czy jestem egoistką i złą siostrą?

Jestes duza "dziewczynka" i to Ty zapracowalas na mieszkanie i moze jeszcze na  inne rzeczy.....jestes osoba zaradna i nie pozwol zeby ktos  mowil Ci jak masz zyc i co powinnas zrobic ze swoimi pieniedzmi!Zyj na wlasny rachunek  i w zaden sposob nie pozwol,zeby Ci ktos dyktowal ,co masz zrobic  i jak postapic......pomarudza i przestana  i nie badz ulegla w zaden sposob!nie jestes egoistka,a siostra niech zabierze sie do pracy jak chce "lepiej" zyc,a nie na Twoj koszt!

Nie miałyśmy z siostrą lekko, to fakt - nie mamy rodziców i mieszkałyśmy z Dziadkami od urodzenia i ja oczywiście jestem im bardzo wdzięczna za to, że mnie wychowali. Miałyśmy przez prawie 20 lat wspólny pokój, mieszkanie jest Dziadków, jest malutkie i 4 osoby na "kupie" ciasno. Stąd moje marzenia, żeby coś własnego mieć. Siostra ma więc gdzie mieszkać, ma uprane, nie za bardzo pomaga i nie raz były awantury o to - suszyłam jej głowę, że aż nie wypada i w dodatku ona jest starsza ode mnie 3 lata! I z tego co widzę tak jej dobrze żyć. Opłaty ma zrobione, Babcia gotuje, pomaga a ona sobie z wypłaty coś odkłada zawsze, ma dobrą pracę. Ale w Polsce nawet przy dobrej pracy trzeba odkładać z 15 lat na mieszkanie, ja bym nie wytrzymała. Stąd decyzja o wyjeździe. Było mi bardzo trudno - obcy kraj, odkładanie każdego grosza, płaciłam tylko za pokój, w którym miałam szafę i łóżko ale po pracy byłam taka padnięta, że marzyłam tylko o spaniu a nie o luksusach. Tylko zjeść i spać i tak 5 lat mi minęło... Orka na ugorze i krwawica ale teraz się cieszę. Może nie mam doświadczenia pracy w Polsce ale ufam, że pracodawca jak zobaczy w CV że miałam dobrą pracę to da mi szansę i te 1500 zł jakoś zarobię na życie. Jestem na razie sama bez faceta, więc nie mam dużych potrzeb. Oczywiście chciałabym dla siostry jak najlepiej i gdybym wygrała milion w totka kupiłabym jej mieszkanie i jeszcze pomogła, ale ja w pocie czoła pracowałam na siebie. I mówiłam już przed wyjazdem że to MÓJ wybór i moje przewrócenie życia do góry nogami, więc dlatego się teraz tak złoszczę

Kochane dziękuję za wsparcie. Na razie dyskusje są gorące, może Dziadkowie tak przeżywają bo się boją, że ona sobie sama beze mnie nie da rady, ale ma 33 lata! Na razie to napisałam CV, odpoczywam bo wróciłam jakieś 2 tygodnie temu i czuję się jakbym pracowała 10 lat a nie 5 hehe. No i szukam tych wymarzonych 4 kątów, rozglądam się na Internecie za 2-pokojowym mieszkaniem takie mi wystarczy i jeszcze zostanie mi na umeblowanie - pod warunkiem, że kupię takie, które nie będzie wymagało malowania itp. Póki co Polska rzeczywistość mnie otacza, uczę się chyba żyć na nowo tutaj. Boję się tylko, żebym za pół roku, rok nie żałowała tego kupna mieszkania jak np. nie będzie mi szło. Bez sensu wtedy wracać za granicę chyba

Nie pozwól sobie na poczucie winy bo byłoby one zupełnie bezpodstawne.

Musisz myśleć o sobie i swojej przyszłości, a nie żyć życiem innych.
Powiedz prawdę i nie tłumacz się nadmiernie z decyzji, którą podjęłaś. Dyskusje podsycą atmosferę i prędzej czy później ktoś będzie próbował wziąć Cię na Twoje dobre serce.

