koniec skomplikowanej relacji - koniec świata

Być może ona chce się spotakać żeby szczerze porozmawiać...

Jeśli waszym rozmowom towarzyszą emocje to jakieś uczucia w niej jeszcze są. Nie można ot tak przekreślić czasu, który się razem spędziło. Być może ten nowy partner jest jej sposobem, żeby poradzić sobie z rozstaniem. Jeśli spędziliście ze sobą parę lat, a pomimo tego doszło do rozstania, popełnialiście jakieś błędy w komunikacji, które doprowadziły do powolnego rozkładu Waszej relacji. Jestem pewna, że jeszcze Cię kocha, ale zdała sprawę sobie z tego, że każde z Was jest zbyt uparte, żeby szukać jakiegoś rozwiązania dla tego związku. Pomimo uczucia i dużej dawki emocji ( może było to już przyzwyczajenie ) czasami trzeba podjąć taką decyzję, dla dobra siebie. Czasami dwie osoby choćby nie wiem jak chciały nie potrafią do siebie w żaden sposób dotrzeć. Spotkaj się z nią, na spokojnie porozmawiajcie, rozstańcie się w spokoju i wzajemnym szacunku. Ja niestety swojego związku tak nie zakończyłam, a może to i dobrze, bo byłaby nadal jakaś nadzieja z obu stron. Wierzę, że jest Ci ciężko. Przykro mi, ale muszę Ci powiedzieć, że teraz nie masz po co jej przekonywać. Daj sobie czas, daj jej czas. Może docenicie to co Was łączyło. Piszę z perspektywy kobiety, która po rozstaniu szybko poznała kogoś innego. Zrobiłam to w emocjach po rozstaniu, zdaję sobie z tego sprawę, ale nie żałuję. Nie wiem jak bym to przeżyła, gdyby nie pomoc mojego obecnego partnera. Po prostu wiedziałam, że musimy się rozstać, były kłótnie, były oczekiwania, których nie umieliśmy spełnić. Stale jakieś napięcie, miałam wrażenie, że jakaś gra. Byliśmy dumni i uparci, a tak nie można stworzyć stabilnego związku. Jednak wiem, że pomimo tego w głębi serc mamy do siebie szacunek, o którym nigdy sobie nie mówiliśmy.

A ja uważam całkowicie inaczej. Odpuść sobie, zajmij się sobą. Siłownia, zadbany wygląd. Coś dla siebie. Nie kontaktuj się pod żadnym pozorem. To bez sensu.
Jeśli coś czuje, tego się teraz nie dowiesz. Każdy telefon będzie odbierany jako atak z Twojej strony. Nie brnij w to, bo to do niczego nie prowadzi.
Zajmij się sobą. Sport, sport, sport.

Jeśli Cię kocha - wróci.

ps. mówisz o grudniu... jak dwoje ludzi coś do siebie czuje, miesiąc niczego nie zmieni. Lata niczego nie zmieniają a co dopiero miesiąc...

Mysle ze jest inaczej niz piszesz .
W zasadzie Twoj poglad na sprawe to sobie jakos wmówiłes tak mysle .
Poza tym co czujesz.

To jest troche tak jak z historia don kichot i dulcynea .
Znaczy ja nie widze sensu kontynuowania tej historii najlepiej wyjdz usmiechnij sie do kogos .
Moze bedziesz miał z tego wiecej satysfakcji niz z tego skomplikowanego tworu jaki nazywasz relacja a w gruncie rzeczy sam ja obudowałes czyms czego nie ma .

Możesz doprecyzować co masz na myśli? Jak Twoim zdaniem to wygląda?

Gdy to czytam mam od razu przed oczami ją i niego. Myślę, że wyciąga obecnie takie same wnioski i przeżywa to samo, co Ty z obecnym partnerem wcześniej.

Dzisiaj pozbędę się do reszty rzeczy i zdjęć, które mi o niej przypominają. Smsy i historia połączeń z tel już usunięte, konto na skype również. Postaram się też nie zaglądać na portale w oczekiwaniu na jakąś jej aktywność i tym samym nie zastanawiać się co właśnie robi, czy jest z nim, czy świetnie się bawią. Zazdrość mnie zżera. Najbardziej obawiam się wspólnych, szczęśliwych fotek z wakacji.

Wiem, że potrzebuję jakiegoś zajęcia. Zawsze odreagowywałem sportem tak jak proponujecie jednak ze względu na kontuzję tym razem nie mogę się wyżyć Dlatego wariuję w tych czterech ścianach bo wszystkie domowe sposoby zajęcia czymś umysłu nie wychodzą.

To juz jest dawno przez nia pozamiatane .daj sobie spokoj .zrob jak wiekszosc ci radzi .idz miedzy ludzi .zapewne spotkasz na swojej drodze kogos kto odwzajemni twoje uczucia .powodzenia i wez sie w garsc .

Przykro mi, ale wierzę, że jeszcze będziesz się w duchu z tego śmiał i życzę Ci wszystkiego dobrego !

Minęło parę dni i chyba pora bym coś napisał.

