Nieśmiałość, brak znajomych, problem w kontaktach z dziewczynami.

Hej. Skądś znam Twój problem, bo sama mialam kiedyś podobnie. Więc na pewno się nie przejmuj, bo jest wielu ludzi tak niesmialych. Rozumiem Cię doskonale
Myślę, że powinienes bardziej uwierzyć w siebie. Sam widzisz, że pisząc masz wiele do powiedzenia, gorzej w realu. Tez tak mialam i czasem mi sie zdarza gdy czuje sie oniesmielona. Ale mi troszkę pomoglo czytanie sobie na glos. Poczatkowo zaczelam zwyczajny podręcznik, gdy probowalam wkuc cos do szkoly. Później czytalam tomiki wierszy, staralam sie zachowac odpowiedni ton i uczucia, żeby ładnie brzmialo. I odkrylam, ze zwyczajnie balam się mowic, balam sie co sobie ktos pomysli, jak zareaguje czy moze mnie wysmieje. Przestalam sie przejmowac i zaczelam mówić co mysle, wdawalam sie w dyskusje, mowilam to, co leży mi akurat na sercu. Uwierzylam w siebie, uśmiechałam sie, az w koncu w ostatniej klasie liceum wybrano mnie na przewodniczącą klasy. To było dla mnie wyzwanie. Przemowienia, informowanie o wszystkim, pewnosc siebie. Musiałam się przelamac w koncu. I moze nie jest idealnie, ale duzo lepiej niz wczesniej. Nikt Cię nie zaprasza.. zaproś Ty! Wez przyjaciela zeby bylo razniej i badz pewny siebie. Bo jestes swietny, musisz w to tylko uwierzyć z gory przepraszam za błędy, ale piszę na telefonie.

Oj z rozmową przez telefon mógłby być problem ale raczej nie tak wielki jak w rzeczywistości. A tak po za tym to zapomniałem napisać, że dzieli nas od siebie 200 km więc się nie spotkamy, bo na razie przekracza to moje możliwości...
Z tymi wcześniejszymi próbowałem nawiązać kontakt na portalu randkowym. Żeby wysyłać chyba nieograniczoną liczbę wiadomości to trzeba było mieć konto premium a ja takiego nie posiadałem więc jak mi jakaś dziewczyn wpadła w oko to pisałem jedną wiadomość o temacie "Zerknij do środka " i dalej "Jeśli chciałabyś porozmawiać to zapraszam na [tu nazwa komunikatora] np o tej i o tej godzinie"  Nidy nie pisałem w pierwszej wiadomości jaka to jest piękna, ładna, interesująca, że mi się podoba chciałbym ją poznać itd. Jako, że był to portal randkowy to musiałem dodać swoje zdjęcie a do zbyt przystojnych mężczyzn nie należę...
Do tej ostatniej (już nie na portalu randkowym i nie widziała mojego zdjęcia) na początku raczej nic interesującego nie pisałem. Było tylko "cześć Kasiu:)" coś tam czy "wiesz kto pisze" - ona oczywiście nie wiedziała. Mówiłem, że byliśmy umówieni na rozmowę a ona, że to pomyłka. Jeszcze chwilkę ją wkręcałem i jak mi się znudziło to napisałem, że może źle wpisałem nr i że ze mnie ciamajda, bo to rzeczywiście pomyłka. Ona na to z uśmiechem, że nic się nie stało - każdemu może się zdarzyć a później " ja to otwarta i przyjacielska dziewczyna jestem z którą zawsze pogadać można:-) hehe  " Po tym wróciła mi ochota do dalszej rozmowy.
Ogólnie to nie mam problemów z nawiązywaniem kontaktów w internecie, za to w rzeczywistości jest zupełnie odwrotnie, nad czym od dawna ubolewam.

Odległość zwykle nie miała dla mnie znaczenia, ponieważ szukałem kontaktu w ramach ćwiczeń hehe.:) Przez ostatnie 2 lata wzrosła moja pewność siebie ale są też inne skutki niewychodzenia z domu i bardzo małego kontaktu z ludźmi. Często mam wrażenie, że nie wiem jak postąpić w danej sytuacji albo gdzie pójść załatwić jakąś sprawę, co powiedzieć.

