Witam.
Chciałam się was zapytać jak sobie radzicie z prowadzącymi, który za wszelką cenę pomimo że się wie chcą was poniżyć. Nie ważne co się odpowie to i tak jest źle. Chociaż odpowiada się dobrze.
Nie wiem czym czy to tylko na politechnice śląskiej tak jest, ale to nie pierwszy raz gdy z czymś takim się spotykam. Odpowiadam na zadane pytania tak jak było mówione na wykładzie a prowadzący że nie i że tego nie umiem. Pytałam się kolegi który ma średnia 5,0 i on nawet nie wiedział jak odpowiedzieć zadowalająco, bo to co mówiłam było prawdą i on znał też tylko takie odpowiedzi jakie ja mówiłam.
Jestem na 3 roku i szkoda mi tych studiów. Mam po prostu problem z jednym przedmiotem inne zaliczam bez problemu. Ale po prostu jestem zmęczona postawą tych prowadzących. Czasem zastanawiam się czy mają jakikolwiek pierwiastek człowieczeństwa. Coraz bardziej mam ochotę stamtąd uciec ale muszę studiować bo na 2 roku zmarł mój Tata i dostaje rentę rodzinną bez której będzie nam ciężko w domu.
Najgorsze jest to że lubię to co studiuje tylko forma mi nie odpowiada. Jest cześć prowadzących, którzy są ludźmi a część nie wiem jak ich nawet nazwać. Najgorsze jest to że często dają nam literaturę, z której musimy się nauczyć a potem okazuje się że pytają się o rzeczy z których nawet nie mamy szans się nauczyć bo nie wiemy gdzie to zdobyć tą wiedzę.
Jakoś przetrwałam te 3 lata ale mam coraz mniej sił na te studia. No cóż czytać w myślach nas nie nauczyli a często te odpowiedzi tego wymagają. A najgorsze z wczoraj gdy już mu odpowiedziałam dobrze tak że nie miał się czego przyczepić to jego odpowiedź "co pani powie". To uczucie że się jest idiotą jest okropne. Już tyle w życiu przeszłam. Los odebrał mi Tatę za którym skoczyłabym w ogień. Z tego wszystkiego dorobiłam się tego że mój układ odpornościowy się zbuntował przeciwko mnie.
Już nie wiem czy warto się męczyć na tej politechnice, bo nie wyrabiam psychicznie.
Po prostu nie wiem co robić.
Podobne tematy
- Anemonne
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Jeśli Twoją opinię o tym wykładowcy podzielają wszyscy studenci (a przynajmniej większość), złóżcie skargę do rektora. Oczywiście jest szansa, że wykładowca-pacan jest dobrym znajomym kogoś z władz uczelni i tylko dlatego wciąż tam uczy, ale nie warto pozostawiać czegoś takiego bez echa. Facet, który leczy kompleksy "ucząc" studentów będzie czuł się bezkarny, a wy wykończycie się nerwowo 
On jest doktorantem i mamy z nim laboratoria. W stosunku do mnie był tylko taki chamski. Chyba sobie mnie po prostu upatrzył. Cóż nawet jeśli złoże skargę to pójdzie to do innych prowadzących i nie zaliczę tego przedmiotu mając zajęcia z kim innym. Oni wszyscy tacy są. Wszyscy się wyżywają na studentach. Ta całą katedra taka jest. Po prostu będę naznaczona i mogłabym nauczyć się na pamięć książek a i tak bym nie zdała. Wtedy zamknę sobie drzwi do zrobienia inżyniera.
Ale po prostu czasem mam dość.
Może złóż papiery na Erasmusa na przyszły semestr? Poznasz jakiś fajny kraj, odpoczniesz psychicznie od głupich wykładowców, a i kasę na życie dostaniesz.
- lidka_21
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Trochę szkoda, było by teraz zrezygnować. W takich sytuacjach, to najlepiej zacisnąć zęby i cicho siedzieć, niestety.... z nauczycielem/wykładowcą, policjantem i lekarzem nikt jeszcze nie wygrał.
Też jestem na politechnice śląskiej, tyle że na pierwszym roku i już mam dosyć. Jakoś musisz wytrzymać do końca, bo dużo Ci nie zostało. A na jakim kierunku jesteś?
Studiuje Technologie chemiczną na wydziale chemicznym.