Do spotkania nie doszło. Tydzień temu napisałem w smsach, że daję jej spokój (pisałem o tym już na forum). I dałem. Nie dzwoniłem, nie pisałem smsów. Po kilku dniach, dzień przed spotkaniem napisała do mnie smsa z ironicznym pytaniem czy jutro NIE przyjeżdżam (nie czy przyjeżdżam). Zdenerwowałem się na jej podejście. Łączy nas spora odległość i takie spotkanie wymagało ode mnie zwalniania się z pracy i kilku godzin w aucie. W dniu spotkania rano napisałem jej sms, że zapraszam ją do mnie. No i zaczęło się: napisała, że jestem żenujący, że życzy mi szczęścia a jeśli za miesiąc się obudzę i znowu będę do niej wydzwaniał to złoży doniesienie na policji. Odpisałem, że miło, że już drugi raz w ciągu naszej znajomości straszy mnie policją, że ta sytuacja robi się chora, że zaproszenie do mnie nie oznacza, że nie chcę się spotkać, że dosyć jasno dotychczas wyraziła swoja opinie na mój temat, że według mnie ona nie chce się spotkać, wyjaśnić wszystkiego i dojść jakoś do porozumienia żeby utrzymać chociażby koleżeńskie relacje tylko chce sobie udowodnić, że podjęła słuszną decyzję wchodząc w nowy związek i zrywając ze mną kontakt. Oczywiście zaprzeczyła, nazwała mnie kłamcą i powiedziała coś, co mnie bardzo rozbawiło: że przypomina mi, że to ja chciałem wiedzieć czy kogoś ma. Innymi słowy gdybym nie pytał nie miałbym powodu do zmartwienia (o ja głupi!). Odpisałem, że przepraszam bardzo, że zapytałem czy kogoś ma bo to w końcu tak nieistotna kwestia gdy się coś do kogoś czuje. Potem starała mi się udowodnić, że kłamię, bo wiedziałem o nim już w grudniu (co oczywiście nie jest prawdą bo w grudniu jeszcze niczego nie wiedziałem). Wydaje mi się, że tym tematem chciała odciągnąć uwagę do mojego zarzutu: że wcześniej powiedziała mi, że w grudniu, gdy jeszcze sama do mnie pisała, z nim jeszcze nie była. W końcu się zdenerwowałem i napisałem skąd wiem kim dokładnie jest ten koleś. Napisałem, że ta dyskusja nie ma sensu, że nie mam powodu by kłamać, że życzę jej wszystkiego dobrego. Jej ostatni sms to tylko tyle, że życzy mi miłego życia i że ma nadzieję, że jestem zadowolony, oraz boskie "nie dzwoń i nie pisz do mnie już nigdy więcej".

Na tamtą chwilę byłem wściekły na nią i jej smsy. O dziwo z takimi emocjami było mi lepiej. Po jakimś czasie jednak złość ze mnie zeszła i pojawiły się żal i zazdrość. Żal, że w niektórych sytuacjach ludzie nie potrafią ze sobą rozmawiać. Żal, że po takim czasie, po tym wszystkim co się między nami wydarzyło, po tym całym okresie bliskości, dzielenia się wszystkimi radościami i bolączkami przyszedł moment, w którym ona całkowicie odcina się ode mnie i prosi mnie bym dał jej spokój. Żal, że ją straciłem, że nigdy jej już pewnie nie zobaczę i nie usłyszę. Zazdrość, że teraz będzie tego doświadczał ktoś inny.

Wiem, że czas przyniesie ukojenie. Na razie wegetuję, znowu odświeżam portale i staram się to wszystko jakoś poukładać w mojej głowie. Głowa jednak jest na tę chwilę niereformowalna Ciągle przypominają mi się pewne sytuacje z nią związane, momenty szczęścia, wyznań, urywki ciekawych rozmów oraz wszystko to, o czym pewnie w normalnych okolicznościach bym nie pamiętał. Nawet gdy śpię nie mam chwili wytchnienia - śnię tylko o niej. I skłamałem, tak naprawdę teraz nie życzę jej wszystkiego dobrego, nie z nim.

Najgorszy jest chyba ten żal, rozżalenie, które rozsadza każda komórkę ciała, to uczucie po chwili przeradza się w złość lub nawet nienawiść. I ma się tę świadomość, że po tylu spędzonych ze sobą latach nie można się porozumieć, dogadać, wzajemnie zrozumieć. To boli najbardziej. Ona jest już inną osobą, nie tą z którą byłeś w związku.

