wlczyć czy pozwolić odejść?

Witaj,
współczuje tak trudnej sytuacji
jednak trudno doradzić, powinnaś chyba kierować się własnym sercem, czy chcesz o to walczyć czy odpuścisz...
Serce boli strasznie, ale czy jest jeszcze o co walczyć? Czy on tego będzie chciał.. Bo sama walki nie wygrasz.
Trzymaj się ciepło

Dzięki za ciepłe słowa. On próbuje walczyć ale nie wiem czy nie robi tego tylko ze względu na to co nas łączyło, żeby po 8 latach nie zostawić mnie z dnia na dzień. Tylko skoro wiem że ona jest w jego sercu w jakiś sposób, to nie wiem czy nie lepiej powiedzieć mu żeby odszedł i się nie męczył.
Widzę że się męczy, ja też- z tą wiedzą. Ale tak ciężko oddać mi go bez walki, po tylu latach.
Tylko nie wiem czy patrząc obiektywnie ma to najmniejszy choć sens. ...

gejsza288 na forum wiele kobiet opisuje swoje historie na temat zdrady. Często piszą, że gdyby mąż/chłopak zdradził fizycznie to jeszcze by im to jakoś wybaczyły. Dla nich gorsza jest ta zdrada, którą Ty właśnie przeżywasz. Zdrada emocjonalna.
Że jego serce nie należy już do Ciebie całkowicie. I może nawet jak się zejdziecie nigdy tak do końca nie będzie z Tobą. Może żałować, że postawił nie na tę "kartę". A ty będziesz się tym zadręczać. To taka rysa na związku, która może urosnąć do rangi kanionu. Piszę ze swojego punktu widzenia, że ja bym odeszła nie czekając na jego decyzję. Bo ty liczysz się z jego uczuciami nie patrząc na swoje.
Tak jak napisał Raspberry85 posłuchaj swojego serca co Ci mówi, bo to Twoje uczucia są ważne.
Trzymaj się.

Dobrze, że jest szczery wobec Ciebie i nie oszukuje... nie każdego na to stać
Podejmij taką decyzję, która będzie najlepsza dla Ciebie jakby nie było ważne żebyś była szczęśliwa

Zawsze zdumiewa mnie użycie słowa "walka" w takich przypadkach. Tu nie ma żadnej walki. Są tylko decyzje. Obu stron.

Gejsza, jak Ty sobie wyobrażasz tę "walkę"? Jeśli masz na myśli udowadnianie swojemu narzeczonemu, że z Tobą będzie Ci lepiej niż z tą drugą, że będziesz czekać aż biedny pan niezdecydowany się określi - to już tę walkę przegrałaś. Ego pana niezdecydowanego poszybuje wysoko w obłoki przesłaniając konieczność dokonania wyboru.

To on namieszał i to on powinien sytuację wyprostować. Jest dorosły, podejmuje decyzje i ponosi ich konsekwencje. Możesz z nim porozmawiać - poinformuj, że nie będziesz czekać w zawieszeniu jak koło zapasowe. I niech sobie idzie do tamtej. Jestem prawie pewna, że za max kilka tygodni ponownie będzie za Tobą biegał. I wtedy do Ciebie będzie należała decyzja czy chcesz i umiesz z nim znowu być.

Nie znam przypadku (może poza małżeństwami z długim stażem i z dziećmi), żeby mąż/żona, zauroczeni kimś innym docenili wartość swojego stałego związku w sytuacji, kiedy zdradzana strona grzecznie czeka i liczy na opamiętanie. Znacznie lepiej działa kubełek zimnej wody na rozgorączkowaną łepetynę romansowicza. Wtedy, nawet jeśli wybierze tę drugą, jakoś więcej szacunku do siebie zostaje. No i czas zamętu (który teraz u Ciebie będzie, niezależnie od Twojej decyzji) jest znacznie krótszy.

Oczywiście, wiem, że rzeczą nie jest. Jestem jak najdalej od instrumentalnego traktowania drugiego człowieka. Być może nietrafny dobór słów, być może trafny a wynikający z przygnębienia, szoku i bólu. Mówiąc o walce myślałam o tym że jeśli się 8 lat kocha można próbować przeczekać, dać mu chwile żeby stwierdził czy to chwilowe czy naprawdę nie chce już ze mną nic budować.

vinnga, czytając Twoje słowa to chyba rzeczywiście przegrałam. Po prostu serce mi podpowiadało ze skoro kilka tygodni wcześniej wszystko jeszcze było wspaniale, to moze warto przeczekać huragan. Być może nie, ale kochając nie myślałam o tym w ten sposób.
Z tym bieganiem za kilka tygodni to chyba tylko w komediach romantycznych a nie w moim życiu...Niemniej jednak dlatego piszę, może niefortunnie o walce, bo wiem że jak zamknę za sobą te drzwi to żeby nie zwariować już nigdy ich nie otworzę.

