Bezsilność

Szukam pomocy,bądź osób które być może były w podobnej sytuacji.Jestem w toksycznej relacji z mężczyzna 15 lat ode mnie starszym.Znamy sie 10 lat,od około 3 nasze relacje raz są tragiczne,następnie jest dobrze.Obydwoje mamy rodziny,on starsza zone i dorosłe dzieci,ja 5 letnia córkę.Między nami istnieje bardzo silna więź emocjonalna ktora nawiązała sie poprzez lata.Poczatkowo dużo rozmawialismy,pomagalam mu w różnych sytuacjach,gdyz jest osoba przewlekle chora i ma zwiazane z tym dolegliwości.Zawsze mógł o może na mnie liczyć,on o tym wie.Ja z jego pomocy nie korzystam gdyz jestem zdrowa,do tej pory sama sobie radziłam,on uważa mnie za osobe silną,zdecydowana itp.Był równiez między nami kontakt cielesny,jednakże on jest impotentem,i równiez wtedy zrobiłam wszystko by go dowartościować.Na chwile obecna takich kontaktów nie ma,gdyz ja sie na to nie zgadzam i żałuje że wtedy nie potrafiłam temu sie oprzeć.Wiem,że go kocham,ale myslę tez że moge byc od niego w jakis sposób uzalezniona.On jest osoba słabą,kompleksy kryje pod maska przebojowego,ma zmienne nastroje,wielu rzeczy się boi,mówi ze jestem jego najwiekszym przyjacielem.Ale przyjaciele dla mnie rozmawiaja o wszystkim,a dla nas np.temat jego zony i rodziny czy tego co robi po pracy to tabu.Kiedys duzo rozmawialismy równiez i o tym,dzisiaj rozmowy prawie wcale nie ma.Pracujemy razem i nie ma na chwile obecna szans by to zmienić.Parę lat temu wylądowal w szpitalu,żona nakłamała,że jest w stanie krytycznym i zabrała mu telefon.Przez tydzień nie wiedzieliśmy czy żyje,straciłam wtedy polowę włosów.Dzisiaj za każdym razem gdy choruje,dopada mnie straszliwy lęk o niego,który umozliwia mi normalne funkcjonowanie.Kiedy dłużej sie nie widzimy a on sie nie odzywa,od razu mam najgorsze mysli,że stało sie cos jemu albo jego rodzinie.Kazda jego choroba to starszny żal,że nie mogę być przy nim.Kiedy zmarł jego ojciec,równiez odczuwałam to samo.Dodatkowo wtedy pojawia sie strasznie niska samoocena,poczucie odrzucenia,olania z jego strony.Czuję się wykorzystana,gdyż spotykamy sie tylko w pracy,nie zabieram mu chwil w domu,on też o to nie zabiega.Mam wrażenie,że gdybym była taka jak on chce,czyli radosna-bo to mu dodaje energii,rozmowna-bo tak sie rozumiemy,to nasze relacje byłyby udane,dla niego oczywiście.A ja juz dłużej nie mogę.Straciłam radość zycia.I coraz częściej myslę,że on będąc w moim wieku zajmował się radośnie dziećmi i korzystał z życia,a ja jestem zgorzkniała,ciągle przygnebiona i co najgorsze-bez przerwy o tym myslę.W pracy o dziwo dobrze funkcjonuje, w domu tez jest w normie,a w środowisku uchodze za osobe zadowoloną.Prosze o jakakolwiek pomoc,radę i wparcie.Nie krytykujcie proszę,sama wiem,gdzie popełniłam błąd,ale czasu nie wrócę.Zależy mi na nim,nie czuje do niego złości,nie chce się odgrywać,wręcz przeciwnie.Chce tylko poczuc wewnętrzny spokój,choc na chwile i jakos tez się z tym wszystkim pogodzić,poukładać,wyznaczyć sobie jakies granice.Na pewno nie wyobrażam sobie nie odzywac sie do niego,bądź traktowac wrogo,a na pewno nie teraz,kiedy razem pracujemy.Obecnie jest chory,pewnie wyląduje w szpitalu,a ja tak strasznie sie boję,czuję się daleka,niepotrzebna.Tak dalej nie da się życ