcze u innego specjalisty, jest na prawdę sporo dobrych fachowców w tej dziedzinie w Polsce. O małżeństwo w terapii walczy się do końca. Proponowanie rozwodu jest ostatecznością, pod warunkiem, że obie strony chcą rzeczywiście to małżeństwo ratować.

- Oczekiwanie jasnowidztwa ze strony mężczyzn jest b. częste u kobiet. Mi też się to zdarza. Są sytuacje kiedy nie chcę mówić wprost o co mi chodzi, bo jest to dla mnie np. zbyt trudne. Staram się z tym walczyć... Są postępy

Powodzenia!

Przeczytałem przypadkiem ten temat i postanowiłem odpisać. Troche pózno może ta odpowiedz, i nie wiem czy Tobie Rafik to coś pomoże ale taka uwaga dla innych. Jak ta kobieta psycholog spotykała się z Tobą osobno i z zoną osobno a potem z obydwoma razem to wg mnie ma to mało co wspólnego z profesjonalną terapią pary. Takie coś z góry trąci małą neutralnością i powiększaniem rozdziału a nie budowaniem porozumienia. Tak samo rada w stylu "nie idzcie do prawnika ja wam napisze pozew rozwodowy" jest zupełnie od czapki w tym zawodzie. Przykro mi to mówić ale straciliście kase. Na przyszłośc warto szukać profesjonalnego psychoterapeuty bo samo słowo psycholog jest bardzo ogólne i oznacza coś w stylu inżyniera, a wiadomo, że inżynier elektryk nie buduje np. mostów. Ot takie porównanie.
Pozdrawiam.

W moim małżeństwie było tak, że w okolicy nie było żadnej placówki, która prowadziłąby terapię małżeńską. Na dalsze wycieszki mąż się nie zdecydował (zbyt wysokie fundusze). Zaproponowano nam terapię osobno. Uważam, że nic z tego nie wynika. Ja mówiłam co mnie dręczy, pani psychoterapeutka sugerowała żebym była silniejsza i bardziej asertywna na zachowania męże. Mąż nie czuł swojego problemu, więc jego terapia u 3 z kolei osoby (żadna mu nie pasowała...) skończyłam się na 3 spotkaniu. Powiedział tylko, że wtrąca mi się w prace zwiazane z prowadzeniem domu i to było wszystko cu u siebie widział. Po 3 spotkaniach niby zrozumiał (wtrąca się dalej). Nasze małżeństwo dobiega końca, bo mąż ma zdiagnozowane BPD (na forum można się dowiedzieć)...Ale pomijając to najlepsze dla małżeństwa są mediacje a nie pomoc osobno...

Witam was,
mam pytanie, czy może ktoś może korzystał z terapii małżeńskiej. Czy możecie podzielić się swoimi spostrzeżeniami i doświadczeniami w tym zakresie. Niedługa czeka mnie z mężem pierwsza wizyta, i w sumie to nie wim czy to dobry pomysł i czy rzeczywiście odniesie jakieś pozytywne skutki. Poradzcie. Bardzo mało w tym wątku odpowiedzi, czy to znaczy że terapie są mało popularne i żadko z nich korzystamy?

Z kobietami jest ten problem, że oczekuja od mężczyzn jasnowidztwa, a z facetami ten, że często po pewnym czasie zapominają o bardzo BARDZO istotnej dla każdej kobiety sprawie - o ADOROWANIU JEJ. Wiem wiem, głupio brzmi... ale taka jest prawda, że każda kobieta potrzebuje, by mężczyzna o nia zabiegał.
Wałkuje ten problem z moim mężem, którego BARDZO KOCHAM, juz od dłuższego czasu. Sama nie wiem czy iść do specjalisty... nie chce kogoś kto mnie wysłucha, bo ja doskonale widze w czym problem. Jestm bardzo otwarta i kontaktowa, wiec duzo rozmawiam z mężem i wałkuje te tematy jak tylko potrafie.

