Zostawił mnie...

Dziękuję Ci Poly28 bardzo za odpowiedź. To wszystko co mówisz brzmi bardzo optymistycznie i pięknie, że zbudowałaś rodzinę z tak naprawdę trudnej sytuacji.
To prawda, na pewno dałam mu jakieś powody bo on podchodzi do tematu synka bardzo emocjonalnie i tak jak mówisz, każde nieprzemyślane słowo odbierał do siebie. Dla mnie to jest trochę coś nowego i musiałam się tolerancji uczyć od początku. Nie dla dziecka bo bardzo za nim przepadam. Tylko dla ogółu. Musiałam sobie ułożyć w głowie jego starania kierujące się też na dobre stosunki z byłą żoną. wszystko musiałam sobie poukładać.
Mój mężczyzna jest bardzo zapracowanym człowiekiem i musi ten czas jak to powiedział" sprawiedliwie dzielić". Robiłam czasem fochy o to, że jak wyjeżdżał z synkiem to zapominał troszkę o podtrzymywaniu kontaktu ze mna, ktory w gorszych chwilach mu wypominałam. Wiem, że to niedojrzałe było ale to też nauka. On to odczuł jako brak akceptacji.

Co do sytuacji z byłym to nie wymaga komentarza. Postawiłam sie w jego sytuacji. Zachowałam się jak ostatnia świnia.
Nie wiem jak się za bardzo zabrać do tego ratowania. Było już przez chwile lepiej. wyjaśniłam mu w mailach to wszystko, ale zaznaczył ze chce miec czas dla siebie na przemyślenie. W tą sobotę były moje urodziny. Zaproponował przyjacielska kolację. Ale ja juz nauczona naszymi poprzednimi rozmowami o przerwaniu związku reagowałam potwornie emocjonalnie i potrafiły pocieknąć łzy. Postanowiłam, że zostanę w jaskini (w domu). Moja rodzina mama brat i jego narzeczona wpadli z tortem wiedząc, w jakim jestem stanie i ze nie powinnam być sama. Nie odpowiadałam przez to długo na jego maile w których widziałąm ze zaczął się przełamywać. On mi potwornie nie ufa przez to co zrobiłam. Powiedział wtedy, ze to juz absolutny koniec. Zbieram siły. Myśle codziennie co zrobić i jak żeby zadziałało, ale nie chce go naciskac...

Twoja motywacją szybko do mnie przemówiła. Na pewno chce wiedzieć na czym stoję, ale nic na siłę. Zebrałam się na odwagę i poprosiłam o spotkanie. Ku mojemu zdziwieniu napisał, że go ubiegłam bo sama chciał ze mną pogadać. Widzimy sie jutro. teraz się potwornie boję. Nie wiem czy już sobie wszystko przemyślał i chce mi powiedzieć, że to koniec czy porozmawiać co dalej. Mam nadzieję że nie wykończę się do jutra...

No i świetnie

Jakiś taki pozytywny dreszczyk mnie przeszedł w momencie gdy napisałaś... że go ubiegłaś

Głowa do góry liczę na to że sprawa się rozwiąże pozytywnie

Znajdź jutro ździebko czasu by pochwalić się "dobra nowiną"

Masz rację End_Aluzja, wiem co zrobiłam. Nie wypieram się i wiem, że go skrzywdziłam. Z mojej strony nie było żadnych uczuć kiedy pisałam z tym człowiekiem. Mój poprzedni związek to było pasmo bólu, przemocy w moim kierunku i poniżań (tak tłukł mnie i niszczył jak tylko znalazł słaby punkt). Poczułam satysfakcję kiedy ten "człowiek" nagle stwierdził, że coś ważnego stracił. Nie ośmieszałabym się teraz gdybym zdradziła go emocjonalnie.
Ale winy się nie wyprę. On nie siedzi w mojej głowie a ja faktyczne postąpiłam jak gówniara. Wiem, że to potwornie zabolało.

Jutro wszystko będzie jasne. Jeśli postanowił, że to koniec to nie będzie mnie to dziwić.

k.a.p i poly28 dzięki za te słowa! Mam nadzieję, że macie rację. Dam znać jak poszło. Ale jestem przerażona bo sama nie wiem co bym zrobiła na jego miejscu.