Aniaa34, może kiedyś spojrzę na to inaczej. Miotam się na razie.Niestety pierwsza myśl, na pytanie czy chce z nim być to bezwarunkowe tak. Mimo wszystko.... I to chyba mój największy problem..

Dzięki dziewczyny, za rady. Czasem obiektywne spojrzenie obcej osoby dodaje sił.

Och Gejsza dramatyzujesz. Sama takim myśleniem skazujesz się na takie życie. Bo jeżeli on rzeczywiście się zakochał w tamtej drugiej to będziesz kochać, ale ty sama. Zamkniesz się na parę lat delektując bólem i wspomnieniami o Was.
Kto ci powiedział, że w życiu można kochać tylko raz? Kto Ci powiedział, że nie możesz pokochać kogoś innego?
Porozmawiaj z nim, odejdźcie od siebie na chwilę by nabrać dystansu. Czas zmienia postrzeganie rożnych spraw.
Gdyby naprawdę zależało mu na Waszym związku zaraz po poinformowaniu Ciebie, że ma kogoś innego obiecałby, że nie będzie się z tym kimś kontaktować. Tak ratuje się związki: pozbywając się tego co je truje, a nie miotanie się się pomiędzy dwoma kobietami.
A powiedz mi ile Ty masz lat?

Gejsza,

zostaniesz - i bedziesz rozpamietywac. Odejdziesz i beziesz zalowac. Ktore wyjscie lepsze?
Jesli on postwil sprawe uczciwie i obiecal ze zerwie kontakt z tamta to zostan z nim i daj mu szanse. I oczywiscie nie ma zadnej gwarancji, ze to sie nie powtorzy. Ale kolejny raz to pewnie bedzie ostatni raz.
Podejmij i Ty jakas decyzje, skoro on juz podjal - ze zostaje!

Kiedy patrze na to, co napisalas, mam wrazenie, ze wysylasz podwojne komunikaty: z jednej strony chcesz zostac, a z drugiej robisz wszystko, zeby to sie nie udalo, bo kwestionujesz jego decyzje i doszukujesz sie czegos, czego byc moze nie ma.
A jezeli uwazasz, ze on Ci obiecal ale NAPRAWDE sie miota, to powiedz mu  o tym i zdecduj co zrobisz!

Po tym co napisałaś tutaj, ja bym raczej puściła wolno...ale to ja...

...to musi być straszne uczucie żyć z taka świadomością którą Ty posiadasz, współczuje Ci...wiesz że się miota, że nie wie co zrobić, że daje Ci czas abyś mogła sobie poradzić z tą sytuacją, przy czym sam jest rozbity i nie wie co czuje...nie zazdroszczę.

Nie wiem, ale nasunęła mi się myśl, że obecnie Twoje życie z Nim, to niczym tykająca bomba...czekasz aż wybuchnie...Gejsza288, mam nadzieję że zdajesz sobie sprawę z tego, że to Jego "miotanie" może trwać miesiącami...

...i póki co nie rozmyślaj o tym czy kiedyś jeszcze pokochasz równie mocno jak kochasz teraz...jak dla mnie to nie czas, aby wybiegać, aż tak w przyszłość.

Skup się na sobie, zajrzyj w głąb siebie, a przede wszystkim daj sobie czas...zastanów się czy będziesz potrafiła z tą świadomością żyć?!, bo zapomnieć nie zapomnisz, czy Cię nie będzie to "uwierać"?!, czy jego obecna postawa Cię przekonuje?! Czy Jego zachowanie, czyny świadczą o tym że chce, że mu zależy?! Czy nie jesteś dla Niego tylko kimś na zasadzie sentymentu, przyzwyczajenia, czy tez żalu ze względu na lata, które to spędziliście ze sobą...i zadaj sobie wiele innych pytań, które pomogą Ci pogodzić się z zaistniałą sytuacją i chodz troszkę spowodują, iż będzie Ci lżej.

Wszystko co ci tu napisałam, bo sama to przeżyłam. D. był moją miłością życia, tak uważałam. Też była ta druga. I też czekałam łykając łzy upokorzenia. A potem spotkałam mojego męża i dziś widząc D. na ulicy cieszę się, że moje życie tak się potoczyło. Pomyliłam miłość z Miłością.
Myśl o sobie.

gejsza nie mow ze w wieku 27 lat nie znajdziesz juz milosci! mnie tez chlopak zostawil po 9 latach zwiazki, 2 miesiace temu. Mam 30 lat i mam cicha nadzieje ze jednak moze kiedys jeszcze sie zakocham...

Gejsza, teraz wszystko Ci będzie go przypominać. Będziesz umiała myśleć tylko o nim. Będziesz wspominała i pławiła się w rozpaczy. Będzie Ci się wydawało, że bez niego nie możesz być szczęśliwa.