Dla niego, powodem naszych kłotni są różne błachostki, problemy finansowe itp. Ja za każdym razem tłumacze mu, że u podstaw problemu, z mojej strony zawsze lezy to samo - poczucie obojetności, słowem - brak jego zabiegań o moją osobę. czuje sie wtedy brzydsza, gorsza... i  nie kochana. I może mówić, ze mnie kocha, ale gdy wraca z pracy i nie chce nawet na mnie spojrzeć, to az mnie coś w środku ściska... tym bardziej, że nie rzadko gorączkowo przygotowuje sie na jego przyjścia, budując bardzo romantyczną atmosferę.

Rozumiem go też poniekąd. Na niego spadł ciężar wyżywienia rodziny. Mamy rocznego synka, Michał bardzo stresuje sie tym, że mamy trudna sytuacje finansową. łatwo się denerwuje, wszystko dusi w sobie. gdy jest zły, nie chce ze mną rozmawiać, nie chce rozmawiać z nikim,a  do tego jest bardzo rozdrazniony, byle pierdoła potrafi go zdenerwować. No i oczywiście głównie przez to nie ma ochoty na seks.

Ja jestem dużo młodsza od niego. Ja od niego oczekuję młodzieńczego żaru, który już w nim dogasa - choć nie jest staruszkiem, ma zaledwie 28 lat , ale on stawia mi poprzeczkę jeszcze wyżej. Studiuję, wychowuję nasze dziecko i szukam pracy. Wciąż słysze o tym, że jestem leniwa, że mogłam zrobić coś, a nie zrobiłam, wytyka mi, że wolę spędzić poranek wtulając się w niego niż pracując nad swoimi ambicjami... rozczarowuje mnie to bardzo.

Do tego nasze mega silne charaktery. Ja kobieta dominująca, wygadana, szczera i ambitna. On facet z wielką dumą i szacunkiem do siebie, uczciwy, dobry, ale nerwowy i bardzo skryty w  sobie.

Oboje uparci.
Do niedawna usiłowałam wymusić na nim zabieganie o mnie, ale zawsze kończyło się to tak, ze po długim rozstaniu ja wyciągałam rękę ku zgodzie... .

Mimo to nie chc odejść, bo bardzo go KOCHAM. jego przeraźliwa obojętnośc doprowadziła mnie ostatnio do wniosku, że on już mnie nie kocha. Po rozmowie, przyznał, ze po tych wszystkich kłotniach, czuje sie wymeczony i wypalony i sam nie wiem co do mnie czuje.
Chodziłam tydzien czasu jak struta, reszta nadziei we mnie zgasła. Bo po co walczyć, gdy już nie ma miłości? Tylko tego chciałam...

Ale dzisiaj przełamał się, zrobił cos co do niego nie podobne - podszedł do mnie i mocno mnie przytulił. Powiedział, ze bardzo mnie kocha i nie chce, zebym była nieszczęśliwa, że nie wie jak rozwiazac problem naszych klotni, ktore sa naprawde straszne i ze czuje, ze tak bedzie juz zawsze, jesli pozostaniemy razem... ale to ja mialam podjąć decyzje.

Wyszłam z pomysłem terapii. Ale nie dlatego, ze ktoś musi mi pokazać w czym rzecz.
Zastanawiałam się raczej nad tym, czy taki terapeuta bedzie w stanie przekonac mojego męża, do tego, że podstawą dobrych relacji miedzy nami jest OKAZYWANIE zainteresowania własną żoną. Nie mowie o kwiatach dzień w dzień... ale potzrebuje codziennie slyszeć "kocham cię", potrzebuję slyszeć " pieknie dziś wyglądasz"... powiedziałam mu to wprost, ale jego reakcja była zdumiewająca - stwierdził, ze nie będzie mi tego mowił jak automat, tylko gdy poczuje potzrebę, po czym zajął się czyms na laptopie, a ja płakałam do poduszki.

Tego nie da sie zrobić z dnia na dzień, nie licze na to. Ale chodzi o to, ze nawet jeśli jetsem w stanie podac mu na dłoni przepis na to, żebym czuła sie przy nim dobrze, on tego przepisu nie chce.

Do tego odbiera to bardzo osobiście, że nie zaspokaja moich potrzeb itp.

