Niechciana ciążą przez męża

Chyba nie wytrzymałabym ani minuty z kimś takim.
Sama niedawno urodziłam i mimo, że mam bezproblemowe dziecko to jestem zmęczona bo to jest wysiłek. Mniejszy większy ale zawsze.
Współczuję.

Gusia, bardzo Ci współczuję...
Jesteś w trudnej sytuacji ale może mężowi się odwidzi takie głupie gadanie?
Ile on ma lat? i nie wie skąd się dzieci biorą? sama tego nie zrobiłaś!
Jeśli nic się nie zmieni, to bym Ci doradzała ucieczkę...kurcze, ale gdzie...?
Patowa sprawa.

Fajna sprawa taki ośrodek. To jest placówka coś jak Dom Samotnej Matki??
Kobieta może na spokojnie ułożyć plan na życie... i opieka jest nad dzieckiem naprawdę super sprawa!
ale jest pytanie, czy jak już opuści taki ośrodek to daje radę? nie zawsze jest praca, czy opieka nad dzieckiem??

To nie tylko Dom Samotnej Matki, samotni tatusiowie też sie zdarzają była np kiedyś rodzina tj. mama, 3 dzieci i wujek(brat mamy) wszyscy głucho-niemi. Wczesniej mieszkali razem z ojcem dzieci alkoholikiem aż w końcu od niego uciekli,a,że mama i ten jej brat byli razem od zawsze ,dyrekcja zgodziła się żeby i on z nimi zamieszkał po roku zaczęli zupełnie nowe życie Odłożyli pieniążki i wynajęli mieszkanko i z tego co wiem maja się dobrze Co do tego co będzie potem cóż... nie zdarzyło się żeby ktoś wrócił...tzn nie, przepraszam był jeden przypadek ale to była 18 letnia dziewczyna, wychowanka domu dziecka, która tak bardzo chciała miec swoją rodzinę że w wieku 16 lat związała się z 30letnim facetem, postanowili mieć dziecko...pech ciał,że trafiły się bliźniaki...a  żeby tego było mało dziewczyna w 4 miesiacu ciąży w swoje 17 te urodziny dowiedziała się że ojciec dzieci zginął w wypadku samochodowym... została sama trafiła do OWR-u  po roku zaczęła samodzielne życie ale nie dała rady z pracą, domem i dziećmi i wróciła,w tej chwili mieszka z dziećmi w takim mieszkaniu przystosowującym, gdzie jest codziennie "opiekunka" która krok po kroku uczy ją jak prowadzić dom i jak to wszystko ogarnać. Generalnie myślę że kobiety wychodzą z tego typu ośrodków dużo silniejsze zwłaszcza emocjonalnie, warunkiem mieszkania jest uczęszczanie na spotkania terapeutyczne z psychologiem, grupowe i indywidualne, uczą się że można zacząć od nowa, na własną rękę,że nie one pierwsze i nie ostatnie...

Bardzo dziękuje za miłe słowa i zrozumienie:)
pozdrawiam
p.s od razu lżej na sercu mi się zrobiło

Kasiu rozumiem, że macie jakies problemy z zajściem w ciążę, tak? W takiej sytuacji atmosfera może robić się trochę nerwowa i podejrzewam, że słowa męża były powiedziane w nerwach i pewnie wcale tak nie myśli. Może on czuje się przez starania o dziecko po prostu odepchnięty od Ciebie. Może musisz mu poświęcić trochę więcej czasu, ale tylko jemu, bez wspominania o dziecku.

Czy w momencie jak zajdziesz w ciąże coś się zmieni? Lepiej teraz sobie wszystko wyjaśnić. Początki ciąży bywają różne. Ja na przykład byłam non stop senna, nic mi się nie chciało, libido wręcz minusowe, a do tego okropne wahania nastroju, które mój mąż dzielnie znosił. Także wiesz.... jeśli teraz nie poprawicie swoich relacji to później wcale może nie być lepiej.

Dziewczyny, wedle powiedzenia umiesz liczyć licz na siebie. Mój mąż cieszył się testem, cieszył się z pierwszego usg a ostatnio w kłótni mi powiedział , że moim argumentem jest ciąża a przecież tego dziecka jeszcze nie ma . OOOooo zabolało , i to bardzo. Owszem to 7 tydzień, ale jak można uznać , że dziecko pojawia się od n-tego miesiąca? i to ojciec? i nie rozumiałam potem jego zachowania- najpierw radość,a potem coś takiego? więc uznałam , że zacznę podchodzić z dystansem , liczy się ten maluszek, który dla mnie jest już 100 % dzieciaczkiem , a mi samej daje wyraźne sygnały swojej obecności. Myślę pracować do końca ciąży, o ile wszystko będzie w porządku, bo bardzo nie chcę się uzależnić od nikogo. Kocham męża ale tego co powiedział nie umiem zapomnieć.

Hej!
U mnie nadal bez zmian mąż jest taki sam jak był próbowałam z nim pogadać ale się nie da...Od kilku dni męczą mnie myśli dlaczego ja wybrałam sobie takiego męża "samoluba",upartego jak osioł i chytrego jak lis....??Nie mogę zrozumieć dlaczego nie lubi moich rodziców wiem teściów nie da się kochać.Nie lubi jeździć do mojego domu rodzinnego a jak już pojedzie to siedziałby tylko z 10 min i do domu z powrotem.Wiem że się powtarzam ale jakoś mi jest ciężko z tą myślą że mój Mąż nie darzy ich sympatią.Chociaż z moja mama nie układały się super relację w czasie mojego dzieciństwa ale jakoś starałam się zrozumieć taki charakter i nerwica.Ale teraz czasami jak sobie pomyślę że kiedyś jej zabraknie to kręci mi się łezka w oku.Boję się jak zostanę sama tzn. jak odejdą na drugi świat moi rodzice.Nie będę miała żadnego wsparcia chociaż go nie miałam i nie mam.
Za dużo wolnego czasu dobrze nie wpływa na mnie za dużo wspomnień złych powraca,gdyba się co by to było gdyby,bierze na rozkminę "nad rozlanym mlekiem".........