Rozumiem Ciebie doskonale po prostu ta presja psychiczna jest okropna. Bo nauczyć się da ale czasem można cytować książki ale prowadzący pokaże Ci że i tak nic nie umiesz bo akurat uwziął się na Ciebie. A Ty co studiujesz:)?
Na pierwszym roku miałam prawie same 4 ni zdawałam w pierwszych terminach. Po śmierci Taty tak upadły moje oceny i już nie wytrzymuje. Nie dość że los mnie tak skrzywdził to gdy myślę że mam jechać na uczelnie to mam ochotę nie wychodzić z domu. Jestem już wrakiem psychicznym:(.
Studiuje Technologie chemiczną na wydziale chemicznym.
Rozumiem Ciebie doskonale po prostu ta presja psychiczna jest okropna. Bo nauczyć się da ale czasem można cytować książki ale prowadzący pokaże Ci że i tak nic nie umiesz bo akurat uwziął się na Ciebie. A Ty co studiujesz:)?
Na pierwszym roku miałam prawie same 4 ni zdawałam w pierwszych terminach. Po śmierci Taty tak upadły moje oceny i już nie wytrzymuje. Nie dość że los mnie tak skrzywdził to gdy myślę że mam jechać na uczelnie to mam ochotę nie wychodzić z domu. Jestem już wrakiem psychicznym:(.
Ja jestem na informatyce na AEiI.
Współczuję z powodu śmierci Taty.
Co do tego nie wychodzenia z domu, to mam to samo, dzisiaj wracam do akademika, ale jak tylko o tym myślę, to stres mnie bierze. Kiedyś taka nie byłam, nie bałam się wyzwań. A teraz? Ciągle po głowie mi chodzi rezygnacja, mimo że kierunek był przemyślany i to dość dogłębnie. Wiedziałam, że będzie trudno, ale nie aż tak. Po prostu psychicznie nie daję rady i jestem wiecznie zdołowana. Właśnie, ta presja psychiczna jest najgorsza. Wiecznie mam wrażenie, że nie dam rady, że jestem na to wszystko za głupia. Nigdy nie miałam problemów z nauką. Wszyscy mówią, że dam radę, tyle osób przecież co roku zdaje. Nie wiem może to chwilowe załamanie, ale i tak już jestem 3 lata w plecy i co miałabym kolejny raz rezygnować? A nawet jakbym zrezygnowała i poszła na coś innego, to nie mam pewności czy mi się spodoba, czy historia się nie powtórzy. Nie mam jako takich pasji, a już na pewno takich, które można by było studiować, a potem mieć pracę w zawodzie.
Najgorsze jak Ci się podoba to co studiujesz a chcesz zrezygnować z powodu prowadzących. Nasze wydziały są jakieś chore. Tylko u nas są takie problemy:(.
Myślę że jakoś damy rade. Chociaż mam już czasami dość. A co wcześniej studiowałaś?
Nie poddawaj się! Nie możemy dać satysfakcji tym palantom!
Studiowałam wcześniej dietetyke, wiem duża różnica, ale nie widziałam w tym swojej przyszłości, a potem starałam się dostać na medycyne ale się nie udało i wylądowałam na infie, do której zawsze coś mnie ciągnęło. 
- harmagedon
- Cioteczka Dobra Rada
- Nieaktywny
A rozważałaś wzięcie urlopu dziekańskiego ze względu na sytuacje życiową?
Na kazdej uczelni zdarzy się jakis zakompleksiony palant, na uczelniach technicznych do głosu dochodzi często szowinizm. Moja koleżanka na egzaminie dyplomowym usłyszała od miłego dziadzia profesora: oj i co- 5 lat studiów i nie udało się męża złapać? Ręce opadają.
Już miałam dziekankę ponieważ nie zaliczyłam jednego przedmiotu za 8 ETC a teraz mam laboratoria z tego i wyłącznie z tego bo inne przedmioty robiłam awansem.
No niestety sami nie mają nikogo i są strasznymi szowinistami. W sumie pewnie dobija go, że taki inteligentny a żadna go nie chce, bo kto by z takim burakiem wytrzymał.
Shavena a może infa na uśu? Brat mojego chłopaka tam studiował i jest bardzo zadowolony oraz pracuje teraz jako programista mając sam licencjat jako programista i zarabia ponad 3 tysiące. Na polibudę się nie dostał i nie żałuje tego:D.Ważne żebyś robiła to co lubisz:). Jakby co mogę się go wypytać co i jak i Ci dać znać:).