A oboje sie cholernie kochamy

Bielinka,
terapia partnerska może okazać się trafionym wyborem i skuteczną metodą poradzenia sobie z problemami w związku - niezależnie od jego stażu. Na wspólnych spotkaniach pojawiają się zarówno pary o stażu kilkunastu i kilkudziesięciu lat - jak i kilku miesięcy.

Zastanawiam się jednak, dlaczego Wasz wybór padł akurat na terapię partnerską?

Polecam indywidualną konsultację psychologiczną partnera. Warto, aby zastanowił się nad swoim stosunkiem do alkoholu, jego rolą w życiu, ryzykownością i szkodliwością picia, a także samokontrolą i agresją.

Witam,przeczytałam te wszystkie wypowiedzi i stwierdzam ż eu mnie jest tak samo - brak wspólnych tematów, z powodu różnych godzin pracy z mężem się mijamy, a jak się już spotkamy to kłótnie. Chciałm już w tamtym roku udac się do psychoterapeuty ale mój mąż powiedział że nie pójdzie i że nasza problem możemy naprawić sami. Ja natomiast wiem że skoro tyle czasu staramy się go naprawić sami i nic nie wychodzi tzn że nas przerasta. Niewiem jak mam go przekonać aby poszedł ze mną na terapię. Czy zna ktoś kogoś w Opolu jakieś centrum pomocy, lub psychoterapeute który może nam pomóc?

Olka, możesz poczytać o róznych sposobach pomocy psychologicznej. Może to, czego szukasz, to nie tarapia małżeńska? (przy okazji psycholog ? psychoterapeuta, to co innego) Wszystkie znane mi podejścia psychoterapeutyczne zakładają udział osoby zainteresowanej otrzymaniem pomocy w procesie terapii.

Niestety bycie "kochającą rodziną" nie znaczy, że czasami nie staje się przed trudnymi sytuacjami i nie potrzebuje kogoś do pomocy.

Jest wiele miejsc, gdzie można się dowiedzieć, jak wygląda taka pomoc. Różnie się odbywa, różne są koncepcje pracy terapeutów (jest wiele uznanych podejść). Najlepiej popytać znajomych - może ktoś już korzystał. Internet jest niestety pełny sfabrykowanych opinii.

Ja właśnie po 1 razie, teraz kolej żony,
udałem się po pomoc w radzeniu sobie z emocjami, po rozmowie kobieta zaproponowała terapie małżeńska
czekam teraz na wizytę żony, w sumie rożnica będzie tygodnia,
bo nie przyjmuje nic do wiadomości z mojej strony uparta
osobiscie kobieta mi bardzo odpowiada, zero jakiegos narzucania się, zadaje pytania sprawdza mnie, słucha,

w zasadzie jakby rozmowa z zona tak mogla wygladac, to nie musial bym nigdzie chodzić,
no ale niestety tak nie może być
oczywiscie to jest jedyna deska ratunku, ze przekona żonę że jednak to nei tylko mój problem jest
ważne podejście żeby chcieć

ja byłem kiedyś tam w dwójkę skończyła się akurat na w sumie niczym, każdy swoje wyrzucił, i kilka miesiecy  sie to jakos krecilo, i znow legło w gruzach

tym razem
po 2 wizyty każde osobno
taki wywiad, nastepna wizyta razem,

takze z mojego punktu widzenia idz sam powiedz o co chodzi, i się dowiesz
u mnie po pierwszej wizycie gdzie udałem się na terapei radzenia sobie z emocjami, bo po prostu jak mi sie nagromadzilo wybuchałem, gniewem alko tez było

psycholog sam zasugerował małżeńska

powodzenia

nie licz że to Was uleczy, myśl o sobie, co byś nie robił, i tak może cie spotkac to najgorsze
ale możesz wyjść z tego o niebo mądrzejszy, to że się rozumie, a to że są chęci, to dla mnie mżonka jest, w przełożeniu na to co potem weryfikuje życie

u mnie właśnie sie sprawa rypnęła, żona wymiekła, już do wspolnego spotkania nie dojdzie, ale głowa do góry, nigdy nei jest tak że gorzej być nie może
a dokładnie w takich sytuacjach wychodzi kto naprawde kim jest, przynajmniej u mnie mnie

powodzenia życzę

i tu jest właśnie ZONK !!!
mi braklo konsekwencji, i nie naprawilem błędów, i się spotkaliśmy, i mieszkałem z nią, 2 dni
i znów boom, tym razem jej, a ja nie dałem rady tego udzwignąć, a kłody od nogi uwierz będą, będą, trzeba na prawde chyba wiedziec czego sie oczekuje, i we dwoje być świadomym tych oczekiwań jednej i drugiej strony