Kochasz rodzinę. Rozumiem, ale nawet w miłości zachowane muszą być jakieś zdrowe granice.

Ja osobiście nie wyobrażałabym sobie w swoim dorosłym życiu mieszkać z siostrą.

siostra jest dorosła i ma swoje życie, ty swoje i nie musisz jej prowadzić za rączkę. Nie jesteś nic winna swojej siostrze. Rozumiem pomóc  kłopocie, ale tak? Ona jest dorosła, jest w stanie zarabiać na siebie, a skoro ma dwie lewe rączki... cóż, może najwyższy czas dorosnąć? N Pierwszy raz słyszę taki pomysł. Zresztą z tego co piszesz o swojej siostrze to pewnie miałoby to wyglądać tak, że ty zastąpisz dziadków, czyli robiłabyś za płatnika i służbę.

Nie, nie jesteś egoistką, a także nie jesteś złą siostrą.
To raczej Twoja siostra powinna te łatki sobie przylepić o ile wymaga od Ciebie byś ją do siebie wzięła.
Nie jest Twoim dzieckiem, w zasadzie nic nie jesteś jej winna.
Każdy z nas ma ręce, nogi i mózg, każdy ma te same możliwości (uogólniam rzecz jasna, ale wiadomo o co mi chodzi...tak sądzę).
Ty chcesz być na swoim, Twoja siostra woli pasożytować, ci co jej na to pozwolili niech spijają teraz to piwo, a Ty rób swoje.

Proponuję nie wdawać się w nadmierne tłumaczenia. Przecież to powinno być jasne dla każdego: jeśli ktoś kupuje sobie mieszkanie to mieszkanie jest jego! Ten ktoś decyduje o tym z kim chce mieszkać i jak.
Nie możesz dać się wpędzić w poczucie winy. Każdy dorosły człowiek jest odpowiedzialny za siebie. Nie możesz opiekować się siostrą do końca życia. Chyba, że taki byłby Twój własny wybór.

Sytuacja  w jakiej Cię aktualnie postawiono jest dość niekomfortowa... Myślę jednak, że powinnaś być stanowcza w swoich postanowieniach. Najwyżej rodzina się obrazi - trudno. Jeżeli teraz ulegniesz, to i tak za kilka lat będziesz musiała przeprowadzić tę samą niemiłą rozmowę, której dziś próbujesz uniknąć. Temat wróci jak bumerang, bo przecież kiedyś będziesz chciała ułożyć sobie życie osobiste... Zresztą takie uleganie wbrew własnym uczuciom i przekonaniom zawsze kończy się dramatycznie, bo też ile można żyć i postępować wbrew sobie ? Kiedyś się wreszcie pęka i to z hukiem... 
Wiadomym jest, że swoją siostrę kochasz i w miarę potrzeb zawsze ją wesprzesz w trudnych chwilach ale ona jest dorosłą i zdrową osobą, która powinna sama zadbać o własny byt. Czym innym jest kogoś wspierać, a czym innym brać odpowiedzialność za jego życie.  Swoją drogą to niebywałe, że dorosła i zarabiająca kobieta nawet nie myśli o usamodzielnieniu się... no, ale w sumie po co skoro można zwisnąć na dziadkach albo siostrze... Chyba najwyższy czas, żeby starsza siostra już dorosła...
****
Swoją drogą gratuluje Tobie odwagi i samozaparcia.  Bardzo dzielna i pracowita  z Ciebie dziewczyna...

Gdyby mój brat wyjechał za granicę, i tam ciężko zapracował na mieszkanie, nawet nie przyszłoby mi do głowy, aby z nim zamieszkać. Ma sowje życie, swoje mieszkanie. Jest dorosły. I gdyby twoja siostra miała coś oleju też by tak uważała.

Ale niestety są rodziny,w których jest takie podejście. Nie daj się w to wplątać.