No i dobrze. To jest etap, który prawie zawsze pojawia się po rozstaniu. Potem są inne etapy. Ty jeszcze tego nie wiesz. Te z nas, które to przechodziły - wiedzą. Możesz uwierzyć na słowo lub poczekać aż sama się przekonasz.

Ja kończyłam mój 7-letni związek w wieku 28 lat. Miałam wtedy nastawienie, że na pewno, nigdy, przenigdy nie chcę być w żadnym innym związku. Kilka miesięcy później emocje blakną, rozum wraca na miejsce i można od nowa przeżywać szaleńcze zakochanie... Od prawie 4 lat jestem w związku i nie mogę się nadziwić jaka ja byłam głupia, że tak mi było szkoda tej pierwszej miłości...

vinngs Twoje słowa dodają otuchy... Wiem, że to okrutne i egoistyczne, ale czasami fakt, że ktoś przeżył coś podobnego a świat mu nie pękł wzmacnia i dodaje sił..

Jeśli pozwolisz sobie na przeżycie wszystkich emocji, które teraz Tobą miotają i będą jeszcze przez jakiś czas, jeśli przeanalizujesz swoje doświadczenia, jeśli będziesz gotowa na nowe znajomości - nie będziesz tworzyła dystansu. Doświadczenia z jednym człowiekiem nie mogą się przekładać na inne relacje.

Postawa "nie chcę żadnego związku, wolę być sama" jest, wbrew pozorom, bardzo dobra. Zdecydowanie lepsza niż "nie chcę być sama, chcę znaleźć nową miłość". Ta pierwsza postawa pozwala z dystansem podchodzić do nowych znajomości, oceniać je świadomie, nawiązywać różne relacje. Kobiety, które natychmiast po zakończonym związku rzucają się w wir poszukiwań następnego zbyt często przyczepiają się do pierwszego lepszego popaprańca, który się nimi zainteresuje. I potem są zdziwione, że znowu źle trafiły, nie mają szczęścia w miłości, wszyscy faceci są tacy sami...

Gejsza, oczywiscie ze tak mam... Choc musze przyznac ze z dnia na dzien coraz mniej. Nie poprawia tego fakt, ze zostalam sama w "naszym" mieszkaniu, wiec ciezko sie przyzwyczaic ze szafa nagle pusta, w TEJ szufladzie juz nie ma jego skarpetek itp. Do zdjec na dysku nawet nie zagladam, choc powinnam zrobic selekcje, bo nie mam juz pamieci Zniknely ze scian wszystkie nasze zdjecia, co jeszcze bardziej mnie zalamalo bo pokazalo pustke w domu, taka sama jak w moim sercu codziennie przejedzam jadac do pracy obok parku gdzie ze mna zerwal. Łzy cisnely sie same do oczu, ale powoli przestaje robic to na mnie wrazenie. Ciezko jest nagle zaczac zyc samemu, to takie troche uzaleznienie od drugiej osoby.
Czas leczy rany, trzeba przejsc wiele etapow po rozstaniu. Czasem sama sie dziwilam jakie mysli mnie czasem nachodzily, od rozpaczy, smutku, teskonoty, po nienawisc, nadzieje na lepsze jutro i nowa milosc. Nadal jest ciezko, ale trzeba zyc dalej, nauczyc sie tego nowego zycia od poczatku. Z jednej strony czuje sie jak nastolatka ktorej najwiekszymi problemami w zyciu sa faceci, a z drugiej strony czuje sie staro patrzac na kolezanki biorace sluby i rodzace dzieci. Nie chce szukac faceta na sile, po prostu mysle sobie ze tam gdzies kiedys spotkac jeszcze kogos na swojej drodze...
Mysle ze Ty tez zmienisz nastawienie, poczatki sa trudne, ale zobaczysz ze dasz rade. Faceci nie sa najwazniejsi, wbrew pozorom...

Proszę o rady i z nich nie korzystam...Choć dobrze wiem że wasze słowa są o wiele mądrzejsze od tego co robię..

Myszka, gdybym była  pewna że to chwilowa słabość to przeczekałabym to...
Ja ciągle dopatruje się w tym czegoś więcej, skoro jeszcze kilka tyg. temu podpisywaliśmy umowę na sale weselną i zespół i był ogromnie szczęśliwy, uśmiechnięty i zadowolony...i nagle po 8 latach, wspólnych planach można tak poprostu zmienić uczucia?

Ja nie wiem czy to możliwe...Ludzie chyba wdają się w romanse jak w związku źle się dzieje a nie w czasie gdzie jest poprostu idealnie. :(

Może gdybym to zrozumiała jakoś łatwiej byłoby mi żyć..

Chyba, że czuje że poznał miłość swojego życia, dlatego tak łatwo zrezygnował , bez walki ze sobą...

gejsza288 co u ciebie słychać?