1. "... bo mijają kolejne dni naszej rozłąki i nie ma z jej strony żadnej poprawy w kwestii powrotu..."
     nie uzależniaj od jej stanowiska, kwestii powrotu, tylko konsekwencja w działaniu powinna pomóc, jak się będziesz miotać, sprytna osoba na pewno to wykorzysta
to jest tylko moja opinia, może być nie do końca dobra, sam mam problemy, i moze tylko się mi wydaje że dobrze mówię, aczkolwiek czuje potrzebe rozmowy
2. w sumie chyba glówny problem, pod tytułem "DZIECI"
   chcesz czy nie chcesz twój SYN, nie wiem czy się da ale informacyjnie wysyłasz SMS, ze wtedy i wtedy odbierzesz SYNA, pojaw się punktualnie, bo a nóż widelec i syna możesz wiesz, po różnymi pretekstami nie dostać, jak się spóżnisz, przyjedź przyjdź jak tam uważasz, bez zbędnych rozmów zabierasz syna, to jest TWÓJ CZAS, który może Ci kiedyś się pozytywnie wrócić, dbaj o kontakt z synem, bo różne klocki moga wejść w grę, uwierz

i nie łam się, nie poddawaj, a napewno nie wdawaj w gre manipulacji, bo jeśli żona ma byc z Tobą to bedzie, a jeśli nie to tylko przedlużasz Swoją "agonię"
chyba nie będzie jej zależeć na dorosłym człowieku który sie użala nad sobą i daje pomiatać, nie myl tego pomiatania ze złością ewentualną swoją na sytuację ....

jak to mówią, Jak byś nie patrzył tak zwana "dupa" jest zawsze z tył

powodzenia

dlatego ci mówię nad sobą, czyżbyś miał niską samoocenę ?? w moim przypadku żona mnie wrobiła, w to że nie wierze w siebie,
ale to tak jest jak najlepiej akurat u mnie wie wszystko teściowa,
ja egzystując w tym domu, nie mogę sie ruszyć, bez komentarza, i tak długo wytrzymałem, sposoby reakcji nie dobre były, ale nie jest tak że tylko źle sie zachowuję, powtórze po raz kolejny,
do tanga trzeba dwojga, do każdego tanga

i nie traktuj tego jako PLAN B, bo to nie za dobrze świadczy, chcesz ją sposobem zdobyć, nie tedy droga,

wydaje mi się że trzeba zachęcić do bycia razem, pokazać że można, udowodnić ot ewentualnym uporem i konsekwencja

a nie sprawdzonym przepisem "gesslerowej" na pyszny torcik

gdzieś dzis w necie przeczytałem
"Zmień swoje przekonania, jeśli są ograniczające, bo to przekonania są kluczem do zmiany."

to pomyśl tak, żona teraz odpoczywa, a czy ona jest idealna, nie nie musi być, ty tez masz swoje dziwne sprawy zapewne,
ja obserwuję, i widzę że ogolnie ludzie przecież próbują sobie ułatwiać życie i chyba to ejst zdrowe i logiczne, no a jak ktos chce na wlasne zyczenie sobie skomplikowac zycie, to widzisz, co sie dzieje

popatrz też na to z tej strony, ty teraz też masz czasu dla siebie więcej, i masz syna, więc nei marnuj czasu w głupi sposób, dwa wyjścia albo siądziesz an tym co masz i tu zostaniesz, ale idziesz przed siebie, i czujesz że żyjesz...

