Jak sobie poradzić z bezsilnością

Witam w zasadzie nigdy nie korzystał z takiej formy rozmowy, i nie wiem od czego zacząć.
Może od początku mam dwie siostry z którymi bardzo wydało mi się, ze jestem bardzo zżyta poprzez trudne dla nas dzieciństwo i dorastanie, ale na to wynika, że mi się wydawało.
Jedna z nich jest za granicą więc kontakt z nią tez jest rzadszy, ale druga mieszka w tej samej miejscowości co ja i ma dwie córeczki a ja mam synka. No i zaczęło się ponieważ przyszedł taki dzień, w którym usłyszałam od mojej siostry, że ojciec nasz inaczej traktuje mojego syna ponieważ jest chłopcem dlaczego tak jest i tak dalej, że ja ją oceniam, że ona mi nie będzie przeszkadzać bo ja jestem tak blisko z moim mężem. A zapominam o tym dodać mój mąż i ja bardzo dobrze się rozumiemy, zawsze mogę mu o wszystkim powiedzieć i jest dla mnie prawdziwym przyjacielem pomimo tego że jest moim mężem, natomiast moja siostra uważa że nie wszystko można powiedzieć mężowi. Ponadto po jakimś czasie usłyszałam to również od mojej siostry która mieszka za granicą w szczególności to, że ojciec gorzej traktuje jej dziewczynki, A przecież to nie moja wina, że tak jest. Poza tym siostra mieszkająca za granicą często zmienia facetów i jakoś nie może sobie życia ułożyć i kiedyś jak z nią rozmawiałam to powiedziałam jej że szkoda że tak jej się życie układa, że nie może nikogo na dłużej znaleźć to ona mi po jakimś czasie zarzuciła, że powiedział jej że się puszcza po prostu jakiś koszmar. Obydwie stwierdziły, że je oceniam, strasznie mi było przykro, ale jednak rozmawiając szczerze z jedną i drugą miał odwagę im powiedzieć przepraszam nawet za coś czego uważam że nie zrobiłam a one mnie nie bo uważają że one powiedziały swoje i mają mnie w dupie. Ponadto zauważyłam że siostra która mieszka w tej samym miejscu co ja ogranicza ze mną kontakty rozmawiamy sztywno i nie jest fajnie chociaż ja myślę, że też się odsuwam bo czuję że niej jestem akceptowana taka jaka jestem jest mi z tym ciężko bo wiem że jak bym chciała z nią o tym pogadać to skończy się na tym że ona wyleje swoje żale i nie będzie chciała mnie zrozumieć. Jest chrzestną mojego dziecka, a w zasadzie go nie odwiedza i chyba nie chce go znać mój synek jest starszy od jej drugiej córki o rok i była taka sytuacja że on popchnął ją gdzieś a przy następnym spotkaniu uderzył ją piłką ale nie mocno oczywiście my z mężem powiedzieliśmy że tak nie wolno i tak dalej no i nie zdążyłam go złapać żeby nic jej nie zrobiła jak to z dziećmi bywa. Szczególnie, że on jest bardzo ruchliwym i pogodnym dzieckiem. to na drugi dzień dostałam od niej telefon, że nie podoba jej się to że on bije jej córkę, że ja mam z tym coś zrobić bo on jest agresywny. dodam że syn chodzi do żłobka i Panie nigdy mi nie powiedziały, że on bije dzieci i żeby był jakiś agresywny wiadomo jak to dzieci pewnie czasami poszarpią się o zabawki ale uważam że to jest normalne, że z tego wyrośnie oczywiście że ja nie popieram i nie pozwalam mu tak robić no ale...
Mam przez to poczucie, że co bym nie zrobiła będzie źle, ale też czuje że one mnie nie chcą, czuje że zamykam się przed nimi nie chciałam żeby tak było ale nie umiem inaczej bo wydaje mi się że one widzą tylko czubek własnego nosa i nie chcą albo nie umieją popatrzeć na to wszystko z innej strony
Do tego wszystkiego dochodzi również moja mama, która zamiast łagodzić sprawy pomiędzy rodzeństwem jak to matka to ona jeszcze gada, że ta powiedziała tamto ta to i tak dalej.
Dlatego czuje się bezsilna i najgorsze jest to że jak o tym myślę to strasznie mnie ściska w środku i pojawia się znajoma gruszka w gardle. Mój mąż na mnie krzyczy że od tego to się jeszcze rozchoruje dobrze że mam jego bo czasami stawia mnie na nogi no i oczywiści mój synek który jest naszą radością staram się dla niego bo ona dodaje mi sił.
pozdrwiam