Zauważyłem u siebie etap huśtawek nastroju. Gdy o niej na chwilę zapominam jest super, cieszę się jak głupek z każdej pierdoły, śpiewam pod nosem, uśmiecham się do ludzi (znajomi z pracy zaczęli pytać czy czegoś nie biorę). Po chwili jednak jakimś cudem przypomina mi się mały szczegół, drobnostka, którą zaczynam analizować i zazwyczaj dochodzę do tych samych wniosków: że byłem idiotą nie widząc zmiany jej nastawienia do mnie już wcześniej, nie widząc tego, że układa sobie życie z kimś innym, nie widząc tego, że już nic do mnie nie czuje (wręcz mną gardzi). Znowu ogarnia mnie fala wewnętrznego niepokoju, ogromnej tęsknoty, ból straty i cholerna zazdrość. Ta mieszanka z kolei pobudza moją wyobraźnię i przed oczami zaczynam mieć ich wspólne, sielankowe i pełne miłości życie (pewnie w znacznym stopniu przejaskrawione przez moją wyobraźnię i zazdrość), co oczywiście potęguje uczucie mojej beznadziejności. I tak w kółko, obłęd. Noce są najgorsze. Już nie pamiętam kiedy byłem wyspany.

Właśnie usuwam zdjęcia. Nie chcę przypadkiem (lub świadomie) nadziać się na jakąś fotkę. Pozostaje jeszcze kwestia portali, na które muszę przestać zaglądać. Oni są teraz na wakacjach więc zapewne lada dzień wrzucą jakieś wspólne, szczęśliwe fotki. Nie jestem chyba na to gotowy. Ale jakoś nie umiem się powstrzymać.

W życiu nie pomyślałbym, że wpadnę w taki emocjonalny misz masz.

Minęło trochę czasu (ponad miesiąc). Każdego dnia szukałem dla siebie jakiś zajęć by oderwać swoje myśli od jej tematu. Stopniowo potrzeba "podglądania" jej i jego aktywności internetowej malała. Może nie było dobrze ale było lepiej. Do czasu... do nocy z czwartku na piątek. Przebudziłem się po 1 w nocy i zauważyłem smsa od niej wysłanego kilka minut wcześniej. Serce zaczęło mi walić jak oszalałe i momentalnie się rozbudziłem. Otwieram go a tam treść "/". Tyle. Sam slash. Nigdy nie sądziłem by coś tak prostego mogło wyprowadzić człowieka z równowagi i spokoju, nad którym pracował tak sumiennie. Nie spałem już tej nocy. Oczywiście nie odpisałem (bo na co?). Zapewne wysłała go przypadkowo np. przeglądając i usuwając wątki w skrzynce odbiorczej na telefonie. Nie sądzę by była to próba prowokacji. Ma swoje życie, jest chyba szczęśliwa z nowym partnerem.

Od tego smsa na powrót nie mogę normalnie funkcjonować. Wszystkie myśli, które tak rzetelnie starałem się od siebie odsunąć wróciły. Znowu zaglądam na portale i katuje się wnioskami z nich wyciąganymi (np. wiem, że teraz są razem u niej w domu). A co gorsza nie potrafię się powstrzymać. To jak nałóg. Tęsknota mnie dobija.

Metoda "klina" to chyba nie jest najlepszy sposób na zapominanie o dziewczynie , którą wciąż zdaje się kocha. Oszuka siebie a przy okazji może zranić jeszcze inną dziewczynę.

A może to tylko pomyłka ten slash coś się jej nacisnęło.

Też myślę, że to pomyłka/przypadek. Po co miałaby coś takiego wysyłać świadomie? Zwłaszcza, że kazała mi się odczepić i jak mniemam jest w szczęśliwym związku, zakochana.

Tak jak już pisałem wcześniej - nie zamierzam odpisywać.

Tylko pytanie czy nie kontaktując się z nią od miesiąca nie śledzisz nadal jej profilu, nie ogladasz jej zdjęć , nie czekasz uparcie że a może jednak napisze"" ? Bo jeśli tak to nic dziwnego, że nawet po dość długim czasie jej przypadkowe wiadomości będą Ci spędzały sen z powiek. Tylko nie wpadnij na genialny pomysł, żeby się z nią kontaktować.

Stary, rozumiem Cie doskonale.

Moja rada: zacznij cwiczyc samodyscypline. Malymi kroczkami. Dojdziesz ze swoim zyciem tam, gdzie sie nawet nie spodziewasz. I nie trac czasu na FB, usun konto. Wygladasz na mlodego czlowieka. Mozesz miec zatem w zyciu WSZYSTKO czego chcesz. To zalezy tylko od jednej, jedynej rzeczy: samodyscypliny.

Niedawno mialem serie bezsennych nocy -- tak, z tego samego powodu co Ty Ale w moim planie samodyscypliny bylo poranne wstawanie o wyznaczonej godzinie. Swiatek, piatek i niedziela. I wstawalem, nawet po dwóch godzinach snu. Wierz mi, nie ma takiego prozaka na swiecie, który daje tak pozytywnego kopa.

Wez sie za siebie, a dziewczyny same przyleca. Bedziesz je musial odganiac kijem.

Oczywiscie, ze jeszcze pocierpisz. Ale czas jest po Twojej stronie, to nie bedzie trwalo wiecznie.

Acha, i dlaczego trzymasz jeszcze jej numer w telefonie??

Jeszcze jedno: jesli byla miedzy Wami silna chemia, zapomnij o przyjazni i tego typu bzdurach. Nie zniesiesz tego ze jestes tylko jej kumplem, to musi byc stu-procentowa izolacja do grobowej deski.