u mnie będąc w tej samej pozycji co Ty, jedno co mnie właśnie ratuje, i aż jestem zdzwiony jak nocno, mnie to wreszcie do przodu pchnęło, to
że się pogodziłem, nie mam żalu, nie mam agresji, jest tak jakbym miał wolne miejsce, priorytet ma moja żona, i nie szukam niczego więcej, ale już jest puste to miejsce, nie mam wpływu na nią, i nie chce mieć!!!

bo właśnie tu było chyba sedno, tego wszystkiego, partnera można mieć, ale musi on kolo Ciebie być z własnej nie przymuszonej Woli,
walka, plany A B, to tylko dziecinne zagrywki
zrób plan dla siebie, i się go trzymaj, wiadomo jak żona się wygodnie poczuje i będzie jej to pasować, to nic nie zdziałasz siła mowa, nie wiem czarami, ziołami, czym byc nie spróbował

ona musi tego chcieć
jednym to zajmuje tydzień, drugim pół roku albo więcej,
dla Ciebie najważniejszy jest syn, i to jest albo powinien być najważniejszy w tym momencie, kierunek działania,

a każde inne zabiegi, moga być odebrane jako zniewolenie, i przymus, a na to twoja żona chyba już się nie nabierze

i nie zastanawiaj się czy jakby byly normalne codzienne obowiązki czy było by jej też dobrze, bo jak widać nie było !!!

No teraz to mi dobitnie napisałeś W końcu widzę, co jest dobre, a co złe w moim postępowaniu. Jasne, co ma być, to będzie. Szkoda tylko, że ciężko to przyjąć do świadomości.
Ogólnie dzięki jeszcze raz za poświęcony czas i powodzenia.

Jeszcze jedno pytanie mam. Uważacie, że bukiet róż, wysłany z liścikiem, będzie odpowiedni w tym momencie?

oki zaczynam przeglądać strony o tematyce kwiatowej.
A lepiej wysłać jej do domu, gdzie to będzie dla niej bardziej dyskretne, czy (wyjeżdża na week z rodzicami w góry, bo mają tam domek) wysłać tam? A i kolor czerwony (oznaka miłości) czy inny kolor? Jak już wysyłać, to z jakąś logiką.

Nie no jak zawsze masz rację Naczytałem się tych opisów na necie, co jaki kolor oznacza, co oznacza liczba kwiatów i dlatego takie pytanie. Np. moja żona uwielbia pomarańczowe/herbaciane róże, a patrząc, co one oznaczają:

Pomarańczowe róże
Pomarańczowa róża oznacza entuzjazm, fascynację, pożądanie. Pomarańczowe róże podgrzewają atmosferę. Będąc mieszkanką żółtego i czerwonego, są często uważane za pomost pomiędzy uczuciem przyjaźni, symbolizowanym przez żółte róże, oraz miłości, kojarzonej z czerwonymi różami. Podarowując pomarańczowe róże możesz zatem wyjawić pragnienie pójścia o krok dalej. W relacjach formalnych to prezent finalizujący udany projekt.

to chyba w tej sytuacji, jeżeli ktoś nagle wytłumaczy jej przez przypadek znaczenie koloru, może być troszkę nie tak

odnowie temat
pytanie do Was, którzy korzystają z takiej próby naprawy związku
jak często chodzicie, czy przynosi to efekty, w sensie zrozumienia przez drugą stronę problemu, czy Wam pomaga w zrozumieniu drugiej strony,

jakieś odczucia, podzielcie się

pozdr

W moim małżeństwie zaczęło się psuć po 4 latach. Jeszcze dziś pamiętam słowa księdza na naukach przedmałżeńskich, że kryzys następuje właśnie po 4 latach - z narzeczonym uśmiechnęliśmy się tylko do siebie, bo cóż to za śmieszne przesądu A tu proszę...Przestaliśmy ze sobą rozmawiać, bo każda próba konwersacji kończyła się awanturą - mieliśmy taki wewnętrzny gniew na siebie, wszystko nas drażniło...Poszliśmy na terapie-ustaliliśmy, że jak nam to nie pomoże to po prostu się rozstaniemy, tak będzie lżej nam obojgu. W Wraszwie trafiliśmy na Panią Agnieszkę Bińczak w Przystani Psychologicznej. Bardzo mądra kobieta. Chodzimy od 6 miesięcy na terapie i jest coraz lepiej. Pani psucholog uświadomiła nam, że tak długo budowaliśmy nasz związek, że szkoda zaprzepaścić ten związek. Zaczynamy walczyć o tę miłość. Czasem na siebie wybuchniemy, wiadomo, ale później opisujemy te sytuacje Pani Agnieszce i analizujemy dlaczego znowu do tego doszło. Kiedyś sceptycznie podchodziłam do takich terapii, ale teraz wiem, że bez postronnego mediatora pewnie już byśmy się poddali...

