Rozstanie po 7 latach zwizaku....

Tak nagle sobie poszedł? Dlaczego "nie było o co walczyć"? Jak widać w związku nie układało Wam się zbyt dobrze. Coś musiało być nie tak, skoro tak postąpił.

no cóż, 7 lat to szmat czasu i na pewno nikt Ci go już nie zwróci, ale chyba najlepsze co możesz teraz zrobić to wziąć się w garść, znaleźć jakąś pracę i jak najszybciej się wyprowadzić od niego.

Wiem, że to nie jest łatwe, bo na pewno targają teraz Tobą silne emocje, ale nie rozpamiętuj tego co było. Żaden porządny facet nie powiedziałby Ci tego w taki sposób, rozstałby się z kulturą, a nie mówił tych przykrych słów. Nawet jeżeli to prawda to mógł po prostu powiedzieć, że Cię nie kocha, a nie dodawać tych wszystkich ozdobników, że "nie chce mu się wracać do domu, bo Ty tam jesteś", etc.

Pomyśl sobie, że tak musiało być. Mężowie odchodzą od żon po wielu latach małżeństwa i też im się świat załamuje w jednej chwili. Zostają często same z dziećmi, bez żadnych perspektyw, bo np całe poświęciły się rodzinie i zostały z niczym. Porównując Twoją sytuację to nie jest źle. Jesteś młoda, bo 29 lat to rozkwit! To tylko jakieś stereotypy, że kobieta powinna zostać żoną do 30, teraz jest dużo singielek w tym wieku i jak dla mnie to jest to całkiem normalne, po prostu jeszcze nie trafiły na odpowiedniego partnera.

więc moje rady: w pierwszej kolejności szukaj pracy i nie skupiaj się na tym rozstaniu (powiedz sobie, że było i minęło i on na Ciebie nie zasługiwał), a potem staraj się usamodzielnić i wyprowadzić ze wspólnego mieszkania. Powodzenia!

Dziekuje Wam za odpowiedzi, ale przede wszystkim za wsparcie.

Szczerze sie musze przyznac ze nie domyslam sie o co mogloby mu chodzic. Mieszkam z Nim na tyle dlugo i zdazylam go co nieco poznac, ale za nic nie moge pojac jakimi motywami moglby sie kierowac.

Postanowilam oczyscic troche atmosfere i zapytalam go czy moglby ze mna porozmawiac szczerze na temat tego co sie ostatnio dzieje. Zgodzil sie, wiec skorzystalam z tej okazji, i zapytalam sie go co dokladnie mial na mysli mowic do mnie ze mnie kochal przez rok, odpowiedzial ze przez ten pierwszy rok byl w takim stadium gdzie moglby zrobic dla mnie wszystko, bez opamietania moglby nawet wlozyc reke do ognia, nie zwazajac na bol. Pozostale lata to tylko czyste przyzwyczajenie, niechec do bycia samemu na obczyznie. Wyparl sie rowniez stwierdzenia : "nie mam ochoty przychodzic do domu bo ty tutaj jestes". Otwarcie oznajmil ze wcale tak nie powiedzial. No przeciez na milosc boska ja sobie tego nie wymyslilam, dlaczego mialabym cos takiego robic? nie jestem masochistka i nie czerpie przyjemnosci z cierpienia, wiec dlaczego mialabym sobie go jeszcze dokladac?!. Przeciez ja go nadal kocham i nie chce Naszej rozlaki. Dowiedzialam sie rowniez ze gdybym nie wspominala o tym ze chce legalizacji Naszego zwiazku to nadal moglibysmy zyc ze soba. Czyli mam rozumiec ze to teraz jest moja wina, bo ja chcialam miec meza, chcialam realizowac swoje marzenia?!, bo myslalam ze to wlasnie On, ten jedyny?. Nigdy tez nie mial do mnie zalu ze przez dluzszy czas nie pracowalam. Co najgorsze to chyba to ze potrafil mi wygarnac sprawy lozkowe. Oznajmi ze juz nie jestem taka "dzika" co przedtem. Jesli o to chodzi to chaialbym sie tutaj troszku usprawiedliwic. Przez ostatnie lata pobytu tutaj, przybralam troche na wadze (niedoczynnosc tarczycy, o ktorej dowiedzialam sie kilka lat temu), znacznie wiekszej "mnie" nie bylam w stanie zaakceptowac, ale walczylam i walcze do tej pory, pozatym problemy rodzinne tez dawaly sie we znaki (w zeszlym roku prawie stracilam moja Matke w wypadku samochodowym), tak ze nie jestem kobieta bez problemow. Zaczynam usiadamiac sobie ze to wszystko co sie wydarzylo to rzeczywiscie moze byc moja wina.....
Czuje ze po tej calej "otwartej" rozmowie wyrzadzilam sobie jeszcze wieksza krzywde niz wczesniej.

Wlasciwie to nie bylo zadnego nacisku czy tez "suszenia glowy" z mojej strony. Spontanicznie, od czasu do czasu podczas jakies konwesacji wspomnialam ze fajnie by bylo byc zona, jak bardzo tego pragne, i ze boje sie stereotypowego metkowania kobiet typ "stara panna" takiej to bym 100m kijem nie chcial dotknac.

Ja poprostu caly czas wierzylam ze On na prawde zmieni zdanie co do malzenstwa. Nie jest przeciez tak ze Milosc potrafi gory przenosic? ze zmienia ludzi?. Caly ten czas bylam przekonana ze jestem kochana, a teraz to ja juz kompletnie nie wiem co mam sadzic o tym wszystkim.
Moze ja sie po porostu nie nadaje??..... Przeciez to wlasnie dla Niego zostawilam wtedy swojego uwczesnego narzeczonego, i postanowilam z dnia na dzien ze wyjade z Nim do UK, zostawiajac Rodzine i znajomych za soba.
I co mi z tego wszystkiego teraz ?? zadreczam i obwiniam sie kazdego dnia, ze to moja wina, bo to wlasnie ja chcialam miec kogos na cale zycie. Poniewaz chcialam czuc sie bezpiecznie, i miec taka podwiadoma pewnosc ze mam kogos, kogo kocham i zostanie ze mna juz na cale zycie.

Zawsze uwazalam sie za "odporna" i "mocna psychicznie" dziewczyne, juz troche w swoim zyciu przeszlam, ale nigdy nie sadzilam ze wpadne w tak gleboki dolek.

To bylo 7 lat temu, wiec jak najbardziej nie aktualne. 

Mozliwe ze to wlasnie zlosliwa "karma" powrocila do mnie i ugryzla mnie w tylek. Mozliwe nawet ze mi sie nalezalo... coz teraz pozostaje mi tylko sie podniesc i miec nadzieje na "lepsze jutro".

Nic na siłę.
Pożegnaj się ozięble z domieszką ironii.
Desperacja i lęk-najgorsi doradcy.
Powodzenia.