Ja znam pary poznane przez net a dzieliło wiele setek km...
Ja uważam, że Lukass dobrze robi, oby jak najwięcej przez net. Rozmowy budują, powodują radość, jest fajna atmosfera. Wiadomo, że jeśli facet ładnie, ciekawie, potrafi zainteresować przez net, to również zainteresuje w realu. Bo ma to w sobie po prostu. Kwestia czasu.

Przede wszystkim - zacznij w realu zachowywać sie tak, jak w internecie. Zamiast pisać te wszystkie zabawne rzeczy - mów. Weź kumpla do klubu i próbuj zagadywać do dziewczyn, ale bez ciśnienia - nie zrażaj się, jeśli nie wyjdzie, traktuj to jako próby. Skoro masz poczucie humoru, to wykorzytuj to w życiu. Może być to dla Ciebie trudne  z powodu nieśmiałości, ale zobaczysz, że za drugim, trzecim razem wszystko będzie dużo łatwiejsze. Początki zawsze bywają ciężkie, ale musisz zacząć, by nie zamknąć się w wirtualnym świecie. Takie pisanie z kimś poprzez komunikator niekoniecznie zdaje test - dzielą Was kilometry (jak sam mowisz); po 2. zazwyczaj idealizuje się osobę siedzącą po drugiej stronie monitora. Radziłabym ten czas wykorzystać Ci na wychodzenie z domu i faktyczną możliwość poznania kogoś. Jasne, że stres robi swoje i na nic zdadzą się rady typu "nie stresuj się" - po prostu musisz zacząć i z każdym kolejnym razem będziesz bardziej oswojony z sytuacją, będzie duuużo mniej stresu i skupisz się na samej rozmowie. Tak jak mówię - wychodź z domu i ćwicz to realu, bo to jedyna opcja, by przezwyciężyć lęk.
Możesz również swoją samoocenę zwiększać poprzez różne czynniki/zachowania, które pomogą Ci ją podnieść. Proponuję sport - w zależności od tego, co lubisz. Sądzę, że siłownia i efekty , które dzięki uczęszczaniu na nią możesz osiągnąć, dodają pewności siebie. Szczerze - widzę po moich kolegach, którzy zaczęli trenować - ego wystrzeliło w górę, trochę pojawiło im się mieśni gdzieniegdzie i uważają się za bogów. Nie widzę w tym nic zlego, bo pewnością siebie także zmienia się ich zachowanie w relacjach z kobietami. Nie mówię, że ma to być siłownia, ale cokolwiek - coś, co lubisz - basen czy sztuki walki. Powodzenia.

Dziękuję malaagatko za dobre słowa:)
Niestety ciężko będzie mi zastosować Twoje rady w praktyce, ponieważ niezbyt dobrze czuję się w swoim ciele a głównie chodzi o to, że prawie w ogóle się nie uśmiecham, co jest to spowodowane niezbyt ładnym uzębieniem i jak tu być zabawnym powstrzymując się od śmiechu? Przecież żadna dziewczyna nie zainteresuje się takim ponurym człowiekiem. Ogólnie to większość ludzi nie lubi smutasów.
Zauważyłem też, że mam jakaś dziwną twarz dlatego, że w lustrze wyglądam dosyć normalnie a na zdjęciach mam mocno przesuniętą chyba w lewo dolną szczękę. Strasznie mnie to denerwuje. Wiem, że można iść do dentysty i założyć aparat ale trzeba wydać dosyć dużo pieniędzy a mnie nie stać. Jeśli byłoby mnie stać to wolałbym te pieniądze przeznaczyć na rzeczy związane z moją pasją a o głupich zębach zapomnieć. Ach, że też mnie musiało coś takiego spotkać... Nie wiem już, co robić a działać coś trzeba, żeby nie zmarnować reszty swojego życia.