Trzeba próbować

Mój kuzyn z kuzynka po wielu latach postanowili się rozwieść. Problem pojawił się u ich córki.  Zauważyliśmy , że miała tiki nerwowe np. na twarzy, problem z koncentracją. Kasia i tak jest osobą raczej skrytą i dodatkowo zamknęła się w sobie. Trochę zaniepokojona była również wychowawczyni w szkole. Moim kuzyni na szczęście nie "wyrzucali sobie" brudów, nie atakowali, nie wykorzystywali dziecka do walki. Próbowali rozmawiać z nią, tłumaczyć, traktować jak dorosłego. Nie mniej Kasia przeżywała to chyba bardziej w środku niżeli na zewnątrz. Zdecydowali się , by pójść z córką do psychologa. Skorzystali z pomocy [spam]. Nie wiemy w jaki sposób, ale pani psycholog dotarła do Kasi. Nie po pierwszym , ale kolejnych spotkaniach widzieliśmy subtelną poprawę w jej zachowaniu. Wszystko, jak to mówią wymagało czasu.  Także czasem warto poradzić się psychologa i oddać pod opiekę specjaliście. My polecamy.

Dzień dobry. Czy jakaś osoba/ para chciałaby się podzielić swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi uczestnictwa w terapii małżeńskiej? Piszę pracę magisterską, a nie znajdę nigdzie lepszych informacji niż osobiste doświadczenia par. Miałabym tylko kilka pytań i nie zajęłabym dużo czasu.

Z pewnością terapia jest dobrą drogą do uzdrowienia relacji w związku. Może się okazać po pewnym czasie, że to nie para potrzebuje terapii, a dana konkretna osoba. Wtedy terapeuta informuje o takiej sytuacji i potrzebie osoby zainteresowane. To z pewnością jest czas trudny i wymagający dużego zaangażowania ze strony obojga partnerów. Jednak z doświadczenia wiem, że czas pracy nad sobą i swoją relacją przynosi efekt. Ten efekt może być oczywiście bardzo różny i nie zawsze taki jakiego oczekiwaliśmy.

Nie chodzę na terapie małżeńską, ale niedługo pójdę na drugą wizytę do psychologa. Więcej o moich doświadczeniach z terapeutą mozesz przeczytać w watku "nie przyszedł na ślub"
Uwazam, ze warto skorzystać z porad kilku różnych psychologów. "Moja" Pani psycholog wmowila mojemu bylemu partnerowi chorobe psychiczną oraz to ze musi sie leczyć i brać lekarstwa... radziła odwiedzić psychiatrę, a ta po prostu zleciła terapię, bo facet ma problem z podejmowaniem ważnych życiowych decyzji... Także tego....

Do psychologa się nie chodzi po diagnozę, od diagnozowania jest psychiatra.
Niepotrzebnie zaczęliście od psychologa i niepotrzebnie się nakręcaliście.
Do psychologa się chodzi ''pogadać''.
A od terapii jest terapeuta/psychoterapeuta.

Chodziłam do psychologa i w niczym mi to nie pomogło, a jedynie wzmagało frustrację. Możliwe, że po prostu źle trafiłam, ale dla mnie to było deptanie w miejscu. Odkąd chodzę do psychoterapeuty, dopiero czuję, że coś zmienia się na lepsze.

Na terapii małżeńskiej nie byłam nigdy, aczkolwiek chciałam odpowiedzieć Małej_małej.

Ja byłam na takowej terapii ,fakt faktem trafiłam na dobrego terapeutę. Oboje chcieliśmy coś zmienić, naprawić i się udało