Tak mi się wydawało, że jeszcze te wszystkie wydarzenia siedzą w mojej głowie. Te toksyczne uczucia bardzo silnie mną zawładneły i trudno mi się było uwolnić. Ale odeszłam dlatego, że już nie kochałam swojego oprawcy, raczej darzyłam go nienawiścią. Ta felerna dyskusja miała miejsce pół roku temu. Sama ją uciełam bo nic więcej oprócz tej początkowej satysfakcji mi ona nie dawała. Od tamtej pory nie szukam w żaden sposób kontaku.  Na dzień dzisiejszy nawet nie mogę powiedzieć, że tamtego gościa nienawidze. Jest mi kompletnie obojętny. I to właśnie sprawdziłam ową korespondencją.
To był błąd bo nic mi to konkretnego nie dało a popsuło to co sobie wybudowałam, co jest dla mnie bardzo istotne i szczere.
Ale cenne jest to co mówisz bo to mówi bardzo dużo o tym jak on to odbiera. Nigdy się nad tym nie rozwodził. Poprostu zamknął się w sobie po tych wydarzeniach...

A może w ogóle odpuścić? Może trzeba dopuścić do siebie myśl, że jest się tak beznadziejnym człowiekiem, że każdego partnera będzie się tylko unieszczęśliwiać? Może nie wszystkim jest dane bycie w związku? Może trzeba uświadomić sobie, że tylko samotność jest opcją?

Wiesz, karmelitabosy, ja nie bardzo wiem, o co Twój partner ma pretensję. O to, że drogą korespondencyjną zamknęłaś poprzedni związek?
Z tego co czytam, nie spotkałaś się z nim, nie dążyłaś do odbudowania znajomości, tylko szczerze powiedziałaś to, czego nie zrobiłaś wcześniej, a co ostatecznie pomogło Ci się od przeszłości odciąć. Rozumiem też, że nie flirtowałaś mailowo, tylko tak to Twój partner odebrał, pomimo, że pokazałaś mu korespondencję. Skoro pokazałaś, nic tam niestosownego być nie mogło, dobrze rozumiem?

Doprawdy nie wiem, w czym zawiniłaś, chyba  tylko w tym, że śmiałaś rozmawiać z innym mężczyzną będąc w związku, ale co to za wina?
Czasem strach mnie ogarnia, jak  ludzie chcą trzymać swojego partnera/ partnerkę na krótkiej smyczy, żeby przypadkiem w kierunku innej osoby nie spoglądał, choćby z najzwyklejszą ciekawością, bez żadnych myśli o zdradzie.
Zastanawiam się, czy Twój partner nie wykorzystał tego jako pretekstu do skończenia znajomości z zupełnie innych przyczyn, o których nie wiesz.
Drugim wytłumaczeniem jest, że  partner Ci po prostu nie ufa, a bez zaufania w związku, to ciężko będzie. Albo, projektuje własne zachowania na Ciebie ( na pewno flirtowałaś, bo on by flirtował).

W takim stanie rzeczy jak to opisałaś, dla mnie nie ma żadnej Twojej winy i nie masz się za co kajać. Istnieje jednak możliwość, że jestem  po prostu nienormalna, bo do głowy by mi nie wpadło robić facetowi wyrzutów, że załatwia sprawy z byłą, informuje mnie o tym  i jeszcze daje wgląd w to, co napisał, gdyż to właśnie świadczy, że jest szczery i nie zamierza mnie kantować.

Minęło troche czasu. Trochę spokojniej patrzę na sprawę, co nie znaczy, że przestało mi zależeć na ratowaniu, ale.. jak myślicie jak minął taki kawał czasu to może po prostu on nie chce mnie ranić i dlatego boi sie przyznać, ze to już koniec? minęły prawie dwa miesiące. Nie wiem na czym stoję.  Nie jest na tak ani na nie. Ciągle sie boi. w piątek wyszliśmy razem, spotkanie oczywiście wyproszone przeze mnie. ale było super, nawet zasnęliśmy razem. Tak jak za dawnych czasów. Czułam zainteresowanie. Zaproponowałam razem sylwestra u moich znajomych. tez chętnie się zgodził.
W piątek jak byliśmy razem wyszedł na chwile i okazało sie ze jego przyjacielowi urodził sie syn. Umowili się w sobote na pepkowe. Pojechal specjalnie z warszawy do Rzeszowa. i teraz cisza. Nie chce ciagle inicjowac rozmowy i boje sie zapytac jak ta impreza sie skonczyła bo to ciągle ja sie proszę o ten kontakt. Z jednej storny ciągle mysle a zdrugiej nie mam do niego zadnych praw:( Martwi mnie strasznie fakt, że nie ma takiego myślenia o mnie. Chęci napisania jak kiedyś z imprezy ze wszystko jest ok i zebym sie nie martwila. Niby nie wymagam od niego tego. Ale juz mnie przyzwyczaił do tego ciągłego myślenia o mnie.  Myslicie, ze to juz nieuchronny koniec? Czasami przy rozmowie powtarza, ze dla niego jest teraz najważniejszy syn i na nim się chce skupić. Nie wiem co myśleć.

