Sama sobie wszystko zawdzięczam i kropka!

Duzo rzeczy zrobiłam sama w  zyciu a poźniej to już pomoc obecnego męża. Pokazał mi trochę inny świat za granicą, znalazł tam pracę kupił bilet na samolot.  Dla mnie to była duża pomoc i chyba jedyna szansa na usamodzielnienie się i odcięcie pępowiny . Więc mogę powiedzieć, że jest ten KTOŚ

Wszystko zawdziecza sie ludziom ktorzy albo pomogli albo dali porzadnego kopa :-)

Zgadzam się tutaj z pitagorasem np, wiele rzeczy zawdzięczamy też innych. Oczywiście, bez naszej pracy by się to na pewno nie udało, bo musi być chęć i starania z naszej strony, ale pomoc też jest ważna. Pokazuje to choćby rynek pracy, gdzie bez znajomości, kogoś kto pomoże jest naprawdę ciężko. A w innych sytuacjach, to mogę powiedzieć, że np wiele pomaga mi mama, tzn, gdy np w 2 liceum nie zdałam z matmy i niestety oblałam poprawkę, to ja już byłam przekonana, że będę powtarzać rok, bo jak inaczej, skoro poprawkę oblałam. Na szczęście moja mama sama znalazła mi takie liceum wieczorowe tuż obok i tam dostałam szansę, dzięki czemu nie powtarzałam klasy i  od razu znalazłam się w 3 liceum

Chodziłam tam co 2 tygodnie, ale była tam taka wspaniała atmosfera, że nauczyłam się tam więcej niż w tamtym liceum, gdzie chodziłam codziennie, ale atmosfera była średnia i odechciewało mi się uczyć. Dzięki temu nawet maturę z matematyki zdałam na 60 %- ja wiem, jest banalna, więc to też żadne duże osiągnięcie, ale jak na mnie to i tak dużo, bo naprawdę byłam bardzo kiepska z matmy. Także mi mama dużo pomogła jakby nie patrzeć, a także atmosfera, która tam panowała i dobrzy nauczyciele np ten od matmy, co też mogę powiedzieć, że nigdy nie miałam takiego dobrego nauczyciela od matmy. Także pomoc innych też jest przydatna, a to tylko jeden z przykładów

To nie ma tak, że my wszyscy sami i nikomu nie pomagamy. Ja dostaję szansę od kogoś i daję komuś podobną. Umiem wykorzystać co daje los i nie narzekam na wszystko.

Po przeciwnej stronie barykady stoją roszczeniowi. Bo mama nie wysłała na angielski, bo dziewczyna nie zadzwoniła po kumpla i żłobek zaliczyłem, bo szef nie patrzył przez palce na moje spóźnienia i mnie wylał.
Moi rodzice byli biedni, nic na start nie dostałam. Rodzina męża ma i nie chce się podzielić. Nie lubię ich, ale powinni dać. Gdybym ja miała, to bym się podzieliła, pomogła, itd. Wierzycie, że synowa podzieliłaby się z teściową? Wierzycie, że pracownik podzieli się z szefem swoimi oszczędnościami, bo szef mocno przegiął i ma zator płatniczy?

Czasami komuś pomożemy, a ten ktoś nie skorzysta i nas krew zaleje. Mnie pomogła znaleźć pracę przyjaciółka, będę jej dozgonnie wdzięczna. Dlaczego mnie, a nie komuś innemu? Była pewna, że nie zaświeci oczami ze wstydu polecając mnie.
Pomagamy tym, u których wyczujemy potencjał. Bywa, że mylimy się, ale to forma zbierania doświadczeń.

Po dłuższym zastanowieniu się, doszłam do wniosku, że wszystko zawdzięczam moim Rodzicom.
To co osiągnęłam jest pochodną tego jak mnie wychowali.

Finansowo nic od nikogo nie dostałam, raczej to ja bywałam tą wspierającą.

Wychowawczo, mogę powiedzieć to samo co Catwoman, w sumie nie pamiętam, żeby rodzice kiedykolwiek wpajali mi jakieś wartości, po prostu mama dawała jeść i miałam gdzie mieszkać. Jakichkolwiek rozmów o życiu zero.

Jestem jej za to bardzo wdzięczna, ze przez cztery lata zajmowała się moimi dziećmi, mogłam pracować. Mieszkała wtedy z nami, swoje mieszkanie wynajęła, a jej emerytura ładnie się odkładała . W sumie wyszłyśmy na tym rewelacyjnie obie, moje dzieci miały opiekę a mama za zaoszczędzone pieniądze zrobiła sobie super remont mieszkania.

Tacie zawdzięczam to, że żyję