Postanowienie, że dam sobie spokój miałam przed piątkowym spotkaniem. Już nie daje rady z tą sytuacją niewiedzy. Wóz albo przewóz. Ale było tak super, że ja znowu idiotka sobie coś wyobraziłam. Znowu się dziś złamałam, znowu głupia napisałam co z nim bo sie nie odzywał. chłodny sms ze jest ok i że idzie spać. Poskarżyłam się, że już nie mam siły na taką niepewność. i znow cisza. Chyba sie grubo oszukuje. Najgorsza jest ta ciągła hustawka. Góra dół, góra dół. Nie bede czekać do połowy stycznia. Zobacze co z tym sylwestrem. Jeżeli zaraz po nim nic sie nie zmieni to kasuje numer  uciekam w sina dal. chyba to jedyne wyjscie,

już wszystko jasne, powiedział mi ze zdayrzł sie przespac z inna, jezu człiek sobie falaki wyprówa wierzy w cuda a on leci do pierwszej lepszej, przynajmniej juz wiem, ze czas zakonczyc czekanie

Współczuje  Ci Kasiaciapulka, bo wiem jak to boli. Już teraz zwątpiłam w jakiej kolwiek wartości. Myślę, że to danie czasu to takie spokojne przeczekanie okresu przejściowego. My zabiegamy prosimy a oni mają czas, żeby bez stresu poukładać swoje sprawy. Mam nadzieję, że w Twoim przypadku będzie inaczej. Może on po prostu boi się podjąć odpowiedzialności (wspomniałaś, że jesteś mamą). Myślę jednak, że jeśli uczucie jest szczere to sie nie odchodzi, nawet na chwile. Ja już wiem, że mój były po prostu musiał się odkochać. Powiedział mi, że przespał się z kimś ale nie widzi swojej winy bo wcześniej sie rozstaliśmy. Fakt. Ale ja nie potrafię wskoczyć do łóżka innemu mowiac, że jeszcze kocham Poza tym powiedział, ze jest już pewien  że nie chce mieć nikogo na stałe. Ok tylko po co był ten okres mamienia? po to żeby w spokoju poszukać pocieszenia... Serce mi pękło na pół.

Próbowałaś go podpytać czy kogoś ma? Ja staram się teraz od początku przeanalizować wszystko, jest mi cholernie cieżko. Ale on przede mną miał mnóstwo kobiet - do łóżka ponoc to normale u facetów. mial do mnie pretensje o to, ze rozmawialam z byłym, ale przed tym jak to sie stao ja znalazłam u niego smsy z jakas kobietą jak umawiali sie w jakims hotelu, ona byla w tedy w Anglii i miałby do niej leciec. Mowił, ze nigdy tego nie zrobil, że to tylko takie gadanie bo był na mnie zły za coś tam. (smsy znalazłam jak ukradli mi telefon w pociagu i wyciagnelam mu jego z kieszeni nie mogac go dobudzic zeby dzwonic na swoj numer byl wypity). BYł człowiekiem bardzo pewnym siebie i niebiednym. Ale ja zawsze dokladalam rowna czesc do wycieczek i wydatkow. nie lece na pieniadze.
Kolejny problem, że zawsze jak sie spotykalismy to zawsze w tle z alkocholem, chyba ciezko wymienic spotkania bez picia. Bo on to tak zawsze wymyslił zeby była mozlwosc. Fakt ze swietnie sie z nim bawilam ale mialam czasami tego dosc. Niby tak lubil sex ale zawsze wolal sie spotkac na miescie i łazic po klubach. spotkanie intymne w domu to byla zadkosc, a jak byla to po alkocholu. zawsze mialam, zaczynalam miec do niego o to pretensje. Balam sie o nigo jak sedzal z kolegami cale noce w klubach przy kokainie i ogromnych ilosciach alkocholu szczegolnie, ze wiem jaka łatwosc mial kiedys do kobiet. choc te imprezy zdarzaly sie w zwiazku ze mna bardzo zadko. robil wszystko tak zebym mu ufała. Bardzo czesto wyjezdzal w delegacje ale raczej dzwonil i mowil co robi. na czas imprez probowal mi pokazac jak to jest z kokaina i innymi dziwnymi rzeczami. to nie bylo nałogowo ale mi taki styl zabawy nie pasowal choc bardzo chcialam mu otrzymywac towarzystwa ale to meczace. Do tego żona. na poczatku ciagle o niej mowl. juz myslalam, czasami z on ja ciagle kocha. ale twierdzil, ze nie. wszystkie ustalenia zawsze mnie omijaly. o wszystkich planach z nia wzgledm dziecka dowiadywalam sie ostatni. niby to nie moja sprawa ale zawsze czułam sie z boku. czasem puszczaly mi nerwy jak dowiadywalam sieze byl i niej w pracy cos jej odwiezc. moze jestem psychopatką? moze czepiam sie bez sensu? nigdy nie zlapalam go na zdardzie, do zony tez ie wrocil. ale teraz od razu ta kobieta z ktora sypia. Moze dobrze sie stało? boze nic juz nie wiem.

Może powinnaś przejść się do psychologa. Ja chciałam, ale postanowiłam na razie wspomóc się książkami. Ciężko...bo przychodzi czasem taki moment, że i tak pierwsza napiszę czy zadzwonię. Wyobraź sobie jak by wyglądał Wasz związek nadal...taka niepewność bo ja widzę, że zaufanie gdzieś by też przepadło. Ciezka praca go odzyskać, ale czy on będzie walczył o Ciebie i o te zaufanie...skoro tak się zachowuje... Teraz jest ciężko, ale słoneczko zaświeci:) Tylko trzeba po prostu się odkochać. Podobno jak wyleczysz serce do końca to wtedy przyciąga się tych właściwych partnerów...chcę w to wierzyć i ja postanowiłam tego mojego olać...mam córeczkę...a on jest nieodpowiedzialny bo bawi się i jej uczuciami. Trzymam za Ciebie kciuki:)) Zorganizuj sobie czas tak abyś nie myślała tyle...choć tak jak czytałam to trzeba to najpierw przeboleć, wybaczyć mu żeby być szczęśliwym.

Zrobiłam sobie trochę czasu na przemyślenia. Raz jest tragicznie, raz znośnie na tyle, że mogę próbować pracować (przygotowuję się do obrony mgr) jest 30 stycznia. A ja ledwie mogę myśleć. Octopeda, to nie do konca było tak, że on wybierał czas beze mnie. Ja mu się starałam dorównać i imprezowaliśmy razem, choc mi to nie do konca odpowiadało. Czesto jeździł w delegacje i tam też sie bawił ale to nie był wybór pomiedzy mną a zabawą tylko miał taka pracę w rozjazdach. On nauczył mnie ze w każdy weekend trzeba iść się bawić, pokazał wzmacniacze. A potem wypomniał mi, że przez mnie zaniedbywał dziecko bo jezdził po niego zmęczony bo ja chciałam za długo zostawać. Ehhh. Ja nie chciałam, żeby zaniedbał dla mnie synka bo tego bym sobie nie wybaczyła, ale też chciałam troche wiecej z jego czasu, którego było tak niewiele.

Sytuacja wygląda następująco. Przełknęłam sytuacje z tą kobietą, tydzień targała mną wściekłość i żal. Choć przyznaje, że i ja nie byłam ideałem w tym w związku. Głównie dlatego, że czułam że nie ma dla mnie czasu (wiem, że to samolubne). Musiałam odebrać od niego jeszcze jedną rzecz. zaprosił mnie do siebie do domu. Rozmawialiśmy i powiedział, że jemu też jest ciężko, że z tamtą się nie spotyka to był tylko (dla mnie aż) sex, kocha mnie ale nie możemy być ze sobą bo on teraz będzie poświecał czas dziecku. Nie wiem już jak to wszystko interpretować. Chce być mądra, chce zachowywać się z godnością. Przyznałam, że wiele rzeczy zmieniłabym w swoim zachowaniu i podejciu po tej nauczce, przytuliliśmy się i pożegnaliśmy. Miałam wrażenie, że było w tym jakieś uczucie. nie zrobił tego od niechcenia z poklepaniem po plecach. Powiedzieliśmy sobie, że kiedyś trzeba się będzie spotkać na piwo. Po wszystkim dostałam jeszcze od niego sms, że bardzo mu było miło mnie zobaczyć i że dziękuje.

Nie wiem czy to tak, że jego uczucia wyblakły czy naprawdę chce się poświęcić dziecku (to drugie chyba bym uszanowała i zrezygnowała z większości czasu na korzyść synka byle tak tego nie ucinac...) choć ból jest nie do zniesienia. Tak bardzo chciałabym mieć już wolną głowę.

To bez szans już prawda? CO robić? odciąć się? Próbować? To jst piotruś Pan, ale dobry człowiek.

hey
,.tak przeczytawszy to mysle,. ze w sumie nic znow tak zlego nie zrobilas kontaktujac sie z bylym.,no bo w sumie moze wewnetrznie tego potrzebowalas,.hmm flirt ,.ludzie flirtuja w rozny sposob,.a nie do konca jest to tez gdzies powaznie zakorzenione.,w sumie powiedzialas sama o tym ,czy nie tak,.obecnemu partnerowi..wiec bylas czy tez staralas sie byc szczera ,moim zdaniem gdyby to cos bylo powaznego to bys sie starala zataic,.lub zataic zeby go nie zranic.,hmm z drugiej str moze mowiac mu to mozna by to widziec,.ze poniekad podswiadomie chcialas go zranic,.bo Ty bylas kiedys ,, lub tez poprostu chcialas  byc szczera..
albo,.juz nie wiem..
Nie wiem tez ile on ma lat ale w koncu jak mowisz nic zlego nie zrobilas..wiec co za problem siasc i porozmawiac..
  Jesli on ma z tym taki problem to tez Ci powinno dac do myslenia ,,ogolnie..pozdro
No i jeszcze jedno na pewno odwazna jestes..

oj co za text z jego strony,.
hmm widac on tez poniekad szczery az do bolu byc potrafi..
Ktos kiedys powiedzial mozna kochac ludzi w rozny sposob..
hm Po roku na pewno widzi sie calkiem duzo., ale moze on Ci troszke po zlosci teraz mowi bo poczul sie urazony..nie sadziszzz?
  Wez na cool..

karmelitabosy wiesz jak ja to widzę? Nawet w jednym z Twoich postów to napisałaś: byłaś jego odskocznią, pocieszeniem po ciężkim rozstaniu. Nie daję wiary, że jakaś rozmowa mogła być przyczyna rozpadu związku. On pewnie potraktował to jako dogodny powód do tego, żeby z Tobą zerwać. Gdyby traktował Cię poważnie nie poszedłby z pierwszą napotkana kobietą do łóżka. Mogę sobie tylko domniemywać, co działo się na tych spotkaniach zakrapianych alkoholem i narkotykami. Pewnie na część z nich Cię nie brał, bo zaczęłaś mu mówić, że Ci się to nie podoba. A on jak to napisałaś Piotruś Pan, po otrząśnięciu się po odejściu od żony stwierdził, że nawet nie jest tak źle.
I jeszcze, w którymś z postów sama na siebie zwalasz winę za jego zdradę, bo  cytat: "Choć przyznaje, że i ja nie byłam ideałem w tym w związku. Głównie dlatego, że czułam że nie ma dla mnie czasu (wiem, że to samolubne). Musiałam odebrać od niego jeszcze jedną rzecz. zaprosił mnie do siebie do domu. Rozmawialiśmy i powiedział, że jemu też jest ciężko, że z tamtą się nie spotyka to był tylko (dla mnie aż) sex[...}".

Wiem, że jestem brutalna w tym co piszę, ale tak to widzę.

Słuchajcie czy ja wariuję czy mnie ponosi?
Wczoraj mój ex obudził się i powiedział, że znalazł u siebie moje łyżwy, choć pytałam się go o nie z 3 tyg temu. Dziś od razu telefon - że jest w okolicy i podrzuci mi je do pracy. OK. Starałam się nie patrzeć w ogóle na niego, tylko pogadałam z jego synkiem bo przyjechał z nim. Jak odjechał to po 5 min był sms, że może byśmy potkali się na piwo? Albo w czwartek poszli do barmanki Irminy z pewnego klubu do ktorego chodziliśmy kiedyś razem, ale jeszcze tej pani nie znał. Coraz bardziej zdaje sobie sprawę, że od czasu rozstania zdążył mieć wiele przygód, ale co to za dziewczyna nie nie wiem. No i własnie o tą barmankę chodzi. Jasny szlag mnie trafił powiedziałam mu, ze chyba go bawi mój żal bo inaczej sobie tego nie umiem wytłumaczyć. Zastanawiam się tylko nad moralnym aspektem, czy to było z jego strony niegrzeczne czy ja się zachowałam jak troglodyta opierniczając za to, że nie chce mieć świadomości jego podbojów? Dodam też jeszcze, że sama już jakiś czas temu zaproponowałam, że możemy kiedyś pójść na piwo ale to było zanim postanowiłam wziąć się w garść. Poza tym on wie, że jeszcze mi nie przeszło.. Wiem, że powinnam grzecznie odmówić w ogóle spotkania ale wyszedł ze mnie ostatni cham i się na nim wyżyłam